Η Ελληνική Κινηματογραφική Λέσχη Λουξεμβούργου διοργανώνει δύο προβολές του ντοκιμαντέρ «Ο Κόκκινος Δάσκαλος» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, στον κινηματογράφο Utopia.
Η ταινία θα προβληθεί την Τρίτη 27 Ιανουαρίου στις 19:00 και την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου στις 21:00. Πρόκειται για ελληνική παραγωγή του 2024, διάρκειας 100 λεπτών, έγχρωμη, με ελληνικούς διαλόγους και αγγλικούς υπότιτλους.
Το ντοκιμαντέρ είναι κατάλληλο για θεατές άνω των 16 ετών και εντάσσεται στις δράσεις της Κινηματογραφικής Λέσχης που προβάλλουν σύγχρονες ελληνικές παραγωγές στο διεθνές κοινό.
Λίγα λόγια για την ταινία
Δύο πολιτικές δίκες και εκτελέσεις έχουν αφήσει ανεξίτηλο ίχνος στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Η δίκη του Νίκου Μπελογιάννη και η δίκη του Νίκου Πλουμπίδη. Ηγετικά στελέχη και οι δύο του παράνομου τότε Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας θα βρεθούν στη δίνη βίαιων συγκρούσεων και παθών. Οι περγαμηνές τους από την Εθνική Αντίσταση κατά των κατακτητών δεν θα σταθούν ικανές να τους σώσουν από το εκτελεστικό απόσπασμα παρά την κατακραυγή για τις εκτελέσεις και τη διεθνή κινητοποίηση για την απονομή χάριτος, κυρίως στην περίπτωση του Μπελογιάννη.
Η Ιστορία όμως δεν στάθηκε το ίδιο ακριβοδίκαια και για τους δύο. Ο μεν Μπελογιάννης έφυγε τιμημένος και έγινε ίνδαλμα για τους συντρόφους του ανά τον κόσμο, ο δε Πλουμπίδης έφυγε μόνος, συκοφαντημένος από εχθρούς και φίλους, ατιμασμένος. Αν και στιγματισμένος και εξοβελιστέος από το κόμμα του ο Πλουμπίδης αρνήθηκε να αποκηρύξει τις αρχές του και να υπογράψει δήλωση μετανοίας, κάτι που θα του έσωζε τη ζωή. Υπερασπίστηκε στη δίκη με πάθος την ιδεολογία του και το κόμμα του παρ’ όλο που το τελευταίο τον είχε άδικα καταγγείλει σαν χαφιέ και προβοκάτορα και εκτελέστηκε ζητωκραυγάζοντας υπέρ του ΚΚΕ την ίδια ώρα που οι σύντροφοί του έβγαζαν ανακοίνωση πως η εκτέλεση ήταν σκηνοθετημένη και ο προδότης απολαμβάνει τα αργύρια της προδοσίας του στην Αμερική.
Μετά το θάνατο του Στάλιν, την καθαίρεση του Ζαχαριάδη από την ηγεσία του Κόμματος και κυρίως μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και τις αλλαγές που δρομολογούνται στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, θα γίνει μια δειλή αποκατάσταση του Νίκου Πλουμπίδη που ανακοινώνεται ιδιωτικά στη σύζυγό του και χρόνια αργότερα μια δημοσίευση σ’ ένα περιορισμένης κυκλοφορίας κομματικό έντυπο. Ουσιαστικά ο Πλουμπίδης παραμένει ένα ανεπούλωτο τραύμα για τον κόσμο της αριστεράς -τουλάχιστον για κάποιο κομμάτι της- και σίγουρα αν όχι μελανή, θολή σελίδα της ιστορίας της.
Το προσωπικό δράμα και το συλλογικό πεπρωμένο συνδιαμορφώνουν αυτόν τον προμηθεϊκό ήρωα που μοιάζει να πηγάζει από αρχαία τραγωδία.
Η Ιστορία όμως δεν στάθηκε το ίδιο ακριβοδίκαια και για τους δύο. Ο μεν Μπελογιάννης έφυγε τιμημένος και έγινε ίνδαλμα για τους συντρόφους του ανά τον κόσμο, ο δε Πλουμπίδης έφυγε μόνος, συκοφαντημένος από εχθρούς και φίλους, ατιμασμένος. Αν και στιγματισμένος και εξοβελιστέος από το κόμμα του ο Πλουμπίδης αρνήθηκε να αποκηρύξει τις αρχές του και να υπογράψει δήλωση μετανοίας, κάτι που θα του έσωζε τη ζωή. Υπερασπίστηκε στη δίκη με πάθος την ιδεολογία του και το κόμμα του παρ’ όλο που το τελευταίο τον είχε άδικα καταγγείλει σαν χαφιέ και προβοκάτορα και εκτελέστηκε ζητωκραυγάζοντας υπέρ του ΚΚΕ την ίδια ώρα που οι σύντροφοί του έβγαζαν ανακοίνωση πως η εκτέλεση ήταν σκηνοθετημένη και ο προδότης απολαμβάνει τα αργύρια της προδοσίας του στην Αμερική.
Μετά το θάνατο του Στάλιν, την καθαίρεση του Ζαχαριάδη από την ηγεσία του Κόμματος και κυρίως μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και τις αλλαγές που δρομολογούνται στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, θα γίνει μια δειλή αποκατάσταση του Νίκου Πλουμπίδη που ανακοινώνεται ιδιωτικά στη σύζυγό του και χρόνια αργότερα μια δημοσίευση σ’ ένα περιορισμένης κυκλοφορίας κομματικό έντυπο. Ουσιαστικά ο Πλουμπίδης παραμένει ένα ανεπούλωτο τραύμα για τον κόσμο της αριστεράς -τουλάχιστον για κάποιο κομμάτι της- και σίγουρα αν όχι μελανή, θολή σελίδα της ιστορίας της.
Το προσωπικό δράμα και το συλλογικό πεπρωμένο συνδιαμορφώνουν αυτόν τον προμηθεϊκό ήρωα που μοιάζει να πηγάζει από αρχαία τραγωδία.
