Ο λόγος για την έρημο Τακλαμακάν, στη βορειοδυτική Κίνα, η οποία φαίνεται ότι σε ορισμένες ζώνες της απορροφά πλέον περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από όσο απελευθερώνει, έπειτα από σχεδόν πέντε δεκαετίες εκτεταμένων παρεμβάσεων δεντροφύτευσης.
Η προσπάθεια ξεκίνησε το 1978, στο πλαίσιο του τεράστιου προγράμματος «Three-North Shelterbelt», γνωστού και ως «Great Green Wall». Βασικός στόχος δεν ήταν αρχικά η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, αλλά η ανάσχεση της ερημοποίησης, η σταθεροποίηση των αμμόλοφων και η προστασία κατοικημένων και αγροτικών περιοχών από τις αμμοθύελλες.
Μετά από 46 χρόνια εργασιών, το 2024 ολοκληρώθηκε μια πράσινη ζώνη μήκους περίπου 3.000 χιλιομέτρων γύρω από την Τακλαμακάν. Για να επιβιώσουν δέντρα, θάμνοι και άλλη βλάστηση σε ένα τόσο άνυδρο περιβάλλον, αξιοποιήθηκαν μεταξύ άλλων υδάτινοι πόροι που προέρχονται από τα γύρω βουνά.
Το αποτέλεσμα άρχισε να γίνεται ορατό ακόμη και από το Διάστημα. Επιστήμονες από τις ΗΠΑ και την Κίνα εξέτασαν δορυφορικές παρατηρήσεις και επίγεια δεδομένα, αναλύοντας τις συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα, την έκταση της βλάστησης και τις μεταβολές στις καιρικές συνθήκες.
Τα στοιχεία έδειξαν μακροχρόνια αύξηση τόσο της φυτικής κάλυψης όσο και της φωτοσυνθετικής δραστηριότητας, ιδιαίτερα στα όρια της ερήμου. Κατά την πιο υγρή περίοδο, από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο, η αυξημένη βλάστηση συνδέθηκε με πτώση της συγκέντρωσης CO2 στην ατμόσφαιρα κατά περίπου τρία μέρη ανά εκατομμύριο σε σχέση με την ξηρή περίοδο.
Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η τάση συμπίπτει χρονικά και γεωγραφικά με τις μεγάλης κλίμακας φυτεύσεις, υποδεικνύοντας ότι η ανθρώπινη παρέμβαση έχει συμβάλει στη μετατροπή τμημάτων της υπεράνυδρης περιοχής σε… καταβόθρα άνθρακα.
Με πληροφορίες από Τimes of India & dnews.gr
