Τελικά τα Τέμπη, κατά πως δείχνουν τα πράγματα, εκεί που πήγαιναν να γκρεμίσουν τον Μητσοτάκη, θα του κάνουν δώρο και τρίτη αυτοδυναμία. Γιατί; Διότι ανάδειξαν σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια το τραγικό χάλι της αντιπολίτευσης που έχει απέναντί του.
Είναι και αυτή η χώρα, που τελικά τείνει να μας τρελάνει. Μόλις προ τριμήνου, οι πλατείες ήταν γεμάτες από εξαγριωμένους διαδηλωτές και η γενική αίσθηση ήταν ότι ο Μητσοτάκης σχεδόν μάζευε τα μπογαλάκια του για να φύγει νύχτα. Έτσι έλεγε και η Κωνσταντοπούλου, πως στόχος της ήταν να πέσει ο Μητσοτάκης. Και σήμερα, η γενική πεποίθηση είναι ότι πάει όχι απλώς για τρίτη θητεία, αλλά και με πιθανότατη αυτοδυναμία.
Πριν από κάνα δυο βδομάδες, στα κυβερνητικά επιτελεία έλεγαν ότι «αν μετά τις ανακοινώσεις στη ΔΕΘ, πιάσουμε τα ψυχολογικό 32%, θα είμαστε εντός στόχου για αυτοδυναμία». Το κατάφεραν πέντε μήνες νωρίτερα. Στη μεγάλη δημοσκόπηση δε του paraskhnio.gr, η ΝΔ δείχνει να αγγίζει και το 37%. Και το 2021, που ήταν το μέσον της προηγούμενης τετραετίας μας, στα ίδια ποσοστά (32%-33%) με σήμερα ήταν η ΝΔ. Στις εκλογές δύο χρόνια μετά, έπιασε το 41%.
Βεβαίως, έτσι ευμετάβλητο που είναι το πολιτικό κλίμα στην χώρα της οργής και του συναισθήματος, μπορεί σε έξι μήνες τα πράγματα να ξανάρθουν τούμπα. Ένα βιντεάκι να σκάσει μύτη από το πουθενά και οι πλατείες ξαναγεμίζουν.
Προφανώς, στην ενδυνάμωση του Μητσοτάκη μέτρησε η κατάρρευση των μυθευμάτων για τα Τέμπη. Αλλά μέτρησε και έμμεσα, καθώς έφερε την ανάδειξη της Πλεύσης σε δεύτερο κόμμα και μάλιστα με σχετική διάρκεια. Όχι, δεν φοβήθηκε ο κόσμος ότι επίκειται κυβέρνηση Ζωής – Μπιμπίλα, οπότε συσπειρώθηκε γύρω από τον Κυριάκο. Είμαστε ακόμα πολύ μακριά από κάτι τέτοιο. Απλώς η δημοσκοπική άνοδος της Πλεύσης επισημοποίησε την απόλυτη ανυπαρξία άλλης υπεύθυνης πολιτικής δύναμης πλην της ΝΔ. Και παρόλη τη δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης, όπως καταγράφεται στις έρευνες, δεν αμφισβητείται η πρωτοκαθεδρία της ΝΔ, η οποία οφείλεται μάλιστα σε μεγάλο βαθμό στην εικόνα και, κυρίως, στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται τα κόμματα τις αντιπολίτευσης το τελευταίο χρονικό διάστημα.
Τώρα όμως ο λογικός πολίτης με στοιχειώδη ευθύνη φαίνεται πως συνειδητοποίησε ότι το πολιτικό σκηνικό της χώρας του χωρίζεται σε δυο σύμπαντα. Το ένα (με τα καλά του και τα κακά του) κυβερνά και το άλλο διαγκωνίζεται για το ποιος θα ηγηθεί στη διαμαρτυρία εναντίον αυτού που κυβερνά. Εντάξει, καλή και χρήσιμη η διαμαρτυρία, αλλά κάποιος πρέπει να κρατά το τιμόνι για να του κάνουμε κριτική στην συνέχεια. Και ο κανονικός κόσμος θέλει καπετάνιο στο πιλοτήριό του, όχι μια παρέα δήθεν αγανακτισμένων που κάνει μόνον κριτική, κι αυτή της κακιάς ώρας…
του Φώτη Σιούμπουρα
