Είναι αρκετά συνηθισμένο άνθρωποι που μπαίνουν από πολύ μικρή ηλικία σε μακροχρόνιες σχέσεις να φτάνουν κάποια στιγμή στον χωρισμό, επειδή νιώθουν την ανάγκη να δοκιμάσουν «κάτι άλλο» και να γνωρίσουν περισσότερες εμπειρίες.
Κι όμως, ενώ η «ξεκάθαρη λύση» του χωρισμού ακούγεται απλή, στην πράξη τα πράγματα συχνά είναι πολύ πιο περίπλοκα. Αυτό τουλάχιστον δείχνει το γράμμα μιας νεαρής γυναίκας στη relationship editor του bustle.com, όπου εκφράζει έναν βαθύ προβληματισμό για τη σχέση της.
Το γράμμα
«Μεγάλωσα σε μια συντηρητική οικογένεια και, ως το μεγαλύτερο παιδί, δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να κάνει κάτι που δεν θεωρούσα “τέλειο”. Έφτασα στο σημείο να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι λεσβία, μόνο και μόνο για να καταπνίξω την πραγματική μου επιθυμία: να κάνω σεξ με άντρες, κάτι που τότε μου φαινόταν ντροπιαστικό.
Χρόνια αργότερα, στο τελευταίο έτος του πανεπιστημίου, γνώρισα τον ιδανικό άντρα (ήμουν 21, εκείνος 25). Είναι όμορφος, προσεκτικός και με φροντίζει. Από κάθε άποψη ήταν η σωστή επιλογή, κι έτσι επέτρεψα επιτέλους στον εαυτό μου να κάνω σεξ και να το απολαύσω. Είμαστε μαζί λίγο παραπάνω από ενάμιση χρόνο. Στην αρχή η σχέση ήταν εξ αποστάσεως, αλλά ήμουν τόσο σίγουρη ότι θα παντρευτούμε που, μόλις τελείωσε η περίοδος της απόστασης, προχωρήσαμε αμέσως σε συγκατοίκηση.
Η κοπέλα που σκέφτεται να χωρίσει τον «τέλειο άντρα» για να ζήσει… λίγο
Το πρόβλημα είναι ότι από τότε που μετακομίσαμε μαζί, πριν από επτά μήνες, δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τον χωρισμό. Είναι η πρώτη μου σχέση και δεν ξέρω αν πρόκειται για μια φυσιολογική περίοδο προσαρμογής, όμως μου προκαλεί έντονο πόνο. Ένα μεγάλο κομμάτι μου θέλει να ζήσει την εμπειρία του σεξ με τουλάχιστον έναν ακόμη άντρα και να ανακαλύψω ποια είμαι ως ανεξάρτητη ενήλικη. Ζηλεύω που ο σύντροφός μου είχε εμπειρίες πριν από εμένα. Κι όμως, ένα άλλο κομμάτι μου τον αγαπά βαθιά, δεν θέλει να τον πληγώσει και φοβάται ότι ίσως δεν ξαναβρώ κάτι τόσο καλό.
Όταν είμαστε μαζί, όλα είναι υπέροχα. Μόλις όμως φύγει, οι αγχωτικές σκέψεις επιστρέφουν. Έχω δοκιμάσει τα πάντα για να το αντιμετωπίσω: βρήκα μια δουλειά που αγαπώ για να αποκτήσω ζωή έξω από τη σχέση, ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, μίλησα ανοιχτά στον σύντροφό μου για όσα νιώθω. Κι όμως, οι σκέψεις δεν φεύγουν. Φοβάμαι τρομερά μήπως κάνω λάθος – αλλά και το να χωρίσω και το να μείνω μου φαίνονται εξίσου λανθασμένες επιλογές. Ήμουν τόσο ευτυχισμένη πριν συγκατοικήσουμε. Οπότε… να επιμείνω; Θα βελτιωθεί με τον καιρό;».
Η απάντηση της editor
Η συντάκτρια απαντά ότι υπάρχουν πολλά επίπεδα στο ζήτημα, αλλά η βασική αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει «σωστή» και «λάθος» επιλογή. Η ανατροφή της – και γενικότερα ο κόσμος γύρω μας – της έχει εμφυσήσει την ιδέα ότι πάντα υπάρχει μια ηθικά ορθή απόφαση που οδηγεί στην ευτυχία. Αν όμως υπήρχε μια εύκολη, ξεκάθαρη επιλογή που εγγυημένα θα της εξασφάλιζε το καλύτερο μέλλον, θα την είχε ήδη πάρει. Χρειάζεται να εμπιστευτεί τον εαυτό της.
Το μέλλον είναι απρόβλεπτο και συχνά δεν ξέρουμε ούτε τι μας κάνει χαρούμενους στο παρόν. Όποια επιλογή κι αν κάνει, θα υπάρξουν στιγμές χαράς και στιγμές πόνου. Η ιδέα ότι η «εμπειρία ζωής» προέρχεται από πολλαπλούς συντρόφους είναι λανθασμένη – ή τουλάχιστον ασταθής. Μπορεί οι νέες εμπειρίες να διδάξουν κάτι, αλλά δεν είναι αυτές που καθορίζουν την ουσία της ζωής.
Η editor σημειώνει ότι πολλοί άνθρωποι που μεγάλωσαν «σωστά» ή γρήγορα, αργότερα νιώθουν την ανάγκη να ξαναζήσουν τα νιάτα τους, να είναι απερίσκεπτοι, να κάνουν λάθη. Είναι οδυνηρό να νιώθεις ότι όλοι οι άλλοι είχαν την ευκαιρία να «τα κάνουν θάλασσα» κι εσύ όχι.
Υποψιάζεται ότι αν η κοπέλα χωρίσει, οι επόμενες εμπειρίες της μπορεί να είναι άνευρες, απογοητευτικές ή – αν είναι πολύ καλές – να την οδηγήσουν στο ίδιο ακριβώς συναίσθημα που έχει τώρα. Η επιθυμία για «περισσότερα» δεν ικανοποιείται ποτέ πραγματικά.
Πόσο δύσκολο είναι να ξέρεις τι πραγματικά θέλεις;
Ίσως, λέει, το πρόβλημα να μην είναι η επιθυμία για νέες εμπειρίες, αλλά η θλίψη για όσα δεν έζησε στο παρελθόν. Είναι δύσκολο να αποδεχτείς ότι η ζωή μπορεί να είναι απλώς αυτή – αλλά η ζωή αλλάζει, εξελίσσεται, γίνεται σκληρή και υπέροχη με τρόπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Η σχέση δεν θα είναι πάντα ίδια. Τι άλλο θα μπορούσε να της δώσει ενθουσιασμό πέρα από το ρομαντικό ή το σεξουαλικό; Πώς μπορεί να ζήσει περισσότερες ενήλικες εμπειρίες χωρίς να εγκαταλείψει τον σύντροφό της; Τι ακριβώς φοβάται στο να μείνει μαζί του;
Η σύγκρουση ανάμεσα στο «σωστό» και στο «εγώ»
Παράλληλα, ίσως απλώς η χρονική στιγμή να μην είναι σωστή – ακόμη κι αν ο άνθρωπος είναι καλός. Δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρι να «αποδείξει» στον εαυτό της ότι είναι αρκετά δυστυχισμένη για να φύγει. Μπορεί να φύγει επειδή κάτι δεν λειτουργεί για εκείνη τώρα.
Και ναι, μπορεί να σκέφτεται ότι ίσως δεν ξαναβρεί την αγάπη. Αλλά θα τη βρει. Μπορεί να μετανιώσει αν φύγει – μπορεί να μετανιώσει κι αν μείνει. Δεν υπάρχει εγγύηση ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Μπορεί να γίνουν χειρότερα. Δεν μπορεί όμως να το ξέρει από πριν.
Η ζωή δεν είναι προετοιμασία για ένα «καλό μέλλον». Η ζωή είναι το παρόν. Και έχει το δικαίωμα να κάνει επιλογές που λειτουργούν για εκείνη τώρα.
Η συντάκτρια κλείνει λέγοντας ότι ίσως κάτι από όλα αυτά να της χαλαρώσει λίγο τον κόμπο στην καρδιά. Να μην πάρει απόφαση από φόβο. Να συμφιλιωθεί με τον φόβο και να δράσει. Και, αν όλα αποτύχουν, να ρίξει ένα κέρμα και να ακούσει το ένστικτό της: ποια πλευρά θέλει πραγματικά να έρθει; Αυτή είναι η απάντηση.
