Με έναν ιδιαίτερο και συμβολικό τρόπο επέλεξε ο Ορφέας Περίδης να εκφράσει τη θλίψη του για την απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, αφιερώνοντάς του ένα ποίημα γεμάτο εικόνες και έντονους συμβολισμούς.
Στους στίχους του κυριαρχούν οι αντιθέσεις ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, με αναφορές στο «ουράνιο τόξο», τη «μαύρη πέτρα», αλλά και στο «ύδωρ και αίμα». Παράλληλα, η Νίκαια αποτελεί ένα από τα βασικά σημεία αναφοράς του ποιήματος.
Ιδιαίτερη θέση καταλαμβάνει η φράση «στα παλιά δεν θέλω να ξαναγυρίσω», η οποία επαναλαμβάνεται και λειτουργεί ως βασικό μοτίβο, προσδίδοντας στους στίχους έναν έντονα φορτισμένο τόνο.
Ο Ορφέας Περίδης γράφει:
«Στη Νίκαια βγήκε το ουράνιο τόξο,
Ύδωρ και αίμα εδώ οι άνθρωποι.
Μαύρη πέτρα ρίχνω πίσω,
στα παλιά δεν θέλω να ξαναγυρίσω.
Χρωμάτων έκρηξη στον αέρα,
εδώ σταυρώνονται οι άνθρωποι νύχτα-μέρα.
Μαύρη πέτρα ρίχνω πίσω,
στα παλιά δεν θέλω να ξαναγυρίσω».
Με αυτόν τον τρόπο, ο τραγουδοποιός επέλεξε να αποχαιρετήσει τον Γιώργο Μαζωνάκη, μέσα από έναν ποιητικό λόγο γεμάτο εικόνες, αντιθέσεις και συναισθηματική φόρτιση.
