Η χώρα βιώνει μια περίοδο έντονης κοινωνικής και πολιτικής πίεσης.
Γράφει ο Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης (Σ.Ο.Π.Α.)
Οι απεργίες διαδέχονται η μία την άλλη, οι διαδηλώσεις πληθαίνουν και η κοινωνική αναστάτωση έχει καταστεί σχεδόν καθημερινό φαινόμενο.
Η δημόσια συζήτηση κυριαρχείται από εικόνες έντασης και αντιπαράθεσης, αμέτρητες δημοσκοπικές έρευνες ενώ η οικονομία λειτουργεί μέσα σε ένα κλίμα αβεβαιότητας που επηρεάζει εργαζόμενους, επαγγελματίες και επενδυτές.
Σε τέτοιες συνθήκες, η επίκληση της θεσμικότητας και της τυπικής εξάντλησης της κυβερνητικής θητείας, παρότι απολύτως σεβαστή, δεν μπορεί να αποτελεί το μοναδικό επιχείρημα για τη διατήρηση μιας κατάστασης που παράγει καθημερινά αδιέξοδα.
Εκτός κι αν η “Θεσμικότητα” γίνεται άλλοθι αδράνειας!
Οι θεσμοί δεν υπάρχουν για να συντηρούν κυβερνήσεις, αλλά για να προστατεύουν την κοινωνία και τη σταθερότητα.
Το διάστημα των δεκατεσσάρων μηνών,από σήμερα. έως την ολοκλήρωση του εκλογικού κύκλου φαντάζει υπερβολικά μεγάλο, όταν η κοινωνία εκπέμπει σήμα κόπωσης και η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε μόνιμο σκηνικό κρίσης. Η Δημοκρατία δεν είναι μια τυπική διαδικασία με ημερομηνία λήξης.
Είναι ζωντανός οργανισμός που οφείλει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας.
Όταν το κοινωνικό σώμα εκπέμπει μήνυμα ασφυξίας, η απάντηση δεν μπορεί να είναι “υπομονή μέχρι τη λήξη της θητείας”.
Η απάντηση οφείλει να είναι πολιτική, καθαρή και άμεση.
Η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες δεν αποτελεί αποσταθεροποίηση.
Αποτελεί πράξη ευθύνης από τον υπεύθυνο ηγέτη και την κυβέρνηση του.
Δίνει τη δυνατότητα στον λαό να ανανεώσει ή να ανακαλέσει την εντολή του,
να επαναπροσδιορίσει προτεραιότητες και να αποκαταστήσει την πολιτική ισορροπία.
Η παρατεταμένη προσκόλληση σε μια “θεσμική κανονικότητα” που δεν αντανακλά την κοινωνική πραγματικότητα δεν υπηρετεί τη σταθερότητα.
Καλή η θεσμικότητα όταν διασφαλίζει τη δημοκρατική ομαλότητα.
Όταν όμως γίνεται πρόσχημα παράτασης μιας κρίσης, τότε η υπέρβαση έρχεται μόνο μέσα από τη λαϊκή ετυμηγορία.
Η χώρα χρειάζεται καθαρή εντολή τώρα και όχι δεκατέσσερις μήνες διαρκούς πολιτικής φθοράς.
Σε περιόδους έντασης, η επιστροφή στη λαϊκή βούληση δεν είναι ρήξη με τους θεσμούς, αλλά η πιο αυθεντική έκφρασή τους!
