Ώρα 5.15 απόγευμα Κυριακής 8 Φεβρουαρίου 1981. Από την εφημερίδα (Απογευματινή )στην οποία εργαζόμουν τότε τηλεφωνώ στο Τζάνειο νοσοκομείο στα επείγοντα. Μας είχε έλθει η πληροφορία ότι στο στάδιο Καραϊσκάκη , με τη λήξη του αγώνα Ολυμπιακού-ΑΕΚ «κάτι συνέβη» και είχαμε τραυματίες και «ίσως νεκρούς», που μεταφέρονται «αυτή τη στιγμή» στο Τζάνειο. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής η προϊσταμένη με τρεμάμενη φωνή σχεδόν ψιθυρίζει: «Αν υπάρχουν νεκροί με ρωτάτε; Ακόμη έρχονται.. Τους μετράμε… Λυπάμαι δεν μπορώ άλλο…». Και «μέτρησαν» τότε: νεκροί 21 . Είκοσι άνδρες και μια γυναίκα, όλοι νέοι (από 14 έως 41 ετών).Είκοσι οπαδοί του Ολυμπιακού και ένας της ΑΕΚ. Είχαν αφήσει την τελευταία τους πνοή στην θεόκλειστη «θύρα 7» του σταδίου Καραϊσκάκη, από την οποία προσπάθησαν να φύγουν (αλλά ποδοπατήθηκαν) λίγο πριν ή και με λήξη του αγώνα εκείνης της «μαύρης», όπως εξελίχθηκε, Κυριακής.
Και ήταν σαν σήμερα Κυριακή. Σαν σήμερα πριν από 45 χρόνια. Και όπως κάθε Κυριακή το γήπεδο πρωταγωνιστούσε στη ζωή των φιλάθλων. Μόνο που για κάποιους εκείνο το απόγευμα, έμελλε να πρωταγωνιστήσει και στον θάνατο. Για 21 νέους ανθρώπους, το νήμα της ζωής κόπηκε απότομα. Εκεί… Στα σκαλοπάτια της θύρας 7 του σταδίου Καραϊσκάκη, μια ανάσα μακριά από την κλειστή πόρτα που φυλάκισε για πάντα 21 ψυχές.
Ο θρίαμβος έγινε οδυρμός
Εκείνη την ημέρα, που ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος και το φαληρικό στάδιο γεμάτο από κόσμο, ο θρίαμβος έγινε οδυρμός. Κανονικά, η 20η αγωνιστική του πρωταθλήματος θα έπρεπε να χαρακτηρισθεί από την επιβλητική νίκη του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ, με το συντριπτικό 6-0. Σημαδεύτηκε όμως από τη μεγαλύτερη τραγωδία που χτύπησε το ελληνικό ποδόσφαιρο και τον ελληνικό αθλητισμό γενικότερα. Ο χρόνος σταμάτησε στις 4:58 μ.μ.
Λίγο νωρίτερα, ο Μάικ Γαλάκος τρεις φορές και οι Βαγγέλης Κουσουλάκης, Κώστας Ορφανός, Νίκος Βαμβακούλας, είχαν πετύχει τα έξι τέρματα της ομάδας τους. Ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος, το φαληρικό στάδιο γεμάτο από κόσμο ( είχαν κοπεί 35.450 εισιτήρια) και τίποτε δεν προμήνυε την τραγωδία.
Με το σφύριγμα της λήξης του αγώνα, αλλά λίγο πιο πριν, φανατικοί οπαδοί του Ολυμπιακού, που είχαν τον δικό τους χώρο στην Θύρα 7, θέλησαν να βγουν έξω από το γήπεδο για να συνεχίσουν το πανηγύρι, να πάνε έξω από την Θύρα 1 και τα αποδυτήρια, για να σηκώσουν στα χέρια τους ήρωες τους. Δυστυχώς όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά…
Το τουρνικέ της εισόδου δεν είχε αφαιρεθεί, όπως γινόταν κάθε φορά, όταν άρχιζε το β’ ημίχρονο, για να είναι ευκολότερη η αποχώρηση των φιλάθλων. Τα νερά από τις τουαλέτες έτρεχαν. Τα σκαλιά ήταν φαγωμένα από τον χρόνο και γλιστερά από το νερό και την υγρασία. Και τότε κάποιος γλίστρησε.
Σαν ντόμινο ακολούθησαν οι υπόλοιποι, αφού από τον συνωστισμό, ο ένας στηριζόταν στην πλάτη του άλλου. Και όταν ένας έπεσε, άρχισαν να πέφτουν όλοι. Καταπλακώθηκαν. Το χρονικό της μεγαλύτερης τραγωδίας στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού είχε ήδη ξεκινήσει…Δεκαεννέα φίλαθλοι του Ολυμπιακού, στο άνθος της ηλικίας τους, χάνουν επί τόπου την ζωή τους. Οι περισσότεροι βρήκαν τραγικό θάνατο από ασφυξία. Ακόμη ένας, ξεψύχησε τις επόμενες ημέρες στο νοσοκομείο, όπου είχε διακομισθεί με τους δεκάδες τραυματίες, ενώ μερικούς μήνες αργότερα, εξέπνευσε ακόμη ένας τραυματίας, ο οποίος είχε πέσει σε κώμα.
Το «γιατί» που ακόμα ψυλλίζεται σε ολόκληρη τη χώρα
Και σήμερα, 45 χρόνια από την ημέρα που γράφτηκε αυτή η τραγωδία με μαύρο χρώμα στο βιβλίο του ελληνικού αθλητισμού και βύθισε στη θλίψη, στη στεναχώρια και στον πόνο ολόκληρη τη χώρα, το «γιατί» εξακολουθεί να παραμένει αναπάντητο. Εκείνο το γιατί που ακόμα ψυλλίζεται στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα.
Γιατί; Μια ημέρα που ξεκίνησε ως γιορτή κατέληξε ως τραγωδία. Από τους πανηγυρισμούς, στο κλάμα. Στον σπαραγμό. Ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη αθλητική τραγωδία της χώρας, που ακόμα θρηνεί και ψάχνει απαντήσεις για όλα όσα έγιναν εκείνη την αποφράδα ημέρα.(Οι υπεύθυνοι για την εγκληματική αμέλεια που διέλυσε 21 οικογένειες, δεν βρέθηκαν ποτέ).
Μια μέρα χαράς για τον Ολυμπιακό, που μετατράπηκε τελικά σε εφιάλτη. Έναν εφιάλτη, ο οποίος δυστυχώς συνεχίστηκε (με άλλη μορφή) με τα δύο τροχαία δυστυχήματα με θύματα οπαδούς του ΠΑΟΚ ,Οκτώβριο του 1999 στα Τέμπη και πριν από μέρες στη Ρουμανία.
Τα 21 θύματα της Θύρας 7
Παναγιώτης Τουμανίδης, 14 ετών
Κώστας Σκλαβούνης, 16 ετών
Ηλίας Παναγούλης, 17 ετών
Γεράσιμος Αμίτσης, 18 ετών (οπαδός της ΑΕΚ)
Γιάννης Κανελλόπουλος, 18 ετών
Σπύρος Λεωνιδάκης, 18 ετών
Γιάννης Σπηλιόπουλος, 19 ετών
Νίκος Φίλος, 19 ετών
Γιάννης Διαλυνάς, 20 ετών
Βασίλης Μάχας, 20 ετών
Ευστράτιος Λούπος, 20 ετών
Μιχάλης Κωστόπουλος, 21 ετών
ΖωγραφούλαΧαϊρατίδου, 23 ετών
Σπύρος Ανδριώτης, 24 ετών
Κώστας Καρανικόλας, 26 ετών
Μιχάλης Μάρκου, 27 ετών
Κώστας Μπίλας, 28 ετών
Αναστάσιος Πιτσόλης, 30 ετών
Αντώνης Κουρουπάκης, 34 ετών
Χρήστος Χατζηγεωργίου, 34 ετών
Δημήτριος Αδαμόπουλος, 41 ετών
Το χρονικό της τραγωδίας
Περίπου πέντε λεπτά μετά την ομαδική προσπάθεια να φύγουν από την κλειστή Θύρα 7 οπαδοί του Ολυμπιακού αστυφύλακες κατορθώνουν να ανοίξουν ένα από τα τουρνικέ και να αρχίσει ο απεγκλωβισμός του κόσμου. Παράλληλα αρχίζει η μεταφορά θανάσιμα και βαριά τραυματισμένων οπαδών με περιπολικά και 13 ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ στο Τζάνειο νοσοκομείο Πειραιά.
17:30 Αρκετοί φίλαθλοι συγκεντρώνονται έξω από το Τζάνειο με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.
17:50 Τα μοναδικά (τότε) τηλεοπτικά δίκτυα (ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ) μεταδίδουν το γεγονός και κάνουν έκκληση σε γιατρούς να προσέλθουν στο Τζάνειο, ώστε να ενισχύσουν τους εφημερεύοντες αλλά και για αιμοδότες. Κινητοποιείται επιπλέον προσωπικό και στο Κρατικό Πειραιώς όπου μεταφέρονται κάποιοι βαριά τραυματισμένοι.
18:20 Μεταβαίνουν στο Τζάνειο ο υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών Δοξιάδης και οι υφυπουργοί Τσουκαντάς και Αποστολάτος. Δίνονται εντολές για ακόμα μεγαλύτερη κινητοποίηση γιατρών.
18:30 Το Κέντρο Άμεσης Δράσεως ζητάει από τα πληρώματα των περιπολικών και τους αστυνομικούς εθελοντές αιμοδότες να σπεύσουν στα δύο νοσοκομεία. Εκατοντάδες αστυνομικοί προσφέρουν αίμα.
18:50 Φτάνουν στο Τζάνειο ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Δαβάκης, ο υφυπουργός Προεδρίας κυβερνήσεως Αχιλλέας Καραμανλής, ανώτεροι αξιωματικοί της Αστυνομίας και παράγοντες του Ολυμπιακού και της Α.Ε.Κ.
19:00 Με εντολή του διευθυντή του ΚΑΒ Καραβά ζητείται να τεθεί σε επιφυλακή και το ΚΑΤ, για να δεχτεί τραυματίες που έχουν ανάγκη νευροχειρουργικής επέμβασης.
19:15 Εκατοντάδες άτομα συγκεντρώνονται έξω από το Τζάνειο και με αγωνία ζητούν να μάθουν τα ονόματα νεκρών και τραυματιών.
19:30 Αθρόα είναι η προσέλευση γιατρών και αιμοδοτών.
19:40 Ο υπουργός Υγείας Δοξιάδης ενημερώνει τον πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη, ο οποίος δίνει εντολή να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα και ενημερώνει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή.
19:45 Χρειάζεται να μπλοκάρουν το Τζάνειο δυνάμεις των ΜΑΤ προκειμένου να απομακρύνουν τον κόσμο από την κεντρική είσοδο για να γίνει πιο εύκολη η πρόσβαση στους γιατρούς και στους αιμοδότες.
20:00 Σκηνές αλλοφροσύνης διαδραματίζονται στο Τζάνειο από τους συγγενείς. Αναγνωρίζονται τα τρία πρώτα θύματα. Είναι οι Γιάννης Κανελλόπουλος, Γιάννης Διαλυνάς και Βασίλης Μάχας.
20:15 Οι αστυνομικοί του 7ου Αστυνομικού τμήματος αρχίζουν την πραγματογνωμοσύνη στην ΘΥΡΑ 7, αναζητώντας τις αιτίες του τραγικού γεγονότος.
20:30 Στο Τζάνειο φτάνει ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης ενώ σοβαρά τραυματίες μεταφέρονται στο Γενικό Κρατικό Πειραιώς και στο ΚΑΤ. Γιατροί και νοσοκόμες βγαίνουν με καταματωμένες τις μπλούζες στους διαδρόμους και φωνάζουν ονόματα τραυματιών. Αρκετοί από τους συγγενείς λιποθυμούν.
20:50 Τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα αρχίζουν να μεταδίδουν πένθιμη μουσική, ενώ παράλληλα σε ένδειξη πένθους έχουν διακόψει το πρόγραμμά τους.
21:00 Γύρω στα 300 με 400 άτομα με άγριες διαθέσεις προσπαθούν να μπουν στο στάδιο Καραϊσκάκη και να βρουν τους υπεύθυνους. Απομακρύνονται από μια διμοιρία των ΜΑΤ.
21:15 Ο διοικητής του Τζάνειου Απέργης βγαίνει στο διάδρομο και κάνει έκκληση στον κόσμο να απομακρυνθεί από την είσοδο του νοσοκομείου γιατί εμποδίζεται με την παρουσία τους η κυκλοφορία περιπολικών και ασθενοφόρων, ενώ εκκλήσεις για τον ίδιο λόγο γίνονται και από τα τηλεοπτικά δίκτυα.
22:00 Ο κόσμος αρχίζει να απομακρύνεται σιγά – σιγά από τα δύο νοσοκομεία…Πάντως όλη τη νύχτα πολίτες προσέρχονταν για να δώσουν αίμα, γιατροί και νοσοκόμες προσέφεραν χωρίς να πάρουν ανάσα τις πρώτες βοήθειες, τα χειρουργεία είχαν γεμίσει από επείγοντα περιστατικά, ενώ μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες συνεχιζόταν το δύσκολο έργο της αναγνώρισης των πτωμάτων.
