Μπορεί η κυβέρνηση να βαδίζει στον έβδομο χρόνο και να συναντά τη φθορά της, αλλά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο έτερο κόμμα εξουσίας, η αδυναμία του να προσεγγίσει την κοινωνία με μια καθαρή και ενιαία φωνή δύσκολα πλέον κρύβεται.
Στη ΝΔ ακόμη ψάχνουν μετά από τη ΔΕΘ τη συνταγή για την επιστροφή σε μια πιο γρήγορη ανοδική δημοσκοπική πορεία και δείχνουν να αντιμετωπίζουν ως άπλετο τον χρόνο που απομένει μέχρι τις εκλογές, την άνοιξη του 2027, για να κάνουν όσα δεν έκαναν με επιβεβαιωμένη από την κοινωνία επιτυχία σε κρίσιμους τομείς.
Βέβαια, σήμερα ο παραδοσιακός δικομματισμός των περασμένων δεκαετιών δεν υφίσταται και το μωσαϊκό των πολλών και διαφορετικών «ταυτοτήτων» κομμάτων στην αντιπολίτευση το επιβεβαιώνει. Ακόμη και αν αυξάνονται σε ποσοστά οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα των κομμάτων διαμαρτυρίας, δεν φαίνεται εύκολα στον ορίζοντα (μέχρι τις εκλογές) η δημιουργία ενός ισχυρού εναλλακτικού πόλου διακυβέρνησης. Η δημιουργία ενός αντίπαλου δέους που θα βλέπει στα ίσα τη ΝΔ παραμένει στα σχέδια επί χάρτου της Χαριλάου Τρικούπη και ίσως και στο πεδίο των συνομιλητών του Αλέξη Τσίπρα.
Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζει δύο, τρεις ή και περισσότερες γραμμές για το πού θέλει να τραβήξει το «καράβι» την επόμενη μέρα, η ηγεσία δεν καταφέρνει να εξασφαλίσει το πεδίο του ειλικρινούς διαλόγου και των συλλογικών δράσεων και, αντί να δει το «πρόβλημα» και να το αντιμετωπίσει, απομακρύνεται από τη λύση του. Φλυαρεί γύρω από τις διαφορετικές απόψεις για τις μετεκλογικές συνεργασίες, λες και έχει μειώσει τη διαφορά και απέχει μόλις τρεις μονάδες από το πρώτο κόμμα.
Όμως αν θέλει να είναι πρώτο κόμμα έστω και με μία ψήφο διαφορά, κατά πως λέει ο Ανδρουλάκης, πρώτα πρέπει να πείσει ότι μπορεί να γίνει αύριο ο εναλλακτικός ισχυρός πόλος διακυβέρνησης. Αλλά και κατά δεύτερο λόγο, πρέπει να αποκτήσει καθαρό προσανατολισμό και για τις συνεργασίες, ειδικά όταν διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα.
του Φώτη Σιούμπουρα
