Πάντα θα γυρίζω σε αυτό το νησί. Πάντα θα το αγαπώ και πάντα θα το νιώθω σπίτι μου! Ξέρω τους ανθρώπους του, ξέρω τα χούγια τους και τις παραξενιές τους, ξέρω τα σοκάκια! Όμως αυτά αρκούν;
Για μένα ίσως ναι, αλλά για τον επισκέπτη που θα πάει για πρώτη φορά οι άνθρωποι και τα σοκάκια είναι -ίσως δυστυχώς- το τελευταίο που θα προσέξουν!
- του Ίων Παπαδάκη
Γιατί οι διακοπές είναι κάτι ιερό. «Μπάνια του λαού» ήταν η ιστορική ατάκα του Αντρέα Παπανδρέου που -σχεδόν 40 χρόνια μετά- παραμένει σλόγκαν.
Πάμε τώρα στο νησί μου, αυτή τη φορά όμως με τα μάτια των φίλων μου, που ήρθαν για πρώτη φορά… Όσο και αν προσπάθησα (και ως ένα βαθμό το κατάφερα) να το δούνε μέσα από τα δικά μου μάτια, εκείνοι με τη σειρά τους, μου άνοιξαν τα μάτια, αναγκάζοντάς με να το δω και εγώ, όχι μόνο με την καρδιά αλλά με το μυαλό.
Και κατέληξα σε ένα συμπέρασμα: το νησί δεν έχει λαγοκέφαλους, σίγουρα όμως έχει ξεροκέφαλους!
Και δεν αναφέρομαι μόνο στην δημοτική αρχή, αλλά στους ντόπιους που λες και δεν θέλουν να ακούνε τους τουρίστες να λένε «θα ξανάρθουμε»…
Εγκατάλειψη; Αδιαφορία; Υπεραπλούστευση του «αυτοί είμαστε και αν σας αρέσει;» Αλήθεια δεν ξέρω, όμως το αποτέλεσμα είναι ένα: Δραματικά μικρή σεζόν και τουρίστες που με πολύ μεγάλη δυσκολία θα επιστρέψουν…
Το νησί είναι εναλλακτικό και η μετακίνηση προς αυτό, αρκετά δύσκολη και πολύωρη. Δεν έχει καμία σχέση με τη Μύκονο, δεν έχει καμία σχέση με τα Κουφονήσια.
Είναι μια κατηγορία από μόνο του!
Πέντε έξι παραλίες, τέσσερεις πέντε ταβέρνες, δύο μπαράκια, ένα δυο σούπερ μάρκετ (λέμε τώρα) και έξω από την πόρτα.
Καταπληκτικό φαγητό, υπέροχα νερά, τέλεια πανηγύρια και -πάλι- έξω από την πόρτα! Άλλωστε τι άλλο να ζητήσει κάποιος που θέλει να ξεκουραστεί, να ξεφύγει από τη… δίαιτα και να χαρεί τους αγαπημένους του.
Αρκεί όμως αυτό; Για μένα ξεκάθαρα αρκεί!
Όμως αναγκάζομαι να πω (μετά από δεκάδες χρόνια στο συγκεκριμένο νησί) ότι ίσως δεν αρκεί. Γιατί αυτά τα λιγοστά που προσφέρει το νησί, πρέπει να είναι «τίμια».
Και δυστυχώς κατάλαβα ότι δεν είναι…
Υπάρχει μια παραλία στην άλλη άκρη του νησιού που έχει τα πάντα. Απίστευτα νερά και ησυχία. Έχει όμως και κάποια «υποτίθεται». Υποτίθεται ότι έχει ξαπλώστρες και ομπρέλες, υποτίθεται ότι έχει και τουαλέτες.
Οι ξαπλώστρες και οι ομπρέλες χρέπια, οι κάδοι σκουπιδιών ξεχειλισμένοι, οι (χημικές) τουαλέτες βρώμικες και ξεχαρβαλωμένες. Έχει και μια καντίνα, με τιμές που παραπέμπουν σε Αστέρα Βουλιαγμένης. Α, ξέχασα να πω ότι -εν έτει 2026- δεν έχει wifi (ήταν ακριβή η σύνδεση και την έκοψαν) τη στιγμή που αυτή η -υποτίθεται οργανωμένη- παραλία απέχει 45 λεπτά από τον οποίας μορφής πολιτισμό, οπότε αν συμβεί κάτι είσαι -ξεκάθαρα- «ναυαγός»!
Την εικόνα της συγκεκριμένη παραλίας την συναντάς και αλλού χωρίς να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες… Και θα μπορούσα να συνεχίσω τα παραδείγματα, με το ύφος ξινισμένου κριτικού θεάτρου που δεν κατάφερε ποτέ να γίνει ηθοποιός, όμως δεν θα το κάνω, γιατί αυτά που γράφω είναι με απέραντη αγάπη και καμία διάθεση «θαψίματος».
Θέλω να έρχονται στο νησί εκατοντάδες τουρίστες; όχι βέβαια! Θέλω να γίνουμε μια μικρή Μύκονος; Σαφώς και όχι! Όμως θέλω να μπορώ να το προτείνω για διακοπές, χωρίς «αλλά»…
Στο κλείσιμο των διακοπών μου και με γεμάτες μπαταρίες (παρά τα όσα περιέγραψα παραπάνω και με την παρέα μου ενθουσιασμένη) έκανα μια στάση σε ένα σούπερ προβεβλημένο νησί για ένα τριήμερο καλεσμένος στο σπίτι φίλων (άρα δεν είχα το ιλιγγιώδες κόστος της διαμονής)…
Η «προσθαλάσσωσή μου» βίαιη! Βρέθηκα ξαφνικά στην Ερμού σαν σε πρώτη μέρα εκπτώσεων, ενώ η εύρεση ξαπλώστρας σε μια από τις υπέροχες παραλίες του νησιού ήταν δυσκολότερη από το όποιο κυνήγι θησαυρού και -φυσικά- με κόστος, τουλάχιστον ένα νεφρό. Όταν δε, αποφασίσαμε να φάμε στην διπλανή ταβέρνα η πρώτη φράση που ακούσαμε ήταν «έχετε κάνει κράτηση;»
Έφυγα 3 μέρες μετά, με τις μπαταρίες μου, παντελώς άδειες και με τα νεύρα μου κρόσσια…
Στην επιστροφή μου και κουβεντιάζοντας με την παρέα μου καταλήξαμε σε ένα συμπέρασμα: όλα είναι θέμα ανθρώπων… Αυτών που διοικούν τα νησιά, αυτών που τρέχουν τις επιχειρήσεις, των ντόπιων και των παραθεριστών.
Και δυστυχώς όλοι μας φταίμε!
Γκρινιάζουμε -μια και είναι το εθνικό μας σπορ-, όλα τα περιμένουμε έτοιμα -μια και έχουμε το σύνδρομο του πελάτη- και φυσικά για όλα φταίνε οι άλλοι! Ποτέ εμείς…
Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας. Μας αρέσει να το περηφανευόμαστε, μας αρέσει όμως περισσότερο να το «εκμεταλλευόμαστε», απολαμβάνοντας τα οφέλη και αδιαφορώντας για τις υποχρεώσεις. Τα παραπάνω περιστατικά δεν έχουν να κάνουν με κανέναν Μητσοτάκη, Τσίπρα ή Ανδρουλάκη. Έχουν να κάνουν με όλους εμάς, τους πολίτες, τους επαγγελματίες, τους παραθεριστές και πάνω απ’ όλα, τους «οικοδεσπότες» που δεχόμαστε στο «σπίτι» μας, επισκέπτες. Όταν το καταλάβουμε αυτό ίσως τότε θα ακούσουμε το πολυπόθητο «θα ξανάρθουμε»! Αλλιώς, τα πράγματα θα είναι δύσκολα μια και είναι νόμος, πως «τα… κάστρα πέφτουν από μέσα»!
