Η πολιτική έχει και αυτήν τη συνήθεια: να μετακινεί σύμβολα. Η Μαρία Καρυστιανού υπήρξε για καιρό εμβληματική φιγούρα της αντισυστημικής Αριστεράς, με στήριξη από την ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έως τον Ιάσονα Αποστολόπουλο και με συνθήματα που ένωναν Πύλο, Τέμπη και Παλαιστίνη σε μια ενιαία αφήγηση ενοχής του κράτους και του Λιμενικού.
Μετά και τη σύμπλευσή της με στελέχη που αποχώρησαν από τη Νίκη, το ναυάγιο ανοιχτά της Χίου αποτέλεσε την αφορμή ώστε η πρόεδρος Μαρία να δείξει ότι αφήνει για τα καλά πίσω της τους μέχρι πρότινος συντρόφους της. Ο λόγος της άλλαξε άρδην. Μίλησε για την ανάγκη τήρησης των νόμων, για τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων της χώρας και για την αποτροπή των παράνομων εισβολών, χωρίς να χάνει -σωστά- την έμφαση στην ανθρώπινη ζωή.
Όχι, δεν έγινε ξαφνικά δεξιά. Αλλά αναγκάστηκε να αγγίξει μια αλήθεια που η αντισυστημική αφήγηση αποφεύγει:ότι σύνορα, νόμοι και ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν είναι έννοιες ασύμβατες.
Οι καιροί αλλάζουν… και μαζί τους αλλάζουν και τα σύμβολα.
