Ο παραδοσιακός κανόνας που μας θέλει να καθόμαστε «λαμπάδα» στο γραφείο φαίνεται πως καταρρέει μπροστά στα νέα επιστημονικά δεδομένα.
Σύμφωνα με τον Άλεξ Μόρελ, φυσικοθεραπευτή και ιδρυτή της Move Physiotherapy, η εμμονή μας με την «τέλεια» στάση σώματος είναι περισσότερο ένας αστικός μύθος παρά μια ιατρική αναγκαιότητα, καθώς δεν υπάρχει έρευνα που να συνδέει άμεσα το καμπούριασμα με τον πόνο στην πλάτη.
Ο κίνδυνος της «υπερπροστασίας»
Η σπονδυλική στήλη συχνά αντιμετωπίζεται ως ένα εύθραυστο εργαλείο που χρειάζεται διαρκή προστασία σε μια ουδέτερη θέση. Ωστόσο, αυτή η αντίληψη είναι που προκαλεί τα προβλήματα. Όταν διατηρούμε το σώμα μας διαρκώς στην ίδια «σωστή» στάση:
-
Αδυνατίζουν οι ιστοί: Οι μύες και οι σύνδεσμοι γύρω από τη σπονδυλική στήλη ατροφούν λόγω υποχρησιμοποίησης.
-
Μειώνεται η ανθεκτικότητα: Γινόμαστε πιο επιρρεπείς σε τραυματισμούς όταν χρειαστεί να κάνουμε μια απότομη κίνηση, όπως ένα σκύψιμο ή μια περιστροφή.
-
Πετάμε χρήματα: Πολλά προϊόντα (ζώνες πλάτης, διορθωτικά συστήματα) υπόσχονται λύσεις, αλλά στην πραγματικότητα περιορίζουν την προσαρμοστικότητα του σώματος.
Η «χρυσή» συμβουλή: Η επόμενη στάση είναι η καλύτερη
Η επιστήμη πλέον προτείνει κάτι πολύ πιο απλό: κίνηση. Το σώμα μας είναι φτιαγμένο για να αλλάζει θέσεις. Αν νιώθετε πιασμένοι επειδή καμπουριάζετε, καθίστε όρθιοι. Αν νιώθετε πίεση επειδή είστε ώρα όρθιοι, καμπουριάστε λίγο ή τεντωθείτε.
«Το πρόβλημα δεν είναι η στάση, αλλά η διάρκεια», εξηγεί ο Μόρελ. Η ακινησία για τρεις ώρες στην ίδια θέση —όποια κι αν είναι αυτή— είναι ο πραγματικός εχθρός.
«Αεροπλάνο, όχι ελικόπτερο»
Για να χτίσουμε ένα ανθεκτικό σώμα, οι ειδικοί προτείνουν τη στρατηγική της σταδιακής προσαρμογής.
Όπως ένα αεροπλάνο χρειάζεται διάδρομο για να απογειωθεί, έτσι και εμείς πρέπει να εκθέτουμε τη σπονδυλική μας στήλη σε ποικίλες κινήσεις (κάμψη, έκταση, περιστροφή) με ήπιο τρόπο, πριν ζητήσουμε από αυτήν να σηκώσει μεγάλα φορτία.
Η λύση για τον πόνο στο γραφείο δεν βρίσκεται σε μια ακριβή καρέκλα ή σε μια ζώνη πλάτης, αλλά στο να ακούμε το σώμα μας και να του επιτρέπουμε να κινείται ελεύθερα, χωρίς τον φόβο του «λάθους».
