Αν υπήρχε μια κάρτα επιβράβευσης που γέμιζε με τις πολιτικές διαδρομές, ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης θα είχε ήδη μαζέψει αρκετούς πόντους για να κερδίσει. Ό,τι θα μπορούσε να κερδίσει τέλος πάντων με αυτήν την κάρτα. Από τηγάνια, μέχρι… κρουα(σαν)ζιέρα. Την Πέμπτη ανακοίνωσε τη «μεγάλη επιστροφή» στο ΠΑΣΟΚ, στις «πολιτικές και ιδεολογικές ρίζες» του, όπως είπε. Βέβαια για να ξαναβρεί τις ρίζες χρειάστηκε να κάνει έναν αρκετά μεγάλο γύρο στο κεντροαριστερό δέντρο: ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, Κίνημα Δημοκρατίας και πάλι ΠΑΣΟΚ.
Πάμε όμως από την αρχή, γιατί το βιογραφικό έχει ψωμί. Το 2009 ήταν υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο, συγκέντρωσε περίπου 28.500 ψήφους αλλά έμεινε πρώτος επιλαχών. Τον Ιανουάριο του 2011 μπήκε τελικά στη Βουλή μετά την αποχώρηση του Σταύρου Αρναουτάκη. Τον Φεβρουάριο του 2012 καταψήφισε το δεύτερο Μνημόνιο και απομακρύνθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.
Και κάπου εκεί αρχίζουν οι ανταποκρίσεις από το πολιτικό οδοιπορικό. Στις δύο εκλογές του 2012 εξελέγη με τη ΔΗΜΑΡ, ως συνεργαζόμενος – ο ίδιος μάλιστα επέμενε αργότερα ότι δεν υπήρξε ποτέ μέλος του κόμματος. Μέχρι τον Οκτώβριο είχε ήδη αποχωρήσει και από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΔΗΜΑΡ, καταγγέλλοντας την πορεία της.
Δεν έμεινε όμως για πολύ πολιτικά άστεγος. Τον Νοέμβριο του 2012 άρχισε η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Ιούνιο του 2013 εντάχθηκε επισήμως στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Με τον ΣΥΡΙΖΑ επανεξελέγη το 2015.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο κεφάλαιο «Σύνταγμα». Το 2014 έκανε απεργία πείνας μαζί με Σύρους πρόσφυγες, κοιμήθηκε σε υπνόσακο στην πλατεία και έγινε πρώτο θέμα. Η υπόθεση απέκτησε μάλιστα και γαστρονομική διάσταση με ιστορίες για τυρόπιτες και κρουασάν. Τα Παραπολιτικά έγραφαν τότε για κρουασάν, ενώ άλλη κρητική πηγή υποστήριζε ότι η περίφημη σακούλα που σχολιάστηκε περιείχε φάρμακα. Άρα η τυρόπιτα έμεινε περισσότερο στην πολιτική μυθολογία παρά στο εργαστηριακό πόρισμα.
Στο ενδιάμεσο υπήρξαν και τοποθετήσεις που έκαναν αίσθηση. Το 2018, ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, είχε ταχθεί κατά της αναδοχής από ομόφυλα ζευγάρια, επικαλούμενος μεταξύ άλλων θεωρίες για τη σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών.
Μετά την εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ άρχισε ξανά το ταξίδι. Το 2024 αποχώρησε από το κόμμα και τότε, μάλιστα, εξηγούσε ότι δεν μπορούσε να πάει στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, επειδή, κατά την άποψή του, είχε «στοιχεία νεοφιλελευθερισμού». Τον Ιανουάριο του 2025 βρέθηκε στο Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έφυγε και από εκεί.
Και φτάνουμε αισίως στον Οκτώβριο του 2026. Το ΠΑΣΟΚ που πριν δύο χρόνια ήταν αρκετά «νεοφιλελεύθερο» για να μην πάει, έγινε τώρα το κόμμα που –κατά τον ίδιο– μπορεί να δώσει τη μοναδική αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Μάλιστα δηλώνει διαθέσιμος και για το ψηφοδέλτιο. Από τη Χαριλάου Τρικούπη, πάντως, αρχικά μεταδιδόταν ότι δεν είχε προηγηθεί συνεννόηση για την επιστροφή του.
Και κάπως έτσι φτάσαμε και στο briefing. Στην ερώτηση του ePolitical.gr για τη «μεταγραφή», ο Παύλος Μαρινάκης απάντησε με το λιτό: «Δεν μας πέφτει λόγος, αλλά… ας τον χαίρονται», προσθέτοντας ότι, κατά την κυβερνητική κριτική, το ΠΑΣΟΚ «παίζει πλέον στο γήπεδο των λαϊκιστών».
Ο ίδιος ο Μιχελογιαννάκης, βέβαια, όταν ρωτήθηκε την Παρασκευή για την αξιοπιστία μιας τέτοιας πολιτικής διαδρομής, είχε έτοιμη την απάντηση: «Γιατί να μην είμαι αξιόπιστος;».
Κι έτσι όμορφα κλείνοντας, αξίζει να θυμηθούμε την αμίμητη συνέντευξη του ήρωα Γιάννη, στον Σκάι, πριν 11 χρόνια, με τα «χρηματάκια είναι που μπαίνουνε», όταν εξηγούσε στην Άννα Μπουσδούκου, πώς θα νοικορέψει τα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ.
Δικό σας:
