Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από το βουλευτικό αξίωμα αιφνιδίασε το ΠΑΣΟΚ, όπου μέχρι πρότινος κυριαρχούσε η εκτίμηση ότι ένα νέο κόμμα από τον πρώην πρωθυπουργό δεν θα ευδοκιμήσει.
Αντί γι’ αυτό, το σενάριο μετατράπηκε σε πολιτική πίεση για το ΠΑΣΟΚ, που αναγκάζεται να αλλάξει ταχύτητα με προσυνεδριακές ανακοινώσεις και ανασύνταξη επιτελείων—όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση προχωρά σε θεσμικές τομές και μετρήσιμα αποτελέσματα στην καθημερινότητα.
Συναγερμός χωρίς πλάνο
Βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ ζητούσαν εδώ και μήνες ισχυρά γεγονότα ώστε να παραχθεί δυναμική. Όμως ακόμη και το συνέδριο παρέμεινε σε εκκρεμότητα, με τη Χαριλάου Τρικούπη να ανακοινώνει τώρα—με καθυστέρηση—τα πρόσωπα που θα ηγηθούν της προσυνεδριακής εκστρατείας. Η εικόνα είναι αμυντική: το «κόμμα-φάντασμα» του Τσίπρα αναγκάζει το ΠΑΣΟΚ να συσπειρωθεί, αλλά δεν του δίνει κατεύθυνση. Με 13%–15% στις δημοσκοπήσεις και μονοψήφια καταλληλότητα του Νίκου Ανδρουλάκη, ακόμη και κορυφαία στελέχη μιλούν για κίνδυνο τρίτης θέσης αν δεν υπάρξει σοβαρότητα και ανοιχτή διεύρυνση. Το πολιτικό μήνυμα που φεύγει προς τους ψηφοφόρους είναι ασάφεια—σε αντίστιξη με την καθαρή κυβερνητική ατζέντα.
Εσωστρέφεια και αντιφατικά σήματα
Η προειδοποίηση για την «ακούνητη βελόνα» αποτυπώνει στασιμότητα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε σκληρή γραμμή έναντι Τσίπρα, αλλά αμέσως μετά στελέχη επανέφεραν τη συζήτηση στο πρόγραμμα. Ο Χάρης Δούκας απορρίπτει συνεργασία με Τσίπρα και υψώνει τον πήχη («δεύτερη θέση = αποτυχία»), η Άννα Διαμαντοπούλου ζητά ανοιχτό, σύγχρονο συνέδριο, ο Παύλος Γερουλάνος μιλά για ουσία και σύγκρουση προτάσεων—όλα όμως δείχνουν ένα κόμμα που αναζητά γραμμή. Η πολυφωνία χωρίς κατευθυντήριο στόχο καταλήγει σε θόρυβο· την ίδια ώρα, το Μαξίμου τρέχει σταθερά το κυβερνητικό τετράμηνο παρεμβάσεων και τοποθετεί τη χώρα σε τραπέζια αποφάσεων στο εξωτερικό.
Ο χάρτης των προσώπων και η «άμυνα»
Στο οργανωτικό, μπαίνουν μπροστά ΚΟΕΣ, Διεύρυνση, Πρόγραμμα, Επικοινωνία και Αυτοοργάνωση με γνωστά στελέχη της παράταξης. Ακούγεται αξιοποίηση και των πέντε υποψηφίων ηγεσίας για τη Γραμματεία της ΚΟΕΣ, καθώς και κεντρικοί ρόλοι σε πρόγραμμα και επικοινωνία. Η Διεύρυνση αναζητά πρόσωπα-γέφυρες, με ιστορικά στελέχη να συζητούνται για την κεφαλή της. Όμως όσο η Χαριλάου Τρικούπη κινείται σε άμυνα, ο συσχετισμός διαμορφώνεται από όσα κάνει η κυβέρνηση—όχι από όσα προγραμματίζει η αντιπολίτευση.
Η μεγάλη εικόνα: σταθερότητα vs αστάθεια
Η επανεμφάνιση Τσίπρα μετατρέπει την Κεντροαριστερά σε πεδίο εσωτερικού ανταγωνισμού· η Χαριλάου Τρικούπη συσπειρώνεται, αλλά δεν ηγεμονεύει. Το φιλοκυβερνητικό δεδομένο είναι ξεκάθαρο: απέναντι σε αμηχανία, σπασμωδικές κινήσεις και εσωστρέφεια, η κυβέρνηση παράγει πολιτική, θωρακίζει θεσμούς και μεταφράζει τις δεσμεύσεις σε αποτελέσματα. Σε αυτό το περιβάλλον, ο ψηφοφόρος επιβραβεύει τη σταθερότητα· και η σταθερότητα δεν κατοικεί στη Χαριλάου Τρικούπη.
