Σε μια καθηλωτική περιγραφή των εμπειριών του από την παραμονή του στο Ιράν πριν από μερικά χρόνια για τα γυρίσματα ταινίας, προχώρησε ο Παναγιώτης Μπουγιούρης αποκαλύπτοντας περιστατικά που τον έφεραν αντιμέτωπο με το αυστηρό καθεστώς της χώρας.
Στην συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Καλύτερα αργά» με την Αθηναίδα Νέγκα, ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για το διάστημα που εργάστηκε εκεί, στάθηκε σε στιγμές που τον τάραξαν βαθιά, συνειδητοποιώντας με απότομο τρόπο την έλλειψη ελευθερίας που επικρατεί στην καθημερινότητα των πολιτών.
Το απαγορευμένο «άγγιγμα» στο κινηματογραφικό σετ
Το πρώτο περιστατικό που περιέγραψε ο ηθοποιός σημειώθηκε κατά τη διάρκεια γυρισμάτων.
Όπως εξήγησε, όλα ξεκίνησαν όταν Ιρανές βοηθητικοί ηθοποιοί τον πλησίασαν με ενθουσιασμό για να βγάλουν μια αναμνηστική φωτογραφία μαζί του.
Ο Παναγιώτης Μπουγιούρης, ακολουθώντας την οικειότητα που χαρακτηρίζει τον χώρο του θεάματος στην Ελλάδα, άπλωσε το χέρι του για να πιάσει αγκαζέ τις συναδέλφους του. Ωστόσο, η αντίδραση ήταν άμεση και του προκάλεσε σοκ.
«Ξαφνικά νιώθω από πίσω μου ένα χέρι να μου αρπάζει τον καρπό με αρκετή δύναμη. Ηταν ένας συνάδελφος πολύ αγαπητός. Πήγε να με σώσει, κατεβάζοντας μου το χέρι και μου λέει “μπροστά τα χέρια, μας παρακολουθούν”».
Η ένταση στο μετρό της Τεχεράνης
Το δεύτερο επεισόδιο, συνέβη στο μετρό της Τεχεράνης, όπου οι αυστηροί έλεγχοι και η παρουσία των αρχών δημιουργούσαν κλίμα φόβου.
Ο ηθοποιός περιέγραψε πώς μια απλή μετακίνηση μετατράπηκε σε μια δυσάρεστη αναμέτρηση με τους κανόνες του καθεστώτος, κάνοντάς τον να νιώσει την καταπίεση που βιώνουν οι άνθρωποι εκεί σε κάθε τους βήμα.
«Όταν βολτάραμε στην Τεχεράνη και λέμε να πάρουμε το μετρό. Εγώ πολύ ενθουσιασμένος να δω το μετρό της Τεχεράνης. Κατεβαίνουμε στο μετρό, ευτυχώς είχα φίλους Ιρανούς που πήγαν στα εκδοτήρια να βγάλουν τα εισιτήρια, και εγώ κάνω τον χαρούμενο τουρίστα όσο περιμένουν στην ουρά και βγάζω το κινητό μου για να κάνω βίντεο στο κέντρο της Τεχεράνης». Η συνέχεια ήταν απρόσμενη.
«Ξαφνικά έρχονται κάποιοι με πολιτικά, πάλι με βουτάνε κανονικά από τα χέρια με αρκετή πυγμή του στιλ “ακολούθησε μας, τώρα”.
“Τι έγινε ρε παιδιά;” λέω εγώ και ευτυχώς ήρθε ο φίλος, που ήμασταν μαζί, και τους εξηγεί… Αυτοί είπαν “δεν έχει κανένα δικαίωμα να βιντεοσκοπεί και να σβήσει το υλικό του” και με άφησαν».
Η εμπειρία αυτή, όπως παραδέχθηκε, τον αιφνιδίασε πλήρως, καθώς δεν είχε αντιληφθεί τους περιορισμούς που ισχύουν για τη βιντεοσκόπηση σε δημόσιους χώρους.
