Ένα αποτρόπαιο έγκλημα που έμεινε στην ιστορία και ένα ακέφαλο πτώμα που διαμελίστηκε σε βαγόνια τρένων αποτελούν τον σκοτεινό πυρήνα του ψυχολογικού θρίλερ «Οι Εραστές της Βιόρν».
Το εμβληματικό έργο της Marguerite Duras ανεβαίνει από τις 7 Μαρτίου στο Θέατρο Πρόβα, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Σωτήρη Τσόγκα, με μια δυνατή διανομή που περιλαμβάνει τη Μαίρη Ραζή, τον Δημήτρη Παπανικολάου και τον ίδιο τον σκηνοθέτη.
Μια παράσταση που υπόσχεται ένταση, μυστήριο και αναμένεται να κρατήσει το κοινό σε διαρκή αγωνία.
Η Marguerite Duras εμπνεύστηκε το έργο από ένα πραγματικό γεγονός που συγκλόνισε την Γαλλία.
Στις 8 Απριλίου 1949 ανακαλύπτουν στη Γαλλία, μέσα σ΄ ένα βαγόνι εμπορικής αμαξοστοιχίας, ένα μέλος από ανθρώπινο σώμα.
Τις επόμενες ημέρες, στη Γαλλία αλλά και αλλού, μέσα σε άλλες εμπορικές αμαξοστοιχίες, συνεχίζουν και βρίσκουν κι άλλα κομμάτια του ίδιου σώματος. Μόνο ένα πράγμα λείπει: το κεφάλι. Δεν βρέθηκε ποτέ.
Ένα αστυνομικό θρίλερ που μιλάει για τον έρωτα, την προδοσία και την τιμωρία.
Για όσα μένουν στην μνήμη όταν οι λέξεις σωπαίνουν.
Ο λόγος κινείται ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, χωρίς σαφή χρονικά όρια. Οι λέξεις είναι λίγες, οι σιωπές πολλές και αυτό που κυριαρχεί είναι το ανείπωτο.
Σημείωμα του Σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα
Όταν πήρα στα χέρια μου το γαλλικό πρωτότυπο, βρέθηκα μπροστά σε μια περίεργη σημειογραφία: γύρω στα 70 κενά στο κείμενο και πολλές παράγραφοι μέσα σε ρεπλίκες.
Ένα έργο ερμητικό, με δομή μαθηματική, ψυχρή, μη-θεατρική. Τα «σημάδια» αυτά με οδήγησαν αργά και βασανιστικά στον λαβύρινθο των σκέψεων και των συνειρμών της Ντυράς.
Το κείμενο αυτό της Ντυράς μοιάζει με «μουσική εξίσωση είναι εξελίξει» και αναπαριστά μία λεπτή ανατομική επέμβαση ακριβείας, μία εξονυχιστική διερεύνηση δύο χαρακτήρων, δύο κόσμων, που βρίσκονται όμως σε διαφορετικές όχθες του ποταμού της ζωής. Έτσι η εξίσωση ακυρώνεται.
Στην μία όχθη, «ο σύζυγος», νεκρός πριν ακόμα γεννηθεί, αποσαθρωμένος από μια Αρρώστια, που δεν περιορίζεται σε τάξεις και κοινωνικές διαστρωματώσεις: την ΜΙΚΡΟ-ΑΣΤΙΚΗ νοοτροπία.
Στη άλλη πλευρά, στην αντίπερα όχθη, η δολοφόνος, ένας άνθρωπος που δεν τα βρήκε με τη ζωή, που επιμένει να ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ, όταν γύρω του στοιβάζονται τα σκουπίδια του πολιτισμού της κατανάλωσης, που «δεν ανέχεται να τρώνε και να κοιμούνται καλά άνθρωποι».
Κάθε συντεταγμένη κοινωνία και εξουσία εξορίζει το ΜΕΓΑΛΟ στις σκηνές των θεάτρων και τα κελιά των πάσης φύσεως φυλακών.
Το εξωθεί στο ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ. Αυτή η περιπλάνηση όμως μέσα στο δαιδαλώδες υποσυνείδητο της Κλαίρης Λαν, αφορά σε όλους μας. Γιατί όλοι μας κάποτε «σιωπήσαμε αντί να κραυγάσουμε». Ασχέτως αν είναι ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ εκείνοι, που έχουν το κουράγιο να φτάσουν ως τα άκρα, ως την ΆΛΛΗ ΟΧΘΗ.
Πολλοί υποστηρίζουν, ότι η ιστορία της ανθρωπότητας αρχίζει με μία δολοφονία. Ο Κάιν σκοτώνει τον αδελφό του Άβελ. Μια πράξη ανελέητη, ανεπανόρθωτη, οριστική.
Το γεγονός είναι πάντως, ότι το μοναδικό ζώο που σκοτώνει και για άλλους λόγους, άσχετους με την επιβίωσή του, είναι ο άνθρωπος.
Ο φθόνος, η κακία, το μίσος, η αλαζονεία, η πλεονεξία, η φιλαργυρία, η λαγνεία, η βία, η μανία για εξουσία, είναι άραγε έμφυτες στον άνθρωπο;
Και η αγάπη στον πλησίον;
Είναι κι αυτή έμφυτη; Ή εμφανίστηκε μεταγενέστερα σαν σωτήριο, ευαγγελικό αντίδοτο φάρμακο;
Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά!
Φαίνεται, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να αναχαιτίζει πάντοτε την βία που φωλιάζει μέσα του, να τιθασεύει το μίσος, την πλεονεξία, την λαγνεία, τον φθόνο που θεριεύει εντός του, και παραλύει τις λογικές και ηθικές του αντιστάσεις.
Κι έτσι δολοφονεί, χιλιάδες χρόνια τώρα.
Και θα συνεχίσει να δολοφονεί.
Μια ατελείωτη αλυσίδα φόνων.
Ένα ανεξάντλητο ποτάμι αίματος.
Η λογική του σωστού και του λάθους, ή ηθική του καλού και του κακού αποδεικνύονται θλιβερά απονενοημένα άλλοθι, για να πλεονεκτούμε, και να εξουσιάζουμε οριστικά τον άλλον, φονεύοντάς τον.
Υπάρχουν βέβαια και δολοφονίες, που χαρακτηρίζονται από παθολογικά αίτια, και μειωμένο καταλογισμό.΄
Υπάρχουν όμως και κάποιες ξεχωριστές, ιδιάζουσες, αιρετικές, θα έλεγα περιπτώσεις δολοφονιών. Μια απ΄ αυτές θα ερευνήσουμε απόψε.
Μια ενδο-οικογενειακή δολοφονία.
Τα κεντρικά πρόσωπα της πρωτοφανούς αυτής οικογενειακής τραγωδίας είναι 3:
-
Το θύμα: η κωφάλαλη Μαρία Τερέζα Μπουσκιέ, εξαδέλφη της Κλαίρης Λάν.
-
Η δράστις της δολοφονίας Κλαίρη Λάν
-
Και ο σύζυγός της Πιέρ Λάν.
Υπάρχουν και δύο άλλα περιφερειακά πρόσωπα, που θα συναντήσουμε στην έρευνά μας, και που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ζωή της Κλαίρης Λάν.
-
Ο Αλφόνσο, ένας ξυλοκόπος, που ζει και εργάζεται στην Βιόρν, και διατηρούσε μια ιδιαίτερη, φιλική σχέση με την Κλαίρη Λαν.
-
Και ο αστυνομικός από το Καόρ: μεγάλος χαμένος έρωτας, που πλημμύρισε, αλλά και «έπνιξε» ολόκληρη την ζωή της Κλαίρης Λάν. Ο απωλεσθείς Παράδεισος.
Η δράστις Κλαίρη Λάν και ο σύζυγός της Πιέρ Λάν δέχτηκαν να πάρουν μέρος στην έρευνά μου και να απαντήσουν στις ερωτήσεις μου, στην αρχή χωρίς την φυσική μου παρουσία, χωρίς να με βλέπουν δηλαδή, και στην συνέχεια με την παρουσία μου.
Επίσης τους έγινε γνωστό, ότι δεν είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν σε όλες τις ερωτήσεις και ότι όποτε θελήσουν είναι ελεύθεροι να αποχωρήσουν.
Τέλος συμφώνησαν, εγγράφως, να καταγράφονται ηχητικά οι απαντήσεις τους, προς χάριν της έρευνας.
Σας καλώ να τις παρακολουθήσετε μαζί μου.
