Μια άλλη διάσταση στα θεσσαλικά αποστάγματα έδωσε ο Δημήτρης Κουρέτας, στo πλαίσιo της δράσης εξωστρέφειας που διοργάνωσε η Περιφέρεια Θεσσαλίας το τριήμερο που μας πέρασε στο κέντρο της Αθήνας για την ανάδειξη των τοπικών προϊόντων με έμφαση στο τσίπουρο και το ούζο, τη στήριξη του πρωτογενούς τομέα και τη σύνδεσή του με τον πολιτισμό, τον τουρισμό και τη βιώσιμη ανάπτυξη.
Ο Δημήτρης Κουρέτας επέλεξε να μιλήσει στο κοινό περισσότερο με την ιδιότητα του Καθηγητή και λιγότερο του Περιφερειάρχη. Ανέδειξε τα αποστάγματα της Περιφέρειας φωτίζοντας, εκτός από την ποιότητα και την γεωγραφική τους ταυτότητα, τη διαχρονική σύνδεσή τους με την υγεία, ενώ παράλληλα τα παρουσίασε στο πλαίσιο της διατροφικής πολιτιστικής κουλτούρας της Θεσσαλίας.
Ποια είναι η σχέση των αποσταγμάτων με τη φαρμακολογία και κατ΄ επέκταση με την υγεία; Τι είναι οι θεραπευτικοί οίνοι; Γιατί το ούζο και το τσίπουρο με γλυκάνισο περιέχουν θεραπευτικές ουσίες; Πως ενισχύουν την άμυνα του οργανισμού; Πως χρησιμοποιήθηκαν κατά τη θεσσαλική παράδοση; Πως έχουν διαμορφώσει την πολιτιστική κουλτούρα της Θεσσαλίας και με ποια χαρακτηριστικά τους συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση των ανθρώπων; Γιατί πρέπει να καταγράφουμε, να τα συντηρούμε σαν γνώση και να τα συνεχίσουμε να τα παράγουμε;
Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας χρειάστηκε να κάνει μια ιστορική αναδρομή που φτάνει μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ. για να αναδείξει τη σχέση των αποσταγμάτων με την υγεία. Σύμφωνα με την ανάλυση του «τα αποστάγματα από διάφορα φυτά ήταν για πάρα πολλούς αιώνες ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία που είχε ο άνθρωπος για την υγεία του. Τα φάρμακα με τη μορφή που ξέρουμε σήμερα άρχισαν να γίνονται ευρέως γνωστά τα τελευταία 60 με 70 χρόνια. Παλιότερα, μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα αυτά που χρησιμοποιούνταν ως φάρμακα ήταν συνταγές που φτιάχνανε οι φαρμακοποιοί από φυτά και διάφορα υγρά τα οποία και αναμειγνύανε.
Οι πρώτες πληροφορίες που έχουμε για αποστάγματα, όχι με τη σημερινή τους μορφή αλλά με την ευρύτερη έννοια, είναι από τον Διοσκουρίδη που έδρασε τον 1ο αιώνα μ.Χ. στην Κιλικία και θεωρείται ιστορικά ο πιο μεγάλος φαρμακολόγος μέχρι και σήμερα. Ο Διοσκουρίδης είχε ανακαλύψει τα βασικά φαρμακευτικά φυτά της εποχής εκείνης, τα οποία τα εκχύλιζε με οινόπνευμα ή λάδι, ακόμη και με νερό κατασκευάζοντας τα φάρμακα της εποχής που χρησιμοποιούνταν για την αντιμετώπιση διάφορων παθήσεων. Το σύνολο αυτής της εργασίας του αναφέρεται στο έργο «Περὶ ὕλης ἰατρικῆς» που θεωρείται το πιο σημαντικό σύγγραμμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Από το “De Materia Medica” υπάρχουν μόνο δύο αντίγραφα, το ένα στη Βιβλιοθήκη της Βιέννης και το δεύτερο στη Βιβλιοθήκη της Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος.
Ο Διοσκουρίδης είναι αυτός που ανέπτυξε τους φαρμακευτικούς οίνους, την προσθήκη δηλαδή φυτών σε κρασί, οι οποίοι εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να θεωρούνται φαρμακευτικοί και θεραπευτικοί οίνοι. Οι οίνοι αυτοί θεωρούνται, με την ευρεία έννοια αποστάγματα. Αργότερα, τα πραγματικά αποστάγματα – με τη σημερινή έννοια του όρου – αναπτύχθηκαν από τους Άραβες κατά τον 7ο-8ο αιώνα μ.Χ. και προορίζονται σχεδόν για όλες τις παθήσεις με τις οποίες βρισκόταν αντιμέτωπος ο άνθρωπος. Προερχόταν από διάφορα φυτά».
