Από τον «ξυλοδαρμό» περάσαμε στο «σήκωσα το χέρι». Από τη βία, στη… γεωμετρία. Ο Νίκος Παππάς επέστρεψε στο προσκήνιο με μια αναλυτική αφήγηση, όπου τα κιλά, τα εκατοστά και η απουσία γρατζουνιάς έγιναν βασικά επιχειρήματα υπεράσπισης.
του Χρήστου Μυτιλινιού
Η γραμμή είναι σαφής: αν ήθελα, θα το έκανα. Δεν το έκανα όμως, άρα δεν έγινε. Η λογική του «δεν φαίνεται σημάδι, άρα δεν υπήρξε πράξη» παρουσιάστηκε με επιμονή, σχεδόν ως τεχνική έκθεση. Όχι πολιτική. Όχι θεσμική. Τεχνική.
Η συγγνώμη ειπώθηκε, αλλά ήρθε πακέτο με επεξηγήσεις, υποσημειώσεις και πλαίσιο. Πρόκληση, αλκοόλ, προσωπικά ζητήματα, «δεν είμαι των κυριλέ», «βράζει το αίμα». Όλα μέσα. Μόνο ένα έλειπε: η απλή παραδοχή χωρίς αλλά.
Στο θέμα της «φυγής», επίσης, έγινε πλήρης αναδιάταξη: δεν έφυγε, απλώς… πήγε. Δεν κρύφτηκε, απλώς ταξίδεψε. Δεν τον αναζήτησαν, άρα δεν υπήρχε θέμα. Το αφήγημα χτίστηκε προσεκτικά, με χρονολόγιο και λεπτομέρειες, λες και το πρόβλημα ήταν η παρεξήγηση, όχι το περιστατικό.
Η αναδίπλωση ολοκληρώθηκε με τηλεφωνήματα, σβησμένα μηνύματα και την επισήμανση ότι «τόσα χρόνια δεν υπήρξε κάτι αντίστοιχο». Σωστό. Αλλά στην πολιτική, το πρώτη φορά δεν είναι άλλοθι.
Γιατί όταν η κουβέντα φτάνει στο «δεν είμαι ο τάδε» και στο «κοίτα πώς είμαι εγώ και πώς είναι ο άλλος», τότε η ουσία έχει ήδη χαθεί. Και μαζί της, το μέτρο.
