Σήμερα, σε μια περίοδο κρίσιμης θεσμικής μετάβασης, όπου η πραγματική πολιτική πρόκληση είναι η δημιουργία ενός ανθεκτικού και παραγωγικού κράτους υπό πίεση, τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξακολουθούν να επενδύουν στην αναπαραγωγή των παθογενειών της Μεταπολίτευσης, ντύνοντάς τες με προοδευτικά φτιασιδώματα.
Η πρόσφατη παρουσία των κ.κ. Φάμελλου και Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ ήταν αποκαλυπτική. Όχι τόσο για αυτά που είπαν ή υποσχέθηκαν, αλλά για τη θεσμική και πολιτική φιλοσοφία που υποκρύπτουν. Επρόκειτο για ένα υβρίδιο μεταξύ λαϊκιστικής αναβίωσης του παρελθόντος και τεχνοκρατικής ουτοπίας, κενής τελείως από πολιτική ενσυναίσθηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στην πιο πρόσφατη εκδοχή του υπό τον κ. Φάμελλο, επιστρέφει σε ένα πολιτικό σχέδιο που θυμίζει δομικά την κρατικιστική ιδεοληψία της δεκαετίας του ’80, με έναν έντονο απόηχο προγραμματικής ασυνέπειας του 2015. Η πρότασή του είναι απλή… Ένα κράτος-πάροχος για όλους, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς προτεραιοποίηση, χωρίς κόστος. Ένα κράτος με επιδοματικό DNA που αναπαράγει την αδυναμία και την εξάρτηση ως μοντέλο κοινωνικής «προστασίας».
Ο κ. Ανδρουλάκης, από την άλλη, ανασύρει από τα αρχεία του κόμματός του τις πιο πετυχημένες λέξεις-σύμβολα. Μιλά για ευρωπαϊκή σύγκλιση, θεσμική αξιοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη. Καλός ο ρητορικός φορμαλισμός, αλλά δεν συνιστά πολιτική πρόταση, δυστυχώς. Το ΠΑΣΟΚ του 2025 δεν διαμορφώνει πολιτική ηγεμονία, αλλά επιχειρεί να ανασυνθέσει το πολιτικό του DNA μέσα από ετεροπροσδιορισμούς και ένα ομιχλώδες μεταρρυθμιστικό αφήγημα.
Η πιο επικίνδυνη πτυχή του σύγχρονου αντιπολιτευτικού λόγου όμως είναι η απόλυτη σύγχυση ανάμεσα στο «πρέπει» και το «μπορεί». Η πολιτική βούληση παρουσιάζεται ως πανάκεια, ανεξαρτήτως θεσμικών περιορισμών, κοινωνικής ανοχής ή οικονομικής βιωσιμότητας. Στο όνομα της «προόδου», τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΠΑΣΟΚ, υποτιμούν το κεφάλαιο εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας που απαιτείται για τη διακυβέρνηση.
Κανένα από τα δύο κόμματα δεν διαθέτει οντολογική πρόταση για το τι είναι το κράτος, ποια είναι η αποστολή του, ποια τα όρια και οι υποχρεώσεις του. Αντί γι’ αυτό, προσφέρουν έναν θετικιστικό κατάλογο μέτρων. Ένα τεχνικό «user manual» για μια διοίκηση που δεν έχουν κοστολογήσει, δεν μπορούν να υλοποιήσουν και δεν αντιλαμβάνονται ως θεσμό.
Η κυβερνητική πρόταση που παρουσίασε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ ήταν μετρημένη, όπως πάντα άλλωστε. Το σημαντικό είναι, όμως, πως ήταν θεσμικά αρθρωμένη. Χτίστηκε πάνω στην πολιτική ωριμότητα που παράγει η εμπειρία, στην κατανόηση της ευρωπαϊκής πολιτικής οικονομίας και στις ανάγκες ενός κράτους σε ιστορική φάση ψηφιακής μετάβασης.
Είναι εξόφθαλμο πως η κυβέρνηση έχει διαλέξει έναν άλλο δρόμο… Λιγότερη παροχολογία, περισσότερη απόδοση. Γιατί σε μια χώρα που πέρασε κρίση, χρεοκοπία και έπεσε και θύμα του λαϊκισμού και της δημαγωγίας, αυτό που μετράει πλέον είναι το ποιος κρατά σταθερά το τιμόνι της!
Γράφει η Κατερίνα Παπακώστα-Παλιούρα
Βουλευτής Τρικάλων με τη ΝΔ
