Η πολιτική επηρεάζει τις ζωές μας σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι συνειδητοποιούμε, για την ακρίβεια τις καθορίζει. Η καθημερινότητα, το βιοτικό μας επίπεδο, οι ελευθερίες και η προστασία των δικαιωμάτων μας, το κυρίαρχο αξιακό σύστημα και εν τέλει το μέλλον μας είναι πτυχές του βίου μας που ορίζονται από την πολιτική.
Τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες, που είχαν την πολιτική στο DNA τους, έχουν σε μεγάλο ποσοστό επιλέξει την αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες, θεωρώντας πως η αδιαφορία για την πολιτική είναι μια στάση χωρίς συνέπειες.
Όμως η πραγματικότητα είναι άλλη, η αποχή από την κάλπη αφήνει χώρο σε άλλους να πάρουν αποφάσεις που μας αφορούν και διευκολύνει τη διατήρηση ενός πολιτικού συστήματος που υπηρετεί τους λίγους και όχι το όλον της κοινωνίας. Αυτή νομίζω είναι και η αιτία του προβλήματος.
Τα τελευταία περίπου δεκαπέντε χρόνια, η πολιτική συζήτηση γίνεται με αριθμούς και όχι στη βάση ιδεολογικών προσεγγίσεων. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή οι ιδεολογίες τελείωσαν, αλλά γιατί η οικονομία επικράτησε της πολιτικής. Έτσι, οι σύγχρονοι καθοδηγητές της κοινωνίας, που δεν είναι άλλοι από τις αγορές, καθυπόταξαν τους πολιτικούς και αφού τους έχρισαν «τεχνοκράτες», τους εγκλώβισαν σε μια συζήτηση που δεν μοιάζει να αφορά την κοινωνία. Οι σύγχρονοι κυβερνήτες ανά τον κόσμο απασχολούνται με την επίτευξη των οικονομικών στόχων, θυμίζοντας στελέχη εταιρειών, και υποβαθμίζουν την εκπλήρωση των κοινωνικών υποσχέσεων.
Στην Ελλάδα η χρεοκοπία της χώρας, ο αβαθής κοινοβουλευτισμός μας και η παραδοσιακά δύσπιστη στάση προς τους θεσμούς εντείνουν το φαινόμενο. Έτσι, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση καταλαβαίνουμε ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα και το κομματικό φαινόμενο δεν είναι συμπεριληπτικά. Ολοένα και περισσότερες κοινωνικές ομάδες δεν νιώθουν μέρος στο κάδρο της δημοκρατίας και αποστασιοποιούνται.
Με αυτό τον τρόπο βιώνουμε μια κοινωνική διαίρεση που έχει συνέπειες στη ζωή των πολιτών. Η κοινωνία χωρίζεται σε εκείνους που νιώθουν ότι έμειναν πίσω και δεν συμμετέχουν και στους άλλους, όσους συνεχίζουν να ενδιαφέρονται για το πολιτικό σύστημα, διότι εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Αυτή η συνθήκη κρατά τη χώρα πίσω. Το πολιτικό σύστημα δεν αλλάζει τρόπο και με τις πολιτικές πρακτικές και τους όρους που ορίστηκαν στη Μεταπολίτευση συντηρεί μια εικονική πραγματικότητα, αφήνοντας έξω την κοινωνία.
Στο ερώτημα «Και τώρα τι; Πώς θα γίνει η ζωή μας καλύτερη;» η απάντηση είναι με συμμετοχή και παρουσία, αλλιώς το μέλλον θα διαμορφώνεται ερήμην μας, αλλά θα μας καθορίζει. Μόνο με τη συμμετοχή μας θυμίζουμε στους πολιτικούς το χρέος τους απέναντί μας, πως «στη Δημοκρατία κανείς δεν μένει πίσω!».
Γράφει η Μαρία Καρακλιούμη
Πολιτική αναλύτρια, NetrinoAdvisory και SpearMind.AI
