Δέκα μήνες μετά από εκείνη τη μεγαλειώδη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, μία από τις μεγαλύτερες στην Ιστορία της Ελλάδας, η «μάνα των Τεμπών Μαρία» γίνεται «πρόεδρος Μαρία» ενός υπό εκκόλαψη κόμματος, το οποίο, όπως λέει η ίδια, υπόσχεται την κάθαρση του πολιτικού συστήματος και τη φυλάκιση των πολιτικών, που ευθύνονται για την τραγωδία στα Τέμπη – και όχι μόνο. Τα λένε αυτά βέβαια και τα ακραία κόμματα της αντιπολίτευσης, από τον Βελόπουλο και την Κωνσταντοπούλου , αλλά τα είχαν πει και κάποιοι άλλοι στη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας, όπως καλά θυμάστε. Από τον Αλέξη Τσίπρα, που κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός και θέλει να ξαναγίνει, φτιάχνοντας κι αυτός καινούργιο κόμμα της «Κεντροαριστερράς», όπως διατείνεται, μέχρι τον Ηλία Κασιδιάρη, ο οποίος κατέληξε στη φυλακή.
Βέβαια η «μάνα των Τεμπών» δεν ξέρει, λέει, αν θα ηγηθεί η ίδια του κόμματος -για το οποίο όμως μόνο αυτή μιλάει-, αλλά εντάξει σύντομα θα το πει και αυτό. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως μέχρι πριν από λίγο δεν παραδεχόταν καν ότι στοχεύει σε πολιτική κίνηση. Το ίδιο έλεγε και στους άλλους χαροκαμένους γονείς-μέλη του συλλόγου «Τέμπη 23», οι οποίοι τώρα, αφού την εκπαραθύρωσαν από την προεδρία του Συλλόγου, της ασκούν σφοδρή κριτική και της καταμαρτυρούν τον σφετερισμό του πόνου τους με στόχο τη σταδιοδρομία στην πολιτική. Πιθανώς αυτή να είναι μια παράμετρος που η ίδια δεν είχε συνεκτιμήσει. Το άλλο που διαπιστώνεται και λογικά συμβαίνει, είναι ότι η Μαρία Καρυστιανού, ως πολιτικό πρόσωπο πλέον, παύει να είναι κάποια μπροστά στην οποία όλοι «σκύβουν το κεφάλι». Μετατρέπεται σε στόχο, σε αντικείμενο κριτικής και παρατήρησης, με όρους εντελώς διαφορετικούς, είτε από πολιτικούς αντιπάλους είτε από τον Τύπο είτε από τους πολίτες, την ψήφο των οποίων θα αρχίζει να ζητάει.
Και μπορεί οι επίσημες ανακοινώσεις για τη δημιουργία του κόμματος να μην έχουν γίνει ακόμη, αλλά μετά τη σχετική προαναγγελία, που έχει κάνει με απανωτές συνεντεύξεις της, διαφαίνεται μια μεγάλη αλλαγή στη γενικότερη ατμόσφαιρα. Ίσως αυτό να είναι κάτι που η ίδια και οι υποστηρικτές της δεν έχουν αξιολογήσει όπως και όσο θα έπρεπε, αλλά το πολιτικό «καπέλο» που επέλεξε να φορέσει, μοιραία διασπά εκείνο το άτυπο, ετερόκλητο αλλά ευρύ μέτωπο του «κινήματος των Τεμπών». Εν αναμονή της συμπλήρωσης του τρίτου χρόνου από την τραγωδία και των εκδηλώσεων που πιθανολογείται ότι προγραμματίζονται, δεσπόζει μια θεμελιώδης διαφορά από τα προηγούμενα δύο χρόνια: ο νέος ρόλος της Μαρίας Καρυστιανού. Αυτός αλλάζει τα πάντα. Τι θα κάνει η «Μάνα των Τεμπών» στις 28 Φεβρουαρίου; Με ποια ιδιότητα θα εκφωνήσει κάποιο λόγο, αφού δεν είναι πια πρόεδρος του συλλόγου «Τέμπη 23»; Θα οργανώσει άραγε η επίδοξη πολιτική αρχηγός δική της συγκέντρωση, με ταυτόχρονη αναγγελία του κόμματός της εκείνη την ημέρα; Και πόσοι άραγε θα θελήσουν να κατεβούν στους δρόμους αν πρόκειται να τους αποδοθεί η ιδιότητα των υποστηρικτών του νέου κόμματος;
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Καρυστιανού, βάσει και των δημοσκοπήσεων, έχει (ακόμα) κοινό. Διατηρεί υψηλή αποδοχή σε μια μεγάλη και πλατιά περιοχή του εκλογικού κοινού, που αποτελείται από -γενικώς και αορίστως- οργισμένους. Από αντισυστημικούς, βαθιά θρησκευόμενους και απολιτίκ ψηφοφόρους ή και ακροδεξιούς, όπως κάποιοι υποστηρίζουν. Αυτά βέβαια μέχρι που ανακοινωθεί η ίδρυση του κόμματος. Το οποίο (κόμμα) πρέπει να έχει πρόγραμμα, αρχές, στελέχη και όχι μόνο «πολιτικό ναρκισσισμό», από τον οποίο διακατέχεται σήμερα η «πρόεδρος» Μαρία». Η οποία έφθασε στο σημείο, να την εκδιώξουν από τον σύλλογο των Τεμπών επειδή φτιάχνει κόμμα. Και αυτή πήγε να αντιστρέψει πλήρως την εικόνα υποστηρίζοντας ότι παραιτήθηκε, επειδή οι άλλοι γονείς των νεκρών παιδιών της έβαζαν τρικλοποδιές και δεν τους άντεχε άλλο και διότι είναι κλέφτες. Τρελά πράγματα…
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντως, σημειώστε αυτό που τελευταία κυκλοφορεί ως νέα πολιτική παράμετρος, η οποία αφότου πάρει συγκεκριμένη μορφή, δεν αποκλείεται να επιδράσει με απρόσμενο τρόπο. Κατά μία άποψη που εκφράζεται από πολιτικούς παρατηρητές ,μπορεί το να ποντάρουν τα κυοφορούμενα κόμματα (των «Τεμπών», αλλά και των δύο πρώην πρωθυπουργών) μόνον στο θυμικό και στην ασύμμετρη οργή των νεο-αγανακτισμένων και με βασικό το «να φύγει ο Μητσοτάκης», δεν είναι και πολύ απίθανο να ευνοηθεί η συσπείρωση των συμβατικών και ορθολογικών πολιτικών δυνάμεων. Των ανθρώπων της λογικής δηλαδή. Αυτό που λέμε «σιωπηλή πλειοψηφία».
Οι πρώτες δημοσκοπήσεις του νέου έτους με πρωτεύουσα εκείνη της Interviou για την Political «κάτι λέει» επ αυτού…
