Σε μια εποχή που η πληροφορία τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και η ουσία συχνά χάνεται στον θόρυβο των εντυπώσεων, ο Μηνάς Βιντιάδης παραμένει ένας εργάτης του λόγου, ένας αριστουργηματικός «τεχνίτης» που  μπολιάζει τη δημοσιογραφική εγκυρότητα με τη λογοτεχνική ευαισθησία.

Με μια διαδρομή που ξεκινά από το Πορτ Σάιντ και την Κάσο για να καταλήξει στις επιτελικές θέσεις των «Νέων» και του «Ταχυδρόμου», αλλά και στα μικρόφωνα του Τρίτου Προγράμματος, ο σημαντικός δημιουργός έχει αποδείξει πως η γραφή είναι για εκείνον μια βαθιά προσωπική ανάγκη και η επικοινωνία ένα λειτούργημα.

Σήμερα, ο πολυβραβευμένος λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας επιστρέφει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων με ένα έργο πνοής που απευθύνεται στις επόμενες γενιές. Μέσα από το νέο του βιβλίο «Μια μέρα με τον Μίκη» (εκδ. Ελληνοεκδοτική), ο Μηνάς Βιντιάδης αναλαμβάνει μια ιερή αποστολή: να συστήσει στα παιδιά τον παγκόσμιο Μίκη Θεοδωράκη.

Δεν πρόκειται για μια απλή βιογραφία, αλλά για μια ζωντανή περιπέτεια γνώσης. Με «οδηγούς» δύο μικρούς ρεπόρτερ της σχολικής εφημερίδας, ο συγγραφέας μάς ξεναγεί στο σύμπαν του μεγάλου συνθέτη, από τα παιδικά του χρόνια και τους αγώνες για τη Δημοκρατία, μέχρι τη μελοποιημένη ποίηση που ταξίδεψε την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο.

Στη συνέντευξή του στο epolitical.gr ο Μηνάς Βιντιάδης μάς μιλά για την ανάγκη των υγιών προτύπων, την «παγίδα» του ψηφιακού κόσμου και το δικό του αιώνιο παιχνίδι με τις λέξεις, που συνεχίζει να δίνει χρώμα και ζωή στις ιστορίες μας.

Ο Μπετόβεν, ο Μότσαρτ και τώρα ο Μίκης Θεοδωράκης μέσα από το βιβλίο σας «Μια μέρα με τον Μίκη» (Ελληνοεκδοτική). Πώς επιλέγετε τις προσωπικότητες που συστήνετε στα παιδιά;

Στη σειρά «Γνωρίζω τους μεγάλους μουσουργούς», ξαναγίνομαι παιδί. Και με τη γνώση του «μεγάλου», προσπαθώ να βάλω στο μυαλό μου σε μια σειρά, πως θα μάθω από νωρίς. τη μουσική που θα αγαπήσω. Έτσι, αυτοί οι τρεις μεγάλοι -καθένας στο είδος του- συνθέτες που αγαπώ έχουν «ανοίξει» τη σειρά μελέτης μου στο έργο τους και της συγγραφής βιβλίων.

Απουσία προτύπων ή λάθος πρότυπα καταλογίζετε στην εποχή μας;

Και τα δύο! Η τηλεόραση και το διαδίκτυο αποπροσανατολίζουν καθοριστικά ειδικά τους νέους, που “μαγεύονται” από τα πέντε λεπτά δημοσιότητας, τους ακόλουθους στο tik tok και την ψευδαίσθηση ότι από τη μια στιγμή στην άλλη μπορούν να γίνουν πλούσιοι.

Κατακλυζόμαστε καθημερινά από πληροφορίες και εικόνες. Τι μας εμποδίζει να τις αποκωδικοποιήσουμε;

Η σύγχυση. Οι «πληροφορίες» , στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και οι εικόνες είναι παγίδες. ΄Ίντερνετ και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κινητά τηλέφωνα και κάμερες παντού, τηλεόραση και Τεχνητή Νοημοσύνη καθορίζουν την εποχή μας πια, και η αλήθεια γίνεται δυσεύρετη έννοια. Τι να αποκωδικοποιήσεις όταν ζεις σ’ έναν κόσμο που είναι εικονική πραγματικότητα; Κι η λύση; Η απάντηση; Είναι ο καθένας μας να χτίζει μια μικρή κοινωνία με ανθρώπους που αγαπά κι εμπιστεύεται κι όλα τα παραπάνω να έχουν όσο πιο σωστή χρήση γίνεται. Μήπως είμαι αιθεροβάμων;

Τι καθόρισε τη δημοσιογραφική και συγγραφική πορεία σας;

Τα παιδικά μου χρόνια μακριά από τις πόλεις, το μάθημα της έκθεσης, μια παλιά εφημερίδα που έφτανε με καθυστέρηση στο νησί, το πρώτο ραδιόφωνο που πήρε η μητέρα μου και η ανάγκη να ξέρω τι γίνεται δίπλα μου και μακριά μου. Θυμάμαι ώρες ατέλειωτες ν’ ακούω μουσικές και τραγούδια, ειδήσεις και ποδοσφαιρικούς αγώνες, Θέατρο της Δευτέρας και να βλέπω με τα μάτια της φαντασίας μου τραγουδιστές, πολέμους, παίκτες με κατακόκκινες φανέλες, να περπατώ στη Μαυριτανία και την Αργεντινή, στον Σηκουάνα και στον Τάμεση. Κι ύστερα ήλθε η τηλεόραση και επιβεβαίωσε ότι σωστά ήταν τα όνειρά μου, τώρα είχα τις πραγματικές εικόνες, έλειπαν οι λέξεις μου, μ’ αυτές άρχισα να παίζω από τα δεκατέσσερα μέχρι σήμερα. Ήθελα να τις κάνω τραγούδια, βιβλία, θεατρικά, δημοσιογραφικά κείμενα, λέξεις, λέξεις που τις έλουζα και τις χτένιζα, τις χρωμάτιζα και τους έδινα ζωή. Κι ήμουν τυχερός για τριάντα χρόνια στην αγαπημένη μου εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” και στο ραδιόφωνο της καρδιάς μου το Τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΑ, γεννήθηκαν και έξι μυθιστορήματα, μια συλλογή διηγημάτων, τρία βιβλία για παιδιά και πάνω από είκοσι θεατρικά έργα που μ’ έκαναν διπλά ικανοποιημένο και περήφανο γι’ αυτό το παιχνίδι μου με τις λέξεις.

Ποιο το επόμενο στοίχημα;

Να βλέπω τα παιδιά μου και τα παιδιά τους να μεγαλώνουν χωρίς να πέφτουν στην παγίδα του «ψεύτικου κόσμου…»