Ζούμε σε μια εποχή που, σχεδόν αντανακλαστικά, κοιτάζουμε τις ειδήσεις περιμένοντας το επόμενο κακό νέο. Έναν πόλεμο, μια κρίση, μια τραγωδία, μια κατάρρευση, μια νέα απειλή.
- Γράφει ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος – Πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ, ψυχίατρος
Και κάπως έτσι έχουμε φτάσει στο σημείο να ψάχνουμε με κόπο για να βρούμε μια καλή είδηση. Όχι γιατί δεν υπάρχουν. Υπάρχουν. Αλλά γιατί χάνονται μέσα στον θόρυβο της καταστροφολογίας, της διαρκούς επικινδυνότητας και της γενικευμένης αίσθησης ότι το μέλλον είναι μόνο αβέβαιο, ποτέ ελπιδοφόρο. Σαν να έχουμε εκπαιδευτεί να περιμένουμε το χειρότερο και να δυσπιστούμε ακόμη και απέναντι σε ό,τι μας δίνει ελπίδα.
Αυτό είναι ίσως το πιο ύπουλο χαρακτηριστικό της εποχής μας. Δεν είναι μόνο ότι τα προβλήματα είναι πολλά και πραγματικά. Είναι ότι έχουμε σχεδόν εθιστεί στην ιδέα πως μόνο αυτά αξίζουν χώρο, χρόνο και προσοχή. Σαν να θεωρούμε αφέλεια να σταθείς για λίγο σε κάτι καλό. Σαν να χρειάζεται να απολογηθεί κανείς επειδή μιλά για πρόοδο, για βελτίωση, για μια ανθρώπινη κατάκτηση. Κι όμως, μια ιατρική ανακάλυψη, ένα επιστημονικό επίτευγμα, μια συνθήκη που βελτιώνει τη ζωή, μια μικρή νίκη της κοινωνίας απέναντι στην παραίτηση δεν είναι υποσημειώσεις της πραγματικότητας. Είναι η ίδια η απόδειξη ότι ο κόσμος δεν έχει εγκαταλείψει τον εαυτό του.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν συμβαίνουν καλά πράγματα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν τους δίνουμε τη διάσταση που χρειάζεται. Ένα νέο φάρμακο, μια καινοτόμος θεραπεία, μια τεχνολογία που αποκαθιστά λειτουργίες, μια πολιτική που ενισχύει την αξιοπρέπεια, μια πράξη αλληλεγγύης που αλλάζει την καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων συχνά περνούν σχεδόν στα ψιλά. Δεν έχουν τη θεατρικότητα της σύγκρουσης, δεν εξάπτουν τον αλγόριθμο, δεν τρέφουν την αγωνία που κρατά το κοινό σε συνεχή εγρήγορση. Όμως εκεί ακριβώς κρύβεται η ουσία. Γιατί η κοινωνία δεν προχωρά μόνο όταν αποκαλύπτει τα αδιέξοδά της. Προχωρά όταν αναγνωρίζει και τις δυνατότητές της, όταν επιλέγει να φωτίσει όσα αξίζουν να πολλαπλασιαστούν.
Δεν υποτιμώ τη δυσκολία των καιρών. Δεν ζω εκτός πραγματικότητας. Ξέρω πολύ καλά ότι έχουν δημιουργηθεί πλέον συνθήκες ανασφάλειας, οικονομικής πίεσης, φόβου, ψυχικής κόπωσης. Όμως γι’ αυτό ακριβώς έχει σημασία μια καλή είδηση. Όχι ως παυσίπονο. Όχι ως φθηνή αισιοδοξία. Αλλά ως πολιτική και κοινωνική υπενθύμιση ότι η πρόοδος δεν έχει σταματήσει. Ότι η επιστήμη συνεχίζει να ανοίγει δρόμους. Ότι η ανθρώπινη σκέψη δεν έχει παραδοθεί στο σκοτάδι. Ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται αθόρυβα, επίμονα και ουσιαστικά για να κάνουν τη ζωή καλύτερη, δικαιότερη, πιο ασφαλή, πιο αξιοπρεπή.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγάλο στοίχημα της εποχής. Να μην αφήσουμε την απαισιοδοξία να παρουσιαστεί ως ωριμότητα. Να μην δεχτούμε ότι ο μόνος ρεαλισμός είναι η μαυρίλα. Να θυμόμαστε ότι μια κοινωνία που δεν βλέπει τις καλές ειδήσεις της είναι μια κοινωνία που χάνει σταδιακά την πίστη στις δυνάμεις της.
Και ένας κόσμος που χάνει την πίστη στις δυνάμεις του, αργά ή γρήγορα, παύει να παλεύει για να γίνει καλύτερος. Γι’ αυτό, ναι, σήμερα έχουμε ανάγκη από μια καλή είδηση. Όχι για να ξεχάσουμε όσα μας πληγώνουν. Αλλά για να θυμηθούμε ότι εξακολουθεί να υπάρχει λόγος να επιμένουμε.
