Πήγα λοιπόν το Σάββατο 9 Μαΐου στο ΟΑΚΑ να ξαναδώ τους Metallica και να ξαναζήσω τη δόξα του ’93.
Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα…
Γιατί η μόνη δόξα που ξαναζούσα ήταν η εποχή που μπορούσα να σταθώ όρθιος πάνω από μιάμιση ώρα χωρίς να σκέφτομαι αν έχω πάρει μαζί μου ντεπόν.
Και κάπου ανάμεσα στο «Master of Puppets» και στο «γιατί δεν ζητάει κανείς encore;», κατάλαβα ότι η συναυλία του ’93 ήταν καλύτερη. Όχι επειδή είμαι μεταλλάς εποχής VHS. Επειδή… είμαι δίκαιος.
Από το «Kill ’Em All» στο «Kill My Lower Back»
Το ’93 έμπαινα στο γήπεδο σαν να είμαι μέλος του crew.
Φέτος μπήκα σαν να ψάχνω το ΚΑΠΗ που κάνει εκδρομή στο ΟΑΚΑ.
Το εισιτήριο σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πρέπει να πάρεις δάνειο…
7.000 δραχμές το ’93, ήτοι 20 ευρώ!
Τόσο έδινα τότε για να δω Metallica, να πάρω μπλούζα, να πιω μπύρες και να έχω ρέστα για σουβλάκια.
Φέτος; 150 ευρώ… Για μιάμιση ώρα και χωρίς encore!
Με αυτά τα λεφτά περίμενα τουλάχιστον να μου δώσουν και μια βεβαίωση φυσικοθεραπείας.
Το κοινό που έφυγε πριν καν ζεσταθεί…
Και το πιο σουρεάλ της βραδιάς; Τελειώνουν οι Metallica και ο κόσμος… σηκώνεται και φεύγει. Ούτε φωνές, ούτε encore, ούτε τίποτα.
Το ’93; Θυμάμαι να φωνάζουμε τόσο δυνατά που αν δεν έβγαιναν για encore, θα μπαίναμε εμείς στη σκηνή να το κάνουμε μόνοι μας. Το ’93 θα μας έδιωχνε η Πυροσβεστική.
Φέτος;
Μας έδιωξε η μέση μας. Ή όλοι είχαν παρκάρει μακριά και φοβήθηκαν μην κλείσει το μετρό.
Η μπλούζα που κάποτε ήταν straight fit και τώρα είναι… γεωμετρία…
Τότε η μπλούζα Metallica έπεφτε ίσια. Τώρα κάνει καμπύλη σαν να σχεδιάζεις κύκλο με διαβήτη.
Και το χειρότερο;
Την φόρεσα με περηφάνια. Γιατί είμαι 57 και δεν έχω πια ντροπές… μόνο χοληστερίνη.
Από μπύρες και έρωτες… σε χαμομήλι και ύπνο!
Το ’93 μετά τη συναυλία: μπύρες, φασαρία, έρωτες, ιστορίες για μια ζωή!
Το 2026 μετά τη συναυλία: χαμομήλι, πιτζάμα, και «μη μιλάς, πονάει η μέση».
Αν τότε η νύχτα τελείωνε στις 5 το πρωί, τώρα τελειώνει στις 11 και πάλι καλά.
«Πολύ λίγη η εμφάνιση για 150 ευρώ» και δεν το λέω μόνο εγώ…
Άκουσα κι άλλους στο ΟΑΚΑ να γκρινιάζουν.
Ένας τύπος δίπλα μου είπε: «Μέτρια συναυλία, χάνανε νότες και το εισιτήριο ήταν πολύ ακριβό». Και τον κοίταξα με βλέμμα «σε νιώθω, αδερφέ μου».
Μιάμιση ώρα show, χωρίς encore, χωρίς πολλά παλιά τραγούδια…
Με 150 ευρώ περίμενα τουλάχιστον να μου κουβαλήσουν τον Hetfield σπίτι να μου πει καληνύχτα.
Συμπέρασμα:
Η συναυλία ήταν ωραία, ναι. Αλλά το ’93 ήταν εμπειρία ζωής. Ήμουν νέος, οι Metallica ήταν νέοι, το εισιτήριο ήταν φθηνό, το κοινό ήταν φανατικό και το support ήταν Cult.
Τώρα… είμαστε όλοι λίγο πιο κουρασμένοι. Και λίγο πιο ακριβοί.
Και όμως… θα ξαναπάω!
Ναι, γκρινιάζω. Ναι, συγκρίνω. Ναι, είμαι μεταλλικός δεινόσαυρος και το χαίρομαι.
Αλλά όταν ακούς ζωντανά το «Master of Puppets», κάτι μέσα σου ξαναγίνεται 24. Έστω για τρία λεπτά. Μετά ξαναγίνεσαι 57, αλλά δεν πειράζει.
Την επόμενη φορά απλώς θα πάρω μαζί μου: ένα καρεκλάκι, δύο παυσίπονα, ένα χαμομήλι και έναν φίλο να με σηκώσει αν χρειαστεί.
