Ελάχιστοι τον υπολόγιζαν έως τότε. Όλως χαρακτηριστικό: Άπειρες φορές ο πατέρας του μου είχε επαναλάβει τη φράση «σ’ το λέω εγώ και θα το δεις, η Ντόρα θα γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας».
- του Καθηγητή Θανάση Διαμαντόπουλου
Για τον «μικρό» ίσχυε αυτό που οι Γάλλοι θα απέδιδαν με τη φράση «il l’ ignorait majestueusement», δηλαδή τον αντιμετώπιζε σχεδόν σαν να μην υπήρχε…
Και όμως…
Συμπληρώθηκαν 10 χρόνια απόλυτης πολιτικής ηγεμονίας του «μικρού», μιας ηγεμονίας πρωτόγνωρης στην πολιτική ιστορία της χώρας… Μπορεί, λοιπόν, όταν εξελέγη ηγέτης της ΝΔ, η ανάδειξή του στο αξίωμα να μην ήταν απλώς έκπληξη… Ίσως να υπήρξε και αποτέλεσμα μιας… συνωμοσίας της μοίρας, υποβοηθείσης από μια ανεπάρκεια της τεχνολογίας…
Αλλά…
Έκτοτε ζούμε ένα πολιτικό θαύμα…
Η πολιτική ηγεμονία του όλο αυτό το διάστημα, και σε επίπεδο εκλογικών αντιπαραθέσεων και σε αυτό των δημοσκοπικών αποτυπώσεων, είναι παραπάνω από απόλυτη: αδιάλειπτη!
Ακόμη περισσότερο: Δεν είναι απλώς μόλις ο 4ος στην πολιτική ιστορία του τόπου που φτάνει στον έβδομο χρόνο συνεχούς πρωθυπουργίας, είναι ο μόνος που στο αντίστοιχο χρονικό σημείο παραμένει πολιτικά κυρίαρχος! (Ας θυμηθούμε συγκριτικά σε τι κατάσταση πολιτικής αδυναμίας βρίσκονταν οι τρεις προηγηθέντες: ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1962, ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1988, ο Κώστας Σημίτης το 2003…)
Πού όμως οφείλεται αυτό το «φαινόμενο»; Ποιες αρετές του σημερινού πρωθυπουργού εξηγούν τη διαιωνιζόμενη πολιτική ηγεμονία του, ενώ ποιες είναι οι αδυναμίες του, που τελικά δεν τον εμποδίζουν να συνεχίσει να δεσπόζει;
Έχοντας στο βιβλίο μου για τους πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης καταγράψει τα σημαντικά πεπραγμένα του, τόσο με θετικό πρόσημο όσο και με αρνητικό, εδώ θα προσπαθήσω, «ακτινοσκοπώντας» τον ως προσωπικότητα, εν συντομία να αναδείξω τις αρετές και τις αδυναμίες ή ελλείψεις του.
Ξεκινώντας λοιπόν από τις τελευταίες…
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρώ πως στερείται ικανότητας ενσυναίσθησης και, υψηλής τουλάχιστον, συναισθηματικής νοημοσύνης… Ενώ, μη έχοντας ποτέ διατελέσει στενός φίλος του, δεν είμαι σίγουρος αν μπορεί δικαίως να του προσαφθεί και ο χαρακτηρισμός του άφιλου (κάτι πάντως που δεν αποτελεί αναγκαία ελάττωμα για έναν πολιτικό ηγέτη…). Ειδικά σε σχέση με τη σχετικώς χαμηλή συναισθηματική νοημοσύνη που συχνά του καταλογίζεται, πιστεύω πως τίποτε δεν θα μπορούσε εναργέστερα να την αποτυπώσει όσο η δήλωση προς τους νέους δυτικού προαστίου «από εδώ μπορούν να βγαίνουν καλοί ψυκτικοί»…
Σε κάθε περίπτωση όμως θεωρώ πως οι αρετές του κατισχύουν απόλυτα των όποιων ελλείψεων ή αδυναμιών του. Ως δε τέτοιες θα «έβλεπα»…
Στοχοπροσήλωση… Μεθοδικότητα… Υπομονή-αντοχή-ψυχραιμία στα δύσκολα… Συστηματικότητα… Στρατηγική σκέψη και ικανότητα μεσομακροπρόθεσμου σχεδιασμού… Αλλά και ανθρωπομετρική ικανότητα: Μπορεί ασφαλώς σε επίπεδο υφυπουργών, για λόγους εσωκομματικών ισορροπιών, να έχει κάνει επιλογές ικανές έως θυμηδία να προκαλέσουν, ωστόσο συγκρίνοντας τις προσωπικότητες που λειτούργησαν ή λειτουργούν ως πυλώνες των υπ’ αυτόν κυβερνητικών σχημάτων με τις αντίστοιχες επιλογές των προκατόχων του (κραυγαλέα εν προκειμένω όσα υπενθυμίζει παρά την αυτοεξωραϊστική του πρόθεση το βιβλίο του Τσίπρα) η υπέρ των δικών του διαφορά δεν είναι απλώς πασιφανής, προκαλεί ίλιγγο! Τέλος, στα υπέρ του και η διαρκής εύνοια της… τύχης! Ιδιαίτερα σε σχέση με τα πρόσωπα που αυτή βάζει απέναντί του. Άλλο να έχεις απέναντί σου τον Γεώργιο Παπανδρέου, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής… Άλλο τον Ανδρέα Παπανδρέου, όπως ο Γεώργιος Ράλλης, ο Ευάγγελος Αβέρωφ ή ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης… Και άλλο τη Φώφη Γεννηματά, τον Νίκο Ανδρουλάκη ή ακόμη και τους όχι ατάλαντους αλλά με αρκετές αδυναμίες Αλέξη Τσίπρα -στο βιβλίο του φαίνεται πως δεν είχε καν ιδέα τι αναθεωρητική του Συντάγματος πρόταση έκανε το ίδιο το κόμμα του!- και Στέφανο Κασσελάκη, όπως και τον ευπρεπέστατο πλην αντι-ηγετικό Σωκράτη Φάμελλο…
Εν πάση περιπτώσει…
Μπορεί η τύχη να στάθηκε και να στέκεται με ευνοϊκή διάθεση προς τον επί δεκαετία πρόεδρο της ΝΔ, αλλά… Δεκαετής διαρκής και απόλυτη ηγεμονία ενός πολιτικού ουδέποτε είναι μόνο και αποκλειστικά τυχαία… Όσο οι αντίπαλοί του δεν το αντιλαμβάνονται, όσο συνεχίζουν να τον υποτιμούν, καταδικάζονται -παρά την οφθαλμοφανή και αναπόφευκτη λόγω και του «πολυκαιρισμού» φθορά του- να ανταγωνίζονται μεταξύ τους -ή με τις επελαύνουσες φιλοδοξίες/φαντασιώσεις της Καρυστιανού- παρά να τον ανταγωνίζονται…
* Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας των έργων «Ελ. Βενιζέλος, πλαστουργός Ιστορίας» (εκδόσεις Πατάκη) και «Οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης, Μια περίοδος-10 πρωθυπουργοί, 11 πρωθυπουργίες» (που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο).
