Μια συνέντευξη δύο λεπτών ήταν αρκετή για να αποκαλύψει ολόκληρη την τακτική της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
του Χρήστου Μυτιλινιού
Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας αποχώρησε από την εκπομπή της Φαίης Μαυραγάνη στον ΣΚΑΪ, μόλις τέθηκε η πρώτη ερώτηση — για το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα. Με το γνώριμο ύφος της, αρνήθηκε να απαντήσει, ισχυριζόμενη πως «δεν θα κάνει διαφήμιση», και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα σηκώθηκε και έφυγε. Ένα ακόμη σκηνοθετημένο επεισόδιο “αγανάκτησης”, φτιαγμένο για να τροφοδοτήσει το αφήγημα της «ανεξάρτητης φωνής» που δεν αντέχει τη διαφορετική άποψη.
Από τη ρητορική της καταγγελίας στην απόλυτη χειραγώγηση
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει μετατρέψει τη ρήξη σε εργαλείο πολιτικής επιβίωσης. Εμφανίζεται σε εκπομπές, όχι για να απαντήσει, αλλά για να επιτεθεί. Διαλέγει ερωτήσεις, διακόπτει δημοσιογράφους, αποχωρεί με το επιχείρημα ότι «λογοκρίνεται». Στην πραγματικότητα, χειραγωγεί το σκηνικό για να προκαλέσει την ένταση που χρειάζεται, ώστε να παρουσιάζεται πάλι ως το «θύμα του συστήματος». Η πολιτική της στάση μοιάζει με σκηνοθετημένο μοντάζ: κρατά μόνο τις σκηνές που την εξυπηρετούν.
Ο ανθρώπινος πόνος ως πολιτικό καύσιμο
Ακόμη πιο προκλητικό είναι το πώς έχει εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά την τραγωδία των Τεμπών. Επενδύοντας στον πόνο των οικογενειών των θυμάτων, χτίζει δημόσια εικόνα υπερασπίστριας της δικαιοσύνης, όμως το κάνει με τρόπο που θυμίζει τηλεοπτική δραματοποίηση. Δεν διεκδικεί απαντήσεις· διεκδικεί προβολή. Η οδύνη μετατρέπεται σε εργαλείο προσωπικής ανάδειξης, οι κάμερες σε σκηνή, οι συγγενείς σε πολιτικά σύμβολα. Είναι η πιο σκοτεινή πλευρά της επικοινωνίας: όταν η ανθρώπινη τραγωδία γίνεται πρώτη ύλη για χειροκρότημα.
Δημοκρατία χωρίς αντοχή στον αντίλογο δεν υπάρχει
Η σημερινή αποχώρηση δεν είναι «στιγμιαίος εκνευρισμός». Είναι η απόδειξη ότι κάποιοι θεωρούν τη δημοκρατία μονόδρομο: θα ρωτάμε μόνο ό,τι θέλουν, θα ακούμε μόνο ό,τι τους βολεύει. Όμως, η δημοκρατία είναι διάλογος, όχι παράσταση. Ο πολιτικός που ζητά διαφάνεια, πρέπει να αντέχει το φως. Όποιος επικαλείται τη λογοδοσία, πρέπει πρώτος να λογοδοτεί. Και όποιος επικαλείται την ελευθερία του Τύπου, δεν μπορεί να την περιφρονεί επειδή δεν του αρέσει μια ερώτηση.
Το πραγματικό μήνυμα
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες παραστάσεις «σκηνοθετημένης αγανάκτησης». Χρειάζεται πολιτικούς που σέβονται τον θεσμό, που συζητούν με επιχειρήματα, που δεν πατούν πάνω σε πληγές για να κερδίσουν ψήφους. Γιατί ο πόνος δεν είναι πλατφόρμα καριέρας. Είναι ευθύνη, σεβασμός και μέτρο — τρεις λέξεις που, δυστυχώς, λείπουν από το λεξιλόγιο όσων θεωρούν τη δημοκρατία προσωπικό τους μονόλογο.
