Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε ο Κωνσταντίνος Καζάκος.
Ο δημοφιλής ηθοποιός άνοιξε την καρδιά του στο περιοδικό Hello και τον δημοσιογράφο Γιάννη Βίτσα και αναφέρθηκε με τρυφερότητα στους γονείς του, Τζένη Καρέζη και Κώστα Καζάκο, εξηγώντας το πώς διαχειρίζεται το βάρος της σπουδαίας κληρονομιάς τους, αλλά και τον λόγο που δεν χρειάζεται «επετείους» για να τους φέρνει στη μνήμη του.
Είχες συνείδηση στην εφηβεία σου ότι η μητέρα και ο πατέρας σου ήταν σταρ;
Εννοείται! Το ζούσα καθημερινά. Έβλεπα τις αντιδράσεις του κόσμου προς τους γονείς μου.
Η αγάπη που έπαιρναν ήταν τεράστια, κι εγώ ήμουν υπερήφανος παρατηρώντας πόσο τους λατρεύουν οι άνθρωποι. Παράλληλα, αυτό το γεγονός μού δημιουργούσε ευθύνες.
Ως έφηβος, θυμάμαι, σκεφτόμουν: «Οι γονείς σου είναι δύο άνθρωποι που αγαπά όλη η Ελλάδα. Μην κάνεις βλακείες και τους εκθέσεις».
Πάντα είχα φρένο στη ζωή μου και συνεχίζω να έχω.
Δεν πρόκειται να προδώσω ποτέ την αγάπη του κόσμου, τόσο προς τους γονείς μου όσο και προς εμένα, όχι για να πουν «αυτός είναι άξιος γιος», αλλά από σεβασμό στο ίδιο το συναίσθημα.
Σήκωσες με σεβασμό το βάρος του ονόματος της οικογένειάς σου χωρίς να χαθεί η προσωπικότητά σου.
Ακόμα και τώρα που είμαι 56 ετών, με ρωτούν «είσαι ο γιος της Καρέζη και του Καζάκου;».
Αγάπησαν τόσο πολύ τους δικούς μου που το πρώτο που τους έρχεται στο μυαλό είναι αυτό. Και είναι κατανοητό, δεν το παρεξηγώ.
Λέγεται με τόση αγάπη και γλύκα που δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να με ενοχλήσει.
Στις 12 Ιανουαρίου ήταν η γενέθλια ημέρα της μητέρας σου. Είναι ξεχωριστή αυτή η ημέρα για σένα;
Όχι. Τόσο τη μητέρα μου όσο και τον πατέρα μου τούς έχω στην καρδιά και στο μυαλό μου μόνιμα.
Δεν φεύγουν από εκεί. Δεν χρειάζεται να έρθει η ημέρα του θανάτου τους ή της γέννησής τους για να τους θυμηθώ.
Πώς ήταν ως μητέρα η Τζένη Καρέζη και τι σου λείπει περισσότερο από εκείνη;
Δεν υπάρχει παιδί που να μην του λείπει η αγκαλιά της μάνας του ή του πατέρα του. Θα ήθελα πολύ να τους αγκαλιάσω ξανά.
Δυστυχώς, δεν γίνεται. Επειδή θεωρώ πως είμαι αρκετά φιλοσοφημένος, ξέρω ότι όταν ένας κύκλος τελειώνει, πρέπει να προχωράμε παρακάτω.
Οφείλουμε να το κάνουμε πρωτίστως για εκείνους που μας αγαπούσαν και ήθελαν να είμαστε καλά. Σαφώς τα τραύματα μιας απώλειας πονούν βαθύτατα, αλλά έχουμε χρέος να συνεχίσουμε.
