Στους κύκλους του Χόλυγουντ, ένας από τους πιο ανθεκτικούς αστικούς μύθους θέλει τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν τον Ιησού Χριστό να έρχονται αντιμέτωποι με μια καταστροφική ακόμη και θανατική «κατάρα».
Ενώ ορισμένοι είδαν την καριέρα τους να «παγώνει» μετά τον ρόλο του Θεανθρώπου, ή και να πεθαίνουν νέοι ή στα αζήτητα, άλλοι εκτοξεύτηκαν στην κορυφή.
Η δραματική ιστορία του Έλληνα «Χριστού» Αλέξη Γκόλφη
Αν αναζητούμε την πιο σκοτεινή και ανθρώπινη πλευρά του μύθου περί «κατάρας», η απάντηση δεν βρίσκεται στην Αμερικανική «Μέκκα» της 7ης Τέχνης, αλλά στους δρόμους της Αθήνας.
Η ιστορία του Αλέξη Γκόλφη αποτελεί το πιο συγκλονιστικό κεφάλαιο στην ελληνική τηλεοπτική ιστορία, μια πορεία που ξεκίνησε από το απόλυτο φως της δόξας και κατέληξε σε τραγωδία.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, η Ελλάδα καθηλωνόταν μπροστά στους δέκτες της ΕΡΤ για τη σειρά «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», βασισμένη στο ομώνυμο αριστούργημα του Νίκου Καζαντζάκη.
Ο Αλέξης Γκόλφης, με το ασκητικό του πρόσωπο και το καθηλωτικό βλέμμα, ενσάρκωσε τον Μανωλιό, τον νεαρό βοσκό που επιλέγεται από το χωριό του να υποδυθεί τον Ιησού στο παραδοσιακό δρώμενο και τελικά καταλήγει να ζει τα Πάθη Του στην πραγματικότητα.
Η επιτυχία ήταν πρωτοφανής. Ο Γκόλφης έγινε εν μια νυκτί το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο στη χώρα. Όμως, αυτή η τεράστια αποδοχή αποδείχθηκε μια «χρυσή φυλακή».
Το κοινό δεν μπόρεσε ποτέ να τον αποσυνδέσει από τον ρόλο του Χριστού-Μανωλιού. Ο ίδιος, παγιδευμένος στην εικόνα του ιερού ήρωα, δεν κατάφερε να βρει άλλη σημαντική επαγγελματική διέξοδο, βλέποντας τις πόρτες της υποκριτικής να κλείνουν η μία μετά την άλλη.
Η πτώση δεν άργησε να έρθει. Στην προσπάθειά του να επιβιώσει εκτός θεάματος, επιχείρησε να δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά ανοίγοντας διαδοχικά δύο μπαρ. Η έλλειψη εμπειρίας και οι κακές συγκυρίες οδήγησαν σε οικονομική καταστροφή, εξαντλώντας μέχρι και την τελευταία του οικονομία. Σταδιακά, ο Γκόλφης βυθίστηκε στον κόσμο των εξαρτήσεων, χάνοντας κάθε επαφή με την πρότερη λαμπερή ζωή του.
Το Τραγικό Φινάλε στην Πλατεία Κολιάτσου
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο άνθρωπος που κάποτε λατρευόταν ως «επίγειος Ιησούς», κυκλοφορούσε ως σκιά του εαυτού του. Κατέληξε άστεγος, ρακοσυλλέκτης και ρακένδυτος, αναζητώντας τροφή στα σκουπίδια.
Τον Αύγουστο του 2007, η καρδιά του τον πρόδωσε σε ηλικία 59 ετών. Βρέθηκε ημιλιπόθυμος στην Πλατεία Κολιάτσου και μεταφέρθηκε στον Ερυθρό Σταυρό με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η τελευταία πράξη του δράματος ήταν και η πιο οδυνηρή: Το πτώμα του παρέμεινε αζήτητο στα ψυγεία του νεκροτομείου για δύο ολόκληρους μήνες.
Κανείς δεν τον αναζήτησε, κανείς δεν τον αναγνώρισε, μέχρι που η είδηση του θανάτου του κυκλοφόρησε τυχαία, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στο πανελλήνιο που κάποτε τον αποθέωνε. Η κηδεία του έγινε τελικά με δαπάνη της ΕΡΤ στις 11 Οκτωβρίου, μέσα σε λιγοστούς φίλους και γείτονες και μερικά στεφάνια από την ΕΡΤ, το Σπίτι του Ηθοποιού, το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Διεύθυνση Θεάτρου του υπουργείου.
Τζέφρι Χάντερ – «Ο Βασιλεύς των Βασιλέων» (1961)
Ο Τζέφρι Χάντερ, ένας από τους πιο γοητευτικούς ζεν πρεμιέ της εποχής και ο πρώτος «Κυβερνήτης» του διαστημοπλοίου «Enterprise» στο Star Trek, ανέλαβε το 1961 το βάρος να υποδυθεί τον Ιησού στην ταινία του Νίκολας Ρέι.
Αν και ο Χάντερ ήταν 35 ετών κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων (πολύ κοντά δηλαδή στην πραγματική ηλικία του Χριστού), η εντυπωσιακή και νεανική του εμφάνιση προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων.
Τα γαλάζια του μάτια και τα «αψεγάδιαστα» χαρακτηριστικά του οδήγησαν τους κριτικούς της εποχής να αποκαλέσουν ειρωνικά την ταινία «Ήμουν ένας έφηβος Ιησούς» (I Was a Teenage Jesus), θεωρώντας ότι το παρουσιαστικό του παρέπεμπε περισσότερο σε είδωλο της ποπ παρά στον ιστορικό Ιησού.
Το Τραγικό Τέλος: Η ζωή του Χάντερ μετά την ταινία σημαδεύτηκε από ατυχίες, τροφοδοτώντας τις φήμες περί «κατάρας». Μόλις οκτώ χρόνια μετά την προβολή του «Βασιλέα των Βασιλέων», το 1969, ο ηθοποιός τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια γυρισμάτων στην Ισπανία από μια έκρηξη που πήγε στραβά.
Λίγο καιρό αργότερα, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο μέσα στο σπίτι του, έπεσε και χτύπησε στο κεφάλι. «Έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία μόλις 42 ετών, αφήνοντας πίσω του μια καριέρα που πολλοί πίστευαν ότι δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως μετά τον βιβλικό του ρόλο.
Μαξ Φον Σίντοφ – «Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου» (1965)
Ο θρυλικός Σουηδός ηθοποιός πρωταγωνίστησε στην επική υπερπαραγωγή του Τζορτζ Στίβενς «Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου» μια ταινία-σταθμό διάρκειας άνω των τριών ωρών.
Δίπλα του βρέθηκαν ιερά τέρατα της υποκριτικής, όπως ο Σίντνεϊ Πουατιέ, ο Τζον Γουέιν και ο Τσάρλτον Ίστον.
Αν και η ταινία απέσπασε έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ, δεν σημείωσε την αναμενόμενη εισπρακτική επιτυχία. Ο Φον Σίντοφ διέψευσε κάθε σενάριο κατάρας.
Συνέχισε μια λαμπρή καριέρα («Ο Εξορκιστής»), ενώ σε προχωρημένη ηλικία συμμετείχε στο «Game of Thrones» ως Three-Eyed Raven.
Παράδοξο παραμένει το γεγονός ότι ο άνθρωπος που ενσάρκωσε τον Χριστό με τέτοια πειστικότητα, δήλωνε άθεος. Πέθανε το 2020 σε ηλικία 90 ετών.
Τεντ Νιλέι – «Jesus Christ Superstar» (1973)
Ο Νιλέι έδωσε μια ροκ υπόσταση στον Ιησού, μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη το εμβληματικό μιούζικαλ των Άντριου Λόιντ Γουέμπερ και Τιμ Ράις.
O Αμερικανός σταρ δεν ήταν απλώς ηθοποιός, αλλά ροκ ντράμερ και παραγωγός. Για την ερμηνεία του προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα.
Μετά τον ρόλο μπορεί να μην έκανε άλλη μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία, όμως η «ευλογία» ήταν προσωπική: γνώρισε τη σύζυγό του στα γυρίσματα.
Ωστόσο όπως είπε, μετά την ταινία βρέθηκε στα αζήτητα και το μόνο που μπόρεσε να κάνει έκτοτε ήταν ξανά και ξανά το ίδιο ρόλο.
Η αλήθεια είναι πως ο Νιλέι δεν έκανε πολλά πράγματα στον κινηματογράφο μετά το ρόλο του Ιησού, όπως δεν έκανε και πριν, αφού η πρώτη και κύρια ιδιότητά του είναι μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης. Έκανε επιτυχία παίζοντας το ρόλο στο θέατρο κι από εκεί τον διάλεξε ο Τζούισον για την κινηματογραφική μεταφορά της ταινίας το 1973.
Ύστερα από αυτήν, έβγαλε δίσκο με το συγκρότημά του, δραστηριοποιήθηκε στη δισκογραφία κάνοντας παραγωγές σε δουλειές άλλων, έκανε εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές που ασχολούνταν με το μιούζικαλ.
Το 1992 ερμήνευσε ξανά το ρόλο του Ιησού στην εορταστική επανακυκλοφορία του μιούζικαλ για την επέτειο της 20ετίας. Σήμερα, στα 75 του, περιοδεύει ενεργά με το «Ted Neeley Farewell Tour» και κάνοντας εμφανίσεις σε ειδικές προβολές της ταινίας Jesus Christ Superstar.
Ρόμπερτ Πάουελ – «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (1977)
Το πρόσωπο του Πάουελ είναι αυτό που έχει ταυτιστεί παγκοσμίως με τη μορφή του Χριστού, καθώς η σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι προβάλλεται κάθε Πάσχα σε πάνω από 80 σταθμούς παγκοσμίως (ρεκόρ Γκίνες).
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Ρόμπερτ Πάουελ κέρδισε τον ρόλο αφήνοντας πίσω του ονόματα όπως ο Αλ Πατσίνο και ο Ντάστιν Χόφμαν. Πριν τα γυρίσματα δήλωνε αδιάφορος για τη θρησκεία.
Μετά τον ρόλο, η εμπειρία τον άλλαξε πνευματικά. Σήμερα, απολαμβάνει τη θάλασσα με το σκάφος του και δηλώνει συμφιλιωμένος με το γεγονός ότι η υστεροφημία του θα είναι πάντα συνδεδεμένη με αυτόν τον ιερό ρόλο
«Όταν κλήθηκα να υποδυθώ τον Ιησού, ήμουν τριάντα ενός ετών και ομολογώ ότι μέχρι τότε δεν είχα κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη θρησκεία και καμία απολύτως γνώμη για τον Χριστό.
Τώρα, ύστερα από εννιά μήνες γυρισμάτων σε επιβλητικά τοπία του Μαρόκου και της Τυνησίας, μπορώ να πω ότι πραγματικά πιστεύω στον Ιησού, ακόμη και αν δεν πηγαίνω τακτικά στην εκκλησία», είχε δηλώσει ο ίδιος χαρακτηριστικά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Τζεφιρέλι, έχοντας μάλιστα την υποστήριξη του ποντίφικα, που τότε ήταν ο Πάπας Παύλος ΣΤ’, έβαλε μπροστά το μεγαλόπνοο σχέδιό του τα Χριστούγεννα του 1973.
Αρχικά σκέφτηκε να περάσει τον Ρομπερτ Πάουελ από οντισιόν για τον ρόλο του Ιούδα, όταν όμως τον συνάντησε από κοντά, είδε κάτι στα μάτια του, που τον έκαναν να τον δοκιμάσει για τον Ιησού.
Ο Πάουελ ντύθηκε λοιπόν στα γρήγορα με τον μανδύα, του φόρεσαν και μια ψεύτικη γενειάδα και παρουσιάστηκε μπροστά στην κάμερα του μεγάλου Αρμάντο Νανούτσι. Όλοι έμειναν άναυδοι. Η βοηθός ενδυματολόγου έκανε αμέσως τον σταυρό της, λέγοντας: «Ω, Θεέ μου!», αναγκάζοντας τον Τζεφιρέλι να παρατηρήσει: «Ποιος είμαι εγώ να διαφωνήσω;»
Ειδική μέριμνα δόθηκε και στο μακιγιάζ του: του έβαλαν σκούρο μπλε eyeliner στο πάνω βλέφαρο και λευκό eyeliner στο κάτω, κάνοντας ακόμα πιο διαπεραστικό το γαλάζιο βλέμμα του.
Όπως έχει εξομολογηθεί ο Γιώργος Βογιατζής, που υποδύθηκε τον Ιωσήφ στην εμβληματική σειρά, όλο το συνεργείο και ο ίδιος αισθάνονταν ένα δέος απέναντι στον ηθοποιό.
Πολλοί δε έκαναν τον σταυρό τους, όταν περνούσε από μπροστά τους και φυσικά οι βωμολοχίες στο σετ σταματούσαν διά μαγείας.
Σήμερα, ο Πάουελ ζει ευτυχισμένος στην Αγγλία με την οικογένειά του, έχοντας βρει την πίστη του, όπως δηλώνει. Μάλιστα, ο 81χρονος ηθοποιός θα συμμετέχει τον Μάιο σε ένα αφιέρωμα στον Κάρολο Ντίκενς, που είναι ένας από τους αγαπημένους του Άγγλους συγγραφείς, «ζωντανεύοντας» χαρακτήρες που αγαπήθηκαν παγκοσμίως.
Γουίλεμ Νταφόε – «Ο Τελευταίος Πειρασμός» (1988)
Ο Μάρτιν Σκορτσέζε μετέφερε το αμφιλεγόμενο έργο του Νίκου Καζαντζάκη στο σινεμά με τίτλο «Ο Τελευταίος πειρασμός» με πρωταγωνιστή τον Γουίλεμ Νταφόε, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων και διαδηλώσεων από θρησκευτικές οργανώσεις.
Η ταινία επικεντρώθηκε στην ανθρώπινη πλευρά του Ιησού και τους πειρασμούς του, γεγονός που οδήγησε σε φανατισμένες αντιδράσεις.
Ο χαρακτήρας του είναι βασανισμένος, γεμάτος αμφιβολίες, φόβο και πάθη. Δεν πρόκειται για τον άφθαρτο Μεσσία της παραδοσιακής χριστιανικής τέχνης, αλλά για έναν άνδρα που παλεύει να κατανοήσει και να αποδεχθεί τη θεϊκή του αποστολή.
Στις ΗΠΑ η ταινία έκανε πρεμιέρα και σε εννέα μεγάλες πόλεις της χώρας, 10.000 φανατικοί χριστιανοί πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας στα στούντιο της εταιρείας Universal, ενώ η Σύνοδος των Καθολικών Επισκόπων των ΗΠΑ κάλεσε με ανακοίνωσή της τα 53 εκατ. των Αμερικανών καθολικών να μποϊκοτάρουν το φιλμ και τον Σκορσέζε.
Από την άλλη, στην Ιταλία, οι χριστιανοδημοκράτες προσπαθούν να εμποδίσουν την προβολή του «Τελευταίου Πειρασμού» στο Φεστιβάλ Βενετίας και ο σκηνοθέτης του εμβληματικού «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ», Φράνκο Τζεφιρέλι αποκάλεσε την ταινία «επιβλαβή για το πρόσωπο του Χριστού, που δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο φθηνής φαντασίας».
Μάλιστα σε ένδειξη διαμαρτυρίας απέσυρε από το φεστιβάλ τη δική του ταινία, «Il Giovane Toscanini».
Στην Ελλάδα η ταινία ήρθε τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς και τα πράγματα ήταν ακόμα πιο έντονα. Η Ιερά Σύνοδος ζήτησε την απαγόρευση της προβολής της, για να εισπράξει τότε την άρνηση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ με την επική ατάκα του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Σωτήρη Κωστόπουλου ο οποίος τόνισε πως «Σοσιαλισμός και λογοκρισία δεν συμβιβάζονται».
Η ταινία τελικά, αποφασίζεται να προβληθεί ως «ακατάλληλη για τους κάτω των 17 ετών» σε 7 και όχι 13 αίθουσες, φρουρούμενες από τα ΜΑΤ. Έξω από αυτούς τους κινηματογράφους που θα πρόβαλαν την ταινία, πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις με βίαια επεισόδια.
Εντός των κινηματογράφων, μέλη θρησκευτικών οργανώσεων που είχαν αγοράσει κανονικά εισιτήρια, περίμεναν να ξεκινήσει η προβολή και όταν αυτό έγινε σηκώθηκαν από τη θέση τους και με μαχαίρια και ψαλίδια έσκιζαν την πάνινη οθόνη. Αστεία κατάσταση, ήταν όταν μετά τα «ντου» σε κινηματογράφους, οι θεατές που ήθελαν να δουν την ταινία πήραν σειρά φωνάζοντας εκείνοι συνθήματα, όπως «Δεν αποχωρούμε αν δεν αφοριστούμε», «αυτή η νύχτα είναι του Σκορσέζε», «6-6-6, Ιούδα είσαι σέξι» και άλλα τέτοιου τύπου.
Η «κατάρα» λέει ότι κατά τα γυρίσματα της ταινίας ο Νταφόε υπέστη μια τόσο σοβαρή αλλεργία, που σχεδόν τυφλώθηκε από το ένα μάτι και ανέκτησε την όρασή του χρόνια μετά.
Ωστόσο, αυτό τελικά δεν ήταν τόσο πρόβλημα, αφού την ίδια χρονιά έκανε κι άλλη ταινία, το «Mississippi burning». Απο την άλλη πλευρά, είδε την καριέρα του να εκτοξεύεται.
Θεωρείται ένας από τους πιο ποιοτικούς ηθοποιούς της γενιάς του, με δεκάδες βραβεία και εμβληματικούς ρόλους που ακολούθησαν, καθώς και η συνεργασία του σε ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου.
Κρίστιαν Μπέιλ – «Mary, Mother of Jesus» (1999)
Πριν φορέσει τη στολή του Batman και γίνει ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους ηθοποιούς του κόσμου, ο Μπέιλ υποδύθηκε τον Ιησού σε μια τηλεταινία.
Η «κατάρα» στην δική του περίπτωση είναι οτι…κανείς δεν τον θυμάται σε αυτό το ρόλο!
Ωστόσο η πορεία του αποδεικνύει περίτρανα ότι ο ρόλος του Χριστού μπορεί να ήταν το εφαλτήριο για την τεράστια καριέρα του.
Χοακίν Φοίνιξ: «Μαρία Μαγδαληνή» (2018)
Πριν ο Χοακίν Φοίνιξ καθηλώσει τον πλανήτη με την οσκαρική του ερμηνεία ως Joker, είχε κάνει μια στάση σε έναν ρόλο που απαιτούσε την απόλυτη πνευματική γαλήνη. Το 2018, στην ταινία «Μαρία Μαγδαληνή» του Γκαρθ Ντέιβις, ο Φοίνιξ κλήθηκε να δώσει μια εντελώς διαφορετική πνοή στον Ιησού Χριστό, μακριά από τα στερεότυπα των παλαιότερων βιβλικών επών.
Η ταινία δεν εστιάζει μόνο στα Πάθη, αλλά επαναπροσδιορίζει τη θέση της γυναίκας στο πλευρό του Χριστού. Ο Φοίνιξ υποδύεται έναν Ιησού βαθιά ανθρώπινο, προσιτό και πνευματικό, ο οποίος βαπτίζει και δέχεται ως ισότιμη ακόλουθο τη Μαρία τη Μαγδαληνή.
Το έργο την παρουσιάζει ως τη μοναδική γυναίκα ανάμεσα στους 12 Αποστόλους, μια επαναστάτρια που έρχεται σε σύγκρουση με την οικογένειά της για να ακολουθήσει το κήρυγμα της αγάπης μέχρι τη Σταύρωση και την Ανάσταση.
Η μεγαλύτερη ιδιαιτερότητα αυτού του ρόλου κρύβεται πίσω από τις κάμερες. Στο πλευρό του Φοίνιξ, στον ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής, βρέθηκε η Ρούνι Μάρα. Η χημεία τους στην οθόνη δεν ήταν τυχαία, καθώς οι δύο ηθοποιοί είναι σύντροφοι στη ζωή.
Αντίθετα με τις ιστορίες «κατάρας» που συνοδεύουν άλλους ηθοποιούς, για τον Φοίνιξ ο ρόλος του Ιησού λειτούργησε ως προάγγελος της απόλυτης δόξας. Λίγο μετά την ταινία, ήρθε ο «Joker», το Όσκαρ και η παγκόσμια αποθέωση, αποδεικνύοντας ότι το να υποδύεσαι τον Θεάνθρωπο μπορεί, τελικά, να είναι και οιωνός μεγάλης επιτυχίας.
Τζιμ Καβίζελ – «Τα Πάθη του Χριστού» (2004)
Ίσως η πιο σκληρή μεταφορά της ζωής του Ιησού, σε σκηνοθεσία Μελ Γκίμπσον, με πρωταγωνιστή τον Τζιμ Καβίζελ στο ρόλο του Ιησού και τη Μόνικα Μπελούτσι ως τη Μαρία Μαγδαληνή.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η ταινία διαδραματίζεται, τις τελευταίες 12 ώρες πριν από τη σταύρωση του Ιησού Χριστού
Ο Καβίζελ βίωσε σωματικά τον ρόλο, καθώς κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων χτυπήθηκε από κεραυνό, εξαρθρώθηκε ο ώμος του και υπέστη υποθερμία.
Υπέστη διάσειση όταν ένας από τους ηθοποιούς που υποδύονταν έναν Ρωμαίο στρατιώτη τον χτύπησε κατά λάθος στο κεφάλι με πραγματικό μαστίγιο. Σε άλλη σκηνή, όταν κουβαλούσε τον σταυρό – έναν πραγματικό, ξύλινο σταυρό βάρους περίπου 70 κιλών – ο ώμος του εξαρθρώθηκε, αλλά συνέχισε να παίζει, ουρλιάζοντας από τον πόνο, καθώς η κάμερα κατέγραφε την «αυθεντικότητα» του μαρτυρίου.
Παρά τις κακές γλώσσες, ο Καβίζελ παραμένει ενεργός και βαθιά θρησκευόμενος και θα επιστρέψει στο ρόλο εκ νέου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η νέα παραγωγή του Μελ Γκίμπσον, «The Resurrection of the Christ», που αποτελεί σίκουελ του φιλμ του 2004 «Τα Πάθη του Χριστού», θα κυκλοφορήσει μέσω της Lionsgate σε δύο μέρη το 2027, όπως ανακοίνωσε το στούντιο.
Το πρώτο μέρος θα κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες τη Μεγάλη Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2027, ενώ το δεύτερο έχει προγραμματιστεί να βγει στους κινηματογράφους 40 ημέρες αργότερα, την Πέμπτη 6 Μαΐου, ανήμερα της εορτής της Ανάληψης του Κυρίου.
Όπως υποδηλώνει ο τίτλος, η πλοκή αναμένεται να επικεντρωθεί στην ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ο Καβίζελ αναμένεται να επιστρέψει στον ρόλο του Ιησού, όπως και η Μόνικα Μπελούτσι, η οποία θα υποδυθεί ξανά τη Μαρία Μαγδαληνή.
Το σενάριο συνυπογράφει ο Μελ Γκίμπσον με τον Ράνταλ Γουάλας, τον σεναριογράφο του βραβευμένου με Όσκαρ «Braveheart», ενώ θα αναλάβει και την παραγωγή μαζί με τον συνεργάτη του στην Icon Productions, Μπρους Ντέιβι. Σύμφωνα με το World of Reel, τα γυρίσματα αναμένονται να ξεκινήσουν τον επόμενο μήνα στη Ρώμη.
Ντιόγκο Μοργκάντο – «Ο Υιός του Θεού» (2014)
Ο Πορτογάλος ηθοποιός χαρακτηρίστηκε από τα ΜΜΕ ως ο «Γοητευτικός Ιησούς». Η ταινία ήταν μια κινηματογραφική μεταφορά της σειράς «The Bible».
Ο Μοργκάντο συνεχίζει μια σταθερή καριέρα στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, κυρίως στην Πορτογαλία και τις ΗΠΑ, ως ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός.
Γεννημένος στις 17 Ιανουαρίου 1981, είναι σήμερα 45 ετών.
Γιούαν ΜακΓκρέγκορ – «Last Days in the Desert» (2015)
Ο ξανθός ΜακΓκρέγκορ υποδύθηκε τόσο τον Ιησού όσο και τον Διάβολο σε μια ταινία που εστιάζει στις 40 ημέρες νηστείας στην έρημο.
Ο ηθοποιός αντιμετώπισε τον ρόλο με δέος, χωρίς να επηρεαστεί η μετέπειτα πορεία του, η οποία παραμένει γεμάτη επιτυχίες.
Σκηνοθέτημένο από τον Ροντρίγκο Γκαρσία («Albert Nobbs») και φωτογραφημένο από τον τρεις συνεχόμενες φορές βραβευμένο με Όσκαρ Φωτογραφίας, Εμανουέλ Λουμπέσκι, το «Last Days of Desert» έκανε την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ του Σάντανς τον Ιανουάριο του 2015.
