Νερό στον μύλο της πόλωσης και της απαξίωσης της πολιτικής ζωής έριξαν οι Κώστας Καραμανλής, Αντώνης Σαμαράς, Αλέξης Τσίπρας, Κυριάκος Βελόπουλος, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Δημήτρης Νατσιός και Ρένα Δούρου με την απουσία τους από το Προεδρικό Μέγαρο για τον εορτασμό της 52ης Επετείου Αποκατάστασης της Δημοκρατίας.
- του Βασίλη Βρανά – Σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας, Διδάκτωρ Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας στην ομιλία του εξέφρασε πολλούς από εμάς, όταν είπε: «Οι πολιτικοί, από την άλλη πλευρά, δεν έχουν το δικαίωμα να ζητούν από τους πολίτες σύνεση, αν δεν δίνουν πρώτοι το παράδειγμα. Δεν μπορούμε να ζητάμε ενότητα, όταν εμείς καλλιεργούμε τη διαίρεση· ούτε μέτρο, όταν εμείς δεν τηρούμε το μέτρο πρώτοι».
Η ομιλία του ΠτΔ είχε κι ένα άλλο σημείο λόγου που ταίριαζε στην περίσταση: «Η προηγούμενη δεκαετία πρέπει να γίνει μάθημα για την πολιτική τάξη, αλλά και για τον λαό: και το κυριότερο μάθημα είναι ότι η αντιπαράθεση πρέπει να υποχωρεί εκεί που αρχίζει ο σκληρός πυρήνας του εθνικού συμφέροντος».
Εξίσου γλαφυρά το έθεσε και ο πρωθυπουργός στο πλαίσιο της συζήτησης επί της πρότασης της κυβέρνησης για αναθεώρηση διατάξεων του Συντάγματος. Στην ομιλία του ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απευθυνόμενος στη Ρένα Δούρου, σημείωσε: «Όταν συγκυβερνούσατε με τον κ. Καμμένο συμμετείχατε κανονικά σε αυτή τη γιορτή της Δημοκρατίας και καλά κάνατε. Τώρα ανακαλύψατε ξαφνικά ότι έχουν παρεισφρήσει δήθεν ακροδεξιά στοιχεία σε αυτή τη δεξίωση;».
Σε μια περίοδο όπου βουλευτές μεταπηδούν από κόμμα σε κόμμα ή ανεξαρτητοποιούνται, ακόμη και παραιτούνται εν ριπή οφθαλμού, περιφρονώντας το κόμμα και τους πολίτες που τους ανέδειξαν, η απουσία των προαναφερθέντων αρχηγών κομμάτων και πρώην πρωθυπουργών έρχεται ως κερασάκι στην τούρτα. Μια τέτοια εικόνα υποτίμησης της πολιτικής ζωής οδηγεί σε απαξίωση της πολιτικής από τους πολίτες και ειδικά τους νέους.
Όταν ο πολίτης βλέπει στον εορτασμό για τα 52 χρόνια από την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας να απουσιάζουν τρεις πρώην πρωθυπουργοί που διοίκησαν τον τόπο, μάλλον πληγωμένος αισθάνεται. Πληγωμένος που τους εμπιστεύτηκε την τύχη του και το μέλλον των παιδιών του. Κι αν ακόμα διαφωνείς με τα πρόσωπα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στον εορτασμό αυτόν τιμώνται αγώνες, θυσίες, κατακτήσεις και όνειρα ενός ολόκληρου λαού. Δεν πας για να τιμήσεις τον Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία.
Την πολιτική των «άδειων καρεκλών», όμως, δεν τη συναντάμε πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια. Ας θυμηθούμε την απουσία των: Κώστα Καραμανλή, Γιώργου Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά και Αλέξη Τσίπρα (ισχυρίστηκε πως είχε Covid) απ’ την κηδεία του Κώστα Σημίτη τον Ιανουάριο του 2025. Πιθανόν, όλοι τους, είχαν έναν λόγο ανωτέρας βίας που τους εμπόδισε να παρευρεθούν στην κηδεία του πρώην πρωθυπουργού… Ας θυμηθούμε, επίσης, πόσοι από τους αυτοαποκαλούμενους ως «προοδευτικές δυνάμεις του τόπου» έδωσαν το «παρών» στην κηδεία του μεγάλου συνθέτη, στιχουργού και τραγουδοποιού Διονύση Σαββόπουλου, τον Οκτώβριο του 2025.
Η πολιτική των «άδειων καρεκλών» δεν είναι σύμπτωση, αλλά σύμπτωμα μιας αναδυόμενης πολιτικής ασθένειας.
