Μια πρώην επιστήμονας της NASA, η 55χρονη σήμερα Ingrid Honkala, υποστηρίζει ότι έχει «πεθάνει» τρεις φορές στη ζωή της — και κάθε φορά οδηγήθηκε στο ίδιο συμπέρασμα για το τι υπάρχει μετά. Όπως λέει, οι εμπειρίες της κοντά στον θάνατο αποκάλυψαν «ένα βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας» πέρα από όσα αντιλαμβάνονται οι ανθρώπινες αισθήσεις.

Η Honkala, που ζει στην Μπογκοτά και διαθέτει διδακτορικό στη θαλάσσια επιστήμη, έχει εργαστεί για τη NASA και το US Navy. Η πρώτη της εμπειρία συνέβη όταν ήταν μόλις δύο ετών, πέφτοντας κατά λάθος σε μια δεξαμενή με παγωμένο νερό στο σπίτι της. Η μητέρα της επέστρεψε την τελευταία στιγμή και την επανέφερε, όμως η ίδια επιμένει ότι εκείνα τα λεπτά «άνοιξαν μια πόρτα» σε κάτι ανεξήγητο.

«Ο φόβος εξαφανίστηκε», θυμάται. «Ο πανικός έγινε μια αίσθηση απόλυτης γαλήνης». Στο βιβλίο της Dying To See The Light περιγράφει ότι ένιωσε την επίγνωσή της να αποχωρίζεται από το σώμα της, σαν να μετατράπηκε σε «καθαρή συνείδηση, ένα πεδίο φωτός». Μπορούσε, όπως λέει, να βλέπει το μικρό της σώμα ακίνητο στο νερό, χωρίς αίσθηση χρόνου ή σκέψης.

«Η συνείδηση δεν τελειώνει με τον θάνατο»

Η Honkala υποστηρίζει ότι εκείνη τη στιγμή «είδε» τη μητέρα της να πηγαίνει στη δουλειά της και ότι υπήρξε μια μορφή επικοινωνίας χωρίς λόγια — κάτι που, όπως λέει, την έκανε να επιστρέψει στο σπίτι. Αργότερα, όταν περιέγραψε όσα είχε «δει», οι λεπτομέρειες ταίριαζαν με τις αναμνήσεις της μητέρας της.

Οι επόμενες δύο εμπειρίες κοντά στον θάνατο, σύμφωνα με την ίδια, είχαν την ίδια αίσθηση γαλήνης και ενότητας. Αυτές οι στιγμές, λέει, ήταν που την ώθησαν να ακολουθήσει την επιστήμη, αναζητώντας απαντήσεις για τη φύση της πραγματικότητας.

«Για χρόνια μιλούσα μόνο για την επιστήμη», αναφέρει. «Με τον καιρό όμως κατάλαβα ότι ίσως η επιστήμη και η πνευματικότητα δεν συγκρούονται — απλώς εξερευνούν το ίδιο μυστήριο από διαφορετικές πλευρές».

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι πολλοί ερευνητές αποδίδουν τέτοιες εμπειρίες σε παραισθήσεις ή νευρολογικούς μηχανισμούς. Άλλοι άνθρωποι που βρέθηκαν κοντά στον θάνατο έχουν αναφέρει φώτα, συγγενείς ή θρησκευτικές μορφές. Η Honkala, ωστόσο, επιμένει ότι όσα έζησε δεν ήταν ψευδαισθήσεις.

«Αυτές οι εμπειρίες άλλαξαν τον τρόπο που βλέπω τη ζωή», λέει. «Δεν είμαστε απομονωμένα άτομα. Ίσως είμαστε εκφράσεις μιας ενιαίας συνείδησης που ζει μέσα από διαφορετικές μορφές».
Και καταλήγει : «Ο θάνατος δεν μοιάζει με τέλος. Μοιάζει με μετάβαση» όπως αναφέρει το δημοσίευμα της nypost.