Σε στιγμές ιστορικά κρίσιμες, η στάση ενός κράτους δεν κρίνεται μόνο από τα εσωτερικά του επιτεύγματα ή τις γεωπολιτικές του ισορροπίες, αλλά από την ηθική του τοποθέτηση απέναντι στο δίκαιο και την ανθρώπινη ζωή. Η Ελλάδα, με μακρά δημοκρατική παράδοση και ιστορική ταύτιση με τους αγώνες των λαών για ελευθερία και αυτοδιάθεση, έχει κατά καιρούς σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ως υπερασπίστρια του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η τρέχουσα ανθρωπιστική τραγωδία που εκτυλίσσεται στη Λωρίδα της Γάζας αποτελεί πρόκληση για τη διεθνή κοινότητα, αλλά και για την κάθε χώρα ξεχωριστά. Όταν ο άμαχος πληθυσμός, και ιδιαίτερα τα παιδιά, υφίσταται αδιάκριτο και παρατεταμένο πλήγμα, η σιωπή ή η αποχή από καταδικαστικά ψηφίσματα δεν μπορεί να θεωρηθεί ουδέτερη στάση. Είναι πολιτική επιλογή με βαθύ ηθικό αποτύπωμα.
Πρόσφατα τιμήσαμε τη μνήμη της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Μια ημέρα περισυλλογής και ιστορικής ευθύνης, για να θυμόμαστε τα εγκλήματα που διέπραξε η ανθρώπινη βαρβαρότητα εις βάρος ενός λαού που ξεριζώθηκε, διώχθηκε, εξοντώθηκε. Όμως, την ίδια ώρα που σκύβουμε με σεβασμό στην ιστορική μνήμη, οφείλουμε να ανοίγουμε τα μάτια μας στη σύγχρονη πραγματικότητα.
Στη Λωρίδα της Γάζας εξελίσσεται μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας μια σύγχρονη γενοκτονία. Από την αρχή του πολέμου, χιλιάδες παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους κάτω από τα ερείπια, μέσα στα νοσοκομεία, στους καταυλισμούς και στους διαδρόμους διαφυγής. Και σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, 14.000 παιδιά κινδυνεύουν να πεθάνουν τις επόμενες μέρες, αν δεν φτάσει έγκαιρα ανθρωπιστική βοήθεια.
Δεν πρόκειται για παράπλευρες απώλειες. Πρόκειται για στοχευμένες επιθέσεις σε αμάχους, για καταστροφή υποδομών, για πλήρη αφανισμό ζωτικών όρων ύπαρξης ενός λαού. Όταν οι βόμβες πέφτουν αδιάκριτα σε νοσοκομεία, σχολεία και σημεία καταφυγής, δεν μιλάμε για πόλεμο. Μιλάμε για εθνοκάθαρση.
Η διεθνής κοινότητα βρίσκεται ενώπιον μιας προσπάθειας αναχαίτισης της βίας και επανεκκίνησης της διπλωματίας. Σε αυτό το πλαίσιο, πολλές ευρωπαϊκές χώρες στήριξαν πρωτοβουλίες για την αναθεώρηση των εμπορικών σχέσεων της ΕΕ με το Ισραήλ, υπό το πρίσμα των συνεχιζόμενων καταγγελιών για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Ελλάδα, δυστυχώς, απουσίασε από αυτή τη συμμαχία.
Η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να οικοδομείται αποκλειστικά πάνω σε γεωπολιτικούς συσχετισμούς. Αν αυτό συμβαίνει, τότε χάνεται το ουσιώδες: η αξιοπιστία μιας χώρας ως φορέα σταθερών αρχών. Όπως η Ελλάδα απαιτεί διεθνή στήριξη στις δικές της εθνικές υποθέσεις, όπως το Κυπριακό, έτσι οφείλει να στέκεται ξεκάθαρα υπέρ των θυμάτων όπου κι αν βρίσκονται, χωρίς εκπτώσεις.
Η προστασία των αμάχων, η καταδίκη εγκλημάτων πολέμου και η ενεργός στήριξη μιας λύσης δύο κρατών με βάση τα ψηφίσματα του ΟΗΕ δεν είναι πράξεις «φιλευσπλαχνίας», αλλά διεθνείς υποχρεώσεις. Το ίδιο ισχύει και για τη συνειδητή αποφυγή ίσων αποστάσεων, όταν η ανισορροπία βίας και απωλειών είναι τόσο προφανής.
Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής καταγγέλλει με τον πλέον σαφή και θεσμικό τρόπο τη στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία επιλέγει τη σιωπή απέναντι σε ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και καταψηφίζει ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες υπέρ της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αποχή της Ελλάδας από τη μεγάλη συμμαχία των 17 κρατών της ΕΕ συνιστά πολιτικό και ηθικό ολίσθημα. Ο διεθνής ρόλος της χώρας δεν μπορεί να εκχωρείται σε ιδιοτελείς γεωπολιτικές ισορροπίες και σε μια εξωτερική πολιτική που μετατρέπει την Ελλάδα από πυλώνα σταθερότητας σε θεατή της καταστροφής.
Η Ελλάδα έχει χρέος να επανέλθει στον ιστορικό της ρόλο: να αποτελεί φωνή υπέρ της ειρήνης, του δικαίου και της ζωής. Όχι να αποσιωπά. Όχι να καταψηφίζει την αλήθεια.
της Σοφίας Πουλοπούλου
Πολιτεύτρια Α’ Αθήνας με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ,
αναπλ. γραμματέας Ειδικής Αγωγής Τομέα Παιδείας,
διδάκτωρ Ειδικής Αγωγής Παν. Θεσσαλίας
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Political»
