Πίσω από τα λαμπερά φώτα της δημοσιότητας, την εκκεντρική σκηνική παρουσία και τις τεράστιες επιτυχίες, ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε πάνω απ’ όλα ένας άνθρωπος με βαθιά ενσυναίσθηση.
Μια άγνωστη στο ευρύ κοινό ιστορία, που ήρθε στο φως μέσω των social media, αποδεικνύει την αθόρυβη γενναιοδωρία του και το πώς επέλεγε να βοηθά ουσιαστικά όσους είχαν ανάγκη, μακριά από κάμερες και τυμπανοκρουσίες.
Μια άγνωστη ιστορία για τη βοήθεια που είχε προσφέρει σε έναν νεαρό, ο οποίος αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες, ήρθε στο φως μέσα από ανάρτηση που δημοσιεύτηκε σε ομάδα στο Facebook.
Ο άνδρας περιγράφει πως, πριν από αρκετά χρόνια, εργαζόταν ως γκαρσόνι σε γνωστά μπουζούκια, όπου τραγουδούσε και ο Γιώργος Μαζωνάκης.
Τον χαρακτηρίζει «απλό τύπο», με την «τρέλα του που έβγαζε μάτι από μακριά», αλλά και «άνθρωπο με χαρά». Εκείνη την περίοδο, όπως εξηγεί, αντιμετώπιζε αρκετά οικονομικά προβλήματα. Προερχόταν από πολύτεκνη οικογένεια και είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου να πληρώνει το ΙΕΚ στο οποίο φοιτούσε, χωρίς να ζητά χρήματα από τους δικούς του.
Ένα απόγευμα, τον πήραν τηλέφωνο από τη σχολή και του είπαν ότι έπρεπε να τακτοποιήσει τις οφειλές του, διαφορετικά δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να φοιτά.
«Άρχισα την κλάψα, μπας και γίνει κάτι, αλλά τίποτα» Τότε, τον άκουσε ο σωματοφύλακας του Γιώργου Μαζωνάκη και τον ρώτησε: «Ζόρια;». «Άστα, φίλε», του απάντησε.
Για να μην πλατιάσει, όπως περιγράφει, την επόμενη ημέρα ο σεκιούριτι τον φώναξε και του είπε να πάει ένα μπουκάλι στον Μαζωνάκη. Όταν πήγε στον τραγουδιστή, εκείνος του έδωσε έναν φάκελο με 750 ευρώ.
«Αυτά είναι από τον Γιώργο, για τη σχολή. Μην το πεις πουθενά, γιατί θα αναγκαστώ να σε σπάσω στο ξύλο», του είπε, σύμφωνα με την ανάρτηση, ενώ τον χτύπησε στην πλάτη και γέλασε.
«Δεν με άφησε ποτέ να τον ευχαριστήσω», καταλήγει ο χρήστης.
«Εννέα χρόνια μετά, συνάντησα τον Μαζωνάκη σε ένα γνωστό ριάλιτι. Ως τεχνικός πλέον, τον πλησίασα και του περιέγραψα την ιστορία. Τον ευχαρίστησα και μου είπε ότι δεν θυμάται κάτι, αλλά, αν το έκανε, ελπίζει να έπιασε τόπο.
Ο ίδιος σωματοφύλακας, τότε και τώρα, με πλησίασε και μου είπε: “Βοηθάει τόσο συχνά κόσμο, που ξεχνάει πόσους έχει βοηθήσει”.
Αυτός ήταν, στα δικά μου μάτια, ο Γιώργος Μαζωνάκης. Με την τρέλα του, τα πάθη του, τα ζόρια του και τα σκοτάδια του, αλλά πάνω απ’ όλα, άνθρωπος».
