Ο Δήμαρχος Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους αυτοδιοικητικούς της χώρας, είναι ο νέος καλεσμένος της Μάγδας Τσέγκου στην εκπομπή Political Stories και για πρώτη φορά, ανοίγει ένα παράθυρο στην προσωπική του ζωή και μιλάει για την ζωή του.
Πρόκειται για έναν άνθρωπο που κατάφερε να συνδυάσει δύο κόσμους που μοιάζουν εντελώς διαφορετικοί: τους αιθέρες και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Είναι επαγγελματίας πιλότος με χιλιάδες ώρες πτήσης, εμπειρίες σε εμπόλεμες ζώνες και απαιτητικές αποστολές, αλλά ταυτόχρονα Δήμαρχος από το 2014 ενός από τους πιο προβεβλημένους και απαιτητικούς δήμους της Αττικής.
Πίσω όμως από τους τίτλους, τις ευθύνες και τη δημόσια εικόνα υπάρχει ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος ως σύζυγος και πατέρας τριών παιδιών. Στη συνέντευξή του στη Μάγδα Τσέγκου μιλά με σπάνια προσωπική διάθεση για την οικογένειά του και παραδέχεται πως το μεγαλύτερο τίμημα της έντονης επαγγελματικής του διαδρομής ήταν ο πολύτιμος χρόνος που έχασε δίπλα στους ανθρώπους που αγαπά περισσότερο.
Στη μεγάλη και ιδιαίτερα προσωπική συνέντευξή του στην Political Stories, ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος μιλά για τη σύζυγό του Κωνσταντίνα, τον «βράχο» του σπιτιού, για την Αθηνά, την Πελαγία και τον Δημήτρη, τα τρία παιδιά για τα οποία δηλώνει πιο περήφανος από οτιδήποτε άλλο έχει καταφέρει, για τον πατέρα του που ο ίδιος έβλεπε μόλις μία φορά στους δύο μήνες, αλλά και για εκείνες τις στιγμές που σήμερα θα ήθελε να μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Παράλληλα αποκαλύπτει άγνωστα περιστατικά από την καριέρα του ως πιλότος, τις φορές που κινδύνεψε στον αέρα, τις αποστολές για τα Ηνωμένα Έθνη σε εμπόλεμες περιοχές, την περίοδο των ιδιωτικών πτήσεων και την απόφαση να μη σταματήσει ποτέ να πετά. Και φυσικά μιλά για την Αυτοδιοίκηση, τα social media, την κριτική των πολιτών και το μεγάλο ζήτημα των ακριβών παραλιών της Βούλας και της Βουλιαγμένης.
«Τα τρία παιδιά μου είναι η μεγαλύτερη περιουσία μου»
Το καθημερινό πρόγραμμα του δημάρχου ξεκινά περίπου στις οκτώ το πρωί και πολλές φορές ολοκληρώνεται κοντά στα μεσάνυχτα. Οι υποχρεώσεις του Δήμου, οι συναντήσεις, τα έργα, τα προβλήματα της καθημερινότητας και η συνεχής επαφή με πολίτες και συνεργάτες αφήνουν ελάχιστο προσωπικό χρόνο. Και εκεί ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος κάνει μία από τις πιο ανθρώπινες παραδοχές της συνέντευξης: ότι δεν είδε τα παιδιά του να μεγαλώνουν όσο θα ήθελε. Η επαγγελματική του ζωή στην αεροπορία και ακόμη περισσότερο η ενασχόλησή του με τον Δήμο από το 2014 και μετά τον κράτησαν πολλές ώρες μακριά από το σπίτι.
«Τα παιδιά μεγάλωσαν με τη μητέρα τους. Είχαν περισσότερο τη σκιά του πατέρα, που ερχόταν αργά το βράδυ, που τον έβλεπαν νωρίς το πρωί ή τα Σαββατοκύριακα», παραδέχεται στη Μάγδα Τσέγκου.
Σήμερα, όμως, τα ίδια τα παιδιά του είναι εκείνα που διεκδικούν περισσότερο χρόνο μαζί του. Οργανώνουν κοινές διακοπές, έστω και για τέσσερις ή πέντε ημέρες, προσπαθούν να βρίσκονται στις γιορτές και να δημιουργούν οικογενειακές αναμνήσεις. «Έχω τρία φανταστικά παιδιά, δύο κόρες και έναν γιο, και είμαι πολύ περήφανος. Όχι μόνο γιατί είναι καλά παιδιά αλλά γιατί έχουν χαράξει εξαιρετική προσωπική και επαγγελματική πορεία», λέει, ενώ με το χαρακτηριστικό του χιούμορ προσθέτει ότι εκείνος πλέον «κάθεται από μακριά σαν τα γεροντάκια του Muppet Show και τους παρακολουθεί». Η πιο δυνατή του φράση όμως έρχεται αμέσως μετά: «Τα τρία μου παιδιά είναι η μεγαλύτερη περιουσία μου. Πάνω από την καριέρα, τη φήμη και όλα τα υπόλοιπα».
Αθηνά, Πελαγία και Δημήτρης,τα τρία παιδιά έχουν διαφορετικές διαδρομές, με ίδια αγάπη για τη μάθηση
Η μεγαλύτερη κόρη του, η Αθηνά, είναι 28 ετών και έχει ακολουθήσει τον χώρο της Νομικής. Είναι δικηγόρος, έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στα ναυτιλιακά και στο διεθνές εμπορικό δίκαιο στην Αμερική και συνεχίζει την ακαδημαϊκή της πορεία με διδακτορική έρευνα στον τομέα των πράσινων λιμένων. Παράλληλα εργάζεται στον χώρο της ναυτιλίας και έχει τη δική της παρουσία στα κοινά ως περιφερειακή σύμβουλος σε ζητήματα κοινωνικής πρόνοιας, κοινωνικών δομών και αδειοδοτήσεων.
Η δεύτερη κόρη του, η Πελαγία, είναι 25 ετών και από τα 18 της ζει και σπουδάζει στην Αμερική. Φοίτησε στο Georgetown, με σπουδές στα οικονομικά και τη διοίκηση, εργάστηκε σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία και στη συνέχεια έγινε δεκτή στο Harvard, όπου ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές της σπουδές. «Είναι το παιδί που μας λείπει και την περιμένουμε κάθε Χριστούγεννα και κάθε καλοκαίρι», λέει ο πατέρας της, περιμένοντας πλέον και τη δική της απόφαση για το αν η επόμενη επαγγελματική της σελίδα θα γραφτεί στην Αμερική ή στην Ελλάδα.
Ο τρίτος της οικογένειας είναι ο Δημήτρης, 21 ετών. Ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία επιλέγοντας να υπηρετήσει ως καταδρομέας, ξεκίνησε τις πανεπιστημιακές του σπουδές και παράλληλα ολοκλήρωσε τη βασική αεροπορική του εκπαίδευση. Από τον Οκτώβριο ετοιμάζεται να κάνει το επόμενο βήμα στον χώρο της αεροπορίας, ακολουθώντας ένα μονοπάτι πολύ κοντά σε εκείνο του πατέρα του. Οι δυο τους συζητούν πλέον αεροπορικές ιστορίες, περιστατικά και τεχνικά ζητήματα, δημιουργώντας μέσα από την κοινή αυτή αγάπη έναν διαφορετικό δεσμό. Όπως εξηγεί ο ίδιος, η αγάπη για τη μάθηση έχει περάσει σε ολόκληρη την οικογένεια, όχι μέσα από συμβουλές αλλά μέσα από το παράδειγμα: «Δεν θέλω να τους λέω τι να κάνουν. Θέλω να βλέπουν τι κάνω. Το σημαντικότερο μάθημα για τα παιδιά είναι το παράδειγμα».
«Μου έλειψε η ανεμελιά και η ποδηλατάδα με τα παιδιά μου»
Από τις πιο συγκινητικές στιγμές της συζήτησης ήταν, όταν ο δήμαρχος μίλησε για όλα εκείνα τα απλά πράγματα που σήμερα συνειδητοποιεί πόσο πολύτιμα ήταν. Θυμάται έναν γύρο των Σπετσών με ποδήλατα μαζί με τα παιδιά του, τα πειράγματα, τις πλάκες, τις σοβαρές συζητήσεις, την απλότητα μιας ημέρας όπου δεν υπήρχε ούτε Δημαρχείο, ούτε επαγγελματική υποχρέωση, ούτε πρόγραμμα. «Αυτές οι στιγμές μου λείπουν πάρα πολύ», εξομολογείται και αμέσως μετά λέει μία φράση που συμπυκνώνει ίσως όλο το προσωπικό κομμάτι της συνέντευξης: «Αναρωτιέμαι γιατί αυτό δεν το έχω κάνει άλλες 50 φορές με τα παιδιά μου».
Η απουσία του από την καθημερινότητά τους αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, γιατί ο ίδιος έχει ζήσει κάτι αντίστοιχο ως παιδί. Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός, ένας άνθρωπος που ο ίδιος χαρακτηρίζει «ογκόλιθο» και «σοφό», ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2016. Για να μπορέσει ο ίδιος και η αδελφή του να φοιτήσουν σε καλά σχολεία, έμεναν στην Αθήνα με τη μητέρα τους, ενώ ο πατέρας υπηρετούσε στον Έβρο, στη Ρόδο, στη Σάμο και στην Κύπρο. «Με τον πατέρα μας βρισκόμασταν μία φορά στους δύο μήνες, ή τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι. Καταλαβαίναμε ότι ήταν ανάγκη της δουλειάς του και δεν θέλαμε να τον στεναχωρήσουμε. Όμως μας έλειπε». Χρόνια αργότερα, ο ίδιος συνειδητοποίησε ότι, για διαφορετικούς λόγους, βρέθηκε να επαναλαμβάνει ένα αντίστοιχο μοτίβο με τα δικά του παιδιά.
«Η σύζυγος μου η Ντίνα, είναι ο βράχος της οικογένειας»
Σε όλη την αφήγησή του υπάρχει ένα πρόσωπο που επιστρέφει ξανά και ξανά: η σύζυγός του, Κωνσταντίνα. Για εκείνον δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εκείνη υπήρξε το σταθερό σημείο της οικογένειας. «Η Ντίνα είναι ο βράχος του σπιτιού», λέει και περιγράφει μία γυναίκα που ήταν πάντα εκεί για τα παιδιά: στο σχολείο, στους βαθμούς, στις δραστηριότητες, στα διαβάσματα, στις επιδόσεις τους, σε κάθε μικρή και μεγάλη καθημερινή ανάγκη. «Εγώ δυστυχώς δεν πήγα ποτέ να πάρω τους βαθμούς των παιδιών. Η Ντίνα ήταν πάντα εκεί», παραδέχεται, ενώ με χιούμορ συμπληρώνει ότι ακόμη και σήμερα εκείνη είναι που αναλαμβάνει μέχρι και τα αυτοκίνητα της οικογένειας όταν χρειάζονται συνεργείο.
Η εξομολόγηση του αυτή, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, γιατί ο ίδιος αναγνωρίζει δημόσια ότι πίσω από τη δική του απαιτητική πορεία υπήρχε ένας άνθρωπος που σήκωσε μεγάλο μέρος της ευθύνης του σπιτιού και της ανατροφής των παιδιών. Η Κωνσταντίνα ήταν εκείνη που κρατούσε σε σωστούς ρυθμούς την καθημερινότητα των παιδιών, όσο εκείνος βρισκόταν σε πτήσεις, επαγγελματικά ταξίδια, προεκλογικές εκστρατείες και αργότερα στο Δημαρχείο.
Το μεγάλο love story στους αιθέρες! Εκείνος κυβερνήτης, εκείνη αεροσυνοδός
Η ιστορία της γνωριμίας τους με την Κωνσταντίνα, μοιάζει σαν βγαλμένη από κινηματογραφική ταινία. Η Κωνσταντίνα ήταν μόλις 21 ετών και εργαζόταν ως αεροσυνοδός. Εκείνος ήταν 23, νέος συγκυβερνήτης. Η γνωριμία έγινε μέσα από τον χώρο της αεροπορίας και ο έρωτας, όπως τον περιγράφει, ήταν γρήγορος, ξαφνικός και κεραυνοβόλος. Περίπου πέντε χρόνια αργότερα παντρεύτηκαν.
Εκείνη την εποχή, όπως θυμάται, υπήρχε ένας ολόκληρος «αστικός μύθος» γύρω από τις σχέσεις πιλότων και αεροσυνοδών. Πολλοί πίστευαν ότι ένας νέος πιλότος στα 28 του, θα έπρεπε να απολαμβάνει τα ταξίδια, την ελευθερία και την έντονη κοινωνική ζωή. Εκείνος όμως είχε ήδη αποφασίσει διαφορετικά. «Αντί να σκεφτώ ότι πρέπει να ζήσω τη ζωή μου, προτίμησα να είμαι με τον άνθρωπο με τον οποίο μπορούσα να κάνω οικογένεια». Και έτσι, ένας έρωτας που ξεκίνησε στους αιθέρες, εξελίχθηκε σε μια κοινή ζωή δεκαετιών.
Ο πιλότος που έγινε δήμαρχος με οχτώ ψήφους διαφορά
Η σχέση του με την Αυτοδιοίκηση ξεκίνησε πολύ πριν γίνει δήμαρχος. Το 1990 εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος και για σχεδόν δύο δεκαετίες επανεκλεγόταν συνεχώς, περνώντας από διαφορετικές θέσεις ευθύνης και φτάνοντας μέχρι τη θέση του αντιδημάρχου. Το 2010, μετά και το κλείσιμο της Ολυμπιακής, διεκδίκησε τη δημαρχία αλλά έχασε τις εκλογές. Τέσσερα χρόνια αργότερα επανήλθε και το 2014 κέρδισε τον Σπύρο Πανά με μία από τις οριακότερες εκλογικές αναμετρήσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης: μόλις οκτώ ψήφους διαφορά.
Από τότε βρίσκεται στο τιμόνι του Δήμου Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης και έχει μεταφέρει, όπως εξηγεί, πολλά από τα εργαλεία της αεροπορίας στη διοίκηση: πειθαρχία, checklists, διαχείριση κρίσεων, ταχύτητα στην απόφαση και αυστηρή οργάνωση. Το πρόγραμμά του παραμένει εξαντλητικό, όμως θεωρεί ότι η αεροπορική του εκπαίδευση τον βοήθησε καθοριστικά στο να αντιμετωπίζει σύνθετες καταστάσεις χωρίς πανικό.
Η πτήση με μία μηχανή και οι στιγμές που «φλέρταρε» με τον θάνατο
Στη Μάγδα Τσέγκου, περιγράφει και μερικές από τις πιο δύσκολες στιγμές της καριέρας του στον αέρα. Μία από αυτές ήταν σε Boeing 737, όταν χρειάστηκε να σβήσουν τη μία από τις δύο μηχανές και να επιστρέψουν στο αεροδρόμιο πετώντας μόνο με τη δεύτερη. Σε τέτοιες στιγμές, λέει, η εκπαίδευση είναι εκείνη που παίρνει τον έλεγχο. Κάθε κίνηση ακολουθεί αυστηρά τα checklists, τα οποία, όπως εξηγεί, είναι ουσιαστικά η συσσωρευμένη εμπειρία της αεροπορίας: «Τα checklists δημιουργούνται από τα λάθη και τις εμπειρίες προηγούμενων αεροπόρων. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικά».
Υπήρξαν όμως και περιστατικά ακόμη πιο οριακά. Σε μία δύσκολη πτήση βρέθηκε, όπως ο ίδιος περιγράφει, πολύ κοντά στον κίνδυνο και η ένταση ήταν τόσο μεγάλη ώστε, όταν όλα τελείωσαν, κάπνισε ένα τσιγάρο για να εκτονωθεί και ένιωθε τις σιαγόνες του να πονάνε από το σφίξιμο. Είναι οι στιγμές όπου ο πιλότος δεν έχει το περιθώριο να αφεθεί στον φόβο. Πρέπει να λειτουργήσει με ψυχραιμία, γνωρίζοντας ότι μία λάθος απόφαση μπορεί να έχει ανυπολόγιστες συνέπειες.
Σομαλία, Ιράκ, Αφγανιστάν και οι πτήσεις σε εμπόλεμες ζώνες μεταφέροντας ενόπλους
Από τις πιο ξεχωριστές εμπειρίες της αεροπορικής του ζωής ήταν οι περίπου δύο χρονιές κατά τις οποίες πέταξε για λογαριασμό των Ηνωμένων Εθνών, εκτελώντας αποστολές σε εμπόλεμες ζώνες. Σομαλία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Ουγκάντα, Ακτή Ελεφαντοστού και Σιέρα Λεόνε ήταν μερικά μόνο από τα μέρη όπου βρέθηκε. Μετέφεραν καύσιμα και εκτελούσαν αποστολές σε περιβάλλοντα εξαιρετικά αυξημένου κινδύνου, μετατρέποντας, όπως περιγράφει, ένα πολιτικό Boeing 737 σε αεροσκάφος επιχειρησιακού χαρακτήρα, χωρίς εμφανή διακριτικά.
«Σερνόμασταν πάνω από τη θάλασσα περίπου στα 70 μέτρα για να μη μας δουν αυτοί που δεν έπρεπε», αποκαλύπτει. Σε άλλες περιπτώσεις μετέφεραν ενόπλους, οι οποίοι αποβιβάζονταν για να συνεχίσουν επιχειρήσεις στο έδαφος. Για τον ίδιο, αυτές οι εμπειρίες υπήρξαν ένα σκληρό αλλά ανεκτίμητο σχολείο. «Μου έδωσαν πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση ως αεροπόρο. Όταν ένα πολιτικό αεροπλάνο εκτελεί τέτοιου τύπου επιχειρήσεις, μαθαίνεις πράγματα που δεν μπορείς να μάθεις αλλιώς».
Από τα charter και την απόλυτη χλιδή στα αεροδρόμια χωρίς φώτα
Η καριέρα του στον αέρα είχε όμως και τελείως διαφορετικές εικόνες. Εργάστηκε σε γαλλική charter εταιρεία, κάνοντας τουριστικές πτήσεις προς την Κέρκυρα και άλλους προορισμούς, ενώ αργότερα βρέθηκε και στις Turkish Airlines. Το 2013, όταν αποφάσισε να προετοιμαστεί πιο συστηματικά για την προεκλογική του εκστρατεία, στράφηκε στις ιδιωτικές πτήσεις και στα Falcon, αεροσκάφη του τύπου που χρησιμοποιούνται ακόμη και από αρχηγούς κρατών.
Εκεί γνώρισε την απόλυτη χλιδή σε ταξίδια μεταξύ Ευρώπης, Αμερικής και Ασίας, αλλά ταυτόχρονα έζησε και την ακριβώς αντίθετη εικόνα: προσγειώσεις σε περιοχές χωρίς υποδομές, διαδρόμους που δεν υπήρχαν στους συνήθεις χάρτες και αεροδρόμια χωρίς φωτισμό. «Όλες αυτές οι εμπειρίες σε κάνουν καλύτερο αεροπόρο», λέει, υπογραμμίζοντας ότι κάθε διαφορετική συνθήκη πρόσθεσε ένα ακόμη κομμάτι στην επαγγελματική του ωριμότητα.
Και δήμαρχος και πιλότος ! «Θέλω να εισπνέω λίγη κηροζίνη»
Παρά τις τεράστιες υποχρεώσεις του Δήμου, ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος δεν εγκατέλειψε ποτέ ολοκληρωτικά το cockpit. Τα τελευταία δύο χρόνια πετά περίπου πέντε ημέρες τον μήνα για εταιρεία μεταφοράς φορτίων, πραγματοποιώντας πτήσεις μεγάλων αποστάσεων προς την Ανατολή, σε προορισμούς όπως το Χονγκ Κονγκ, το Πεκίνο και η Σαγκάη.
«Για μένα είναι ένα όμορφο διάλειμμα. Είναι ένας τρόπος να εισπνεύσω, εντός εισαγωγικών, λίγη κηροζίνη», λέει. Ακόμη κι όταν όμως βρίσκεται στον αέρα, το Δημαρχείο δεν σταματά. Μέσω κινητού και online επικοινωνίας βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τους συνεργάτες του, ενημερώνεται για προβλήματα και παρεμβαίνει όπου χρειάζεται. Η αεροπορία για εκείνον δεν αποτελεί πια δεύτερη καριέρα με την παλιά έννοια, αλλά ένα κομμάτι της ζωής του που αρνείται να εγκαταλείψει.
Ο «αιώνιος φοιτητής» και η ζωή με 11 μεταπτυχιακά
Μια ακόμη πτυχή της προσωπικότητάς του είναι η ασταμάτητη ανάγκη για εκπαίδευση. Ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται «αιώνιος φοιτητής» και σήμερα εργάζεται πάνω στο 11ο μεταπτυχιακό του, στο Cornell University. Στις σπουδές του περιλαμβάνονται η διοίκηση και διαχείριση αεροπορικών επιχειρήσεων, η επιχειρησιακή διοίκηση, η γεωπολιτική, η διαχείριση κρίσεων, τα συστήματα ηγεσίας και η στρατηγική.
Ξεχωρίζει ιδιαίτερα τη φοίτησή του στη Σχολή Εθνικής Άμυνας του ΓΕΕΘΑ, όπου διδάχθηκε διαχείριση κρίσεων, γεωπολιτική και στρατηγική, ενώ προετοιμάζεται να ολοκληρώσει και πρόγραμμα του Harvard. Παράλληλα βρίσκεται στα τελειώματα μεταπτυχιακού στη Στρατιωτική Ιστορία και Ιστορία Πολέμου, σε πρόγραμμα της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων και του Ιονίου Πανεπιστημίου. Για την οικογένειά του, όπως λέει, η δια βίου μάθηση έχει γίνει πια τρόπος ζωής και αυτή είναι ίσως μία από τις πιο έντονες παρακαταθήκες που έχει δώσει και στα τρία παιδιά του.
Social media, haters και τα μηνύματα στις δύο τα ξημερώματα
Σε μια εποχή που η δημόσια κριτική εκφράζεται καθημερινά και με ένταση μέσα από τα social media, ο δήμαρχος εξηγεί ότι δεν επιλέγει ποτέ να αντιπαρατεθεί δημόσια. Δεν απαντά στους haters και δεν εμπλέκεται σε διαδικτυακές διαμάχες. Ωστόσο, διαβάζει όσα περισσότερα σχόλια και παράπονα μπορεί, συνήθως αργά τη νύχτα, όταν ολοκληρώνεται το πρόγραμμά του.Οι συνεργάτες του, όπως αποκαλύπτει, είναι συνηθισμένοι να λαμβάνουν μηνύματα ακόμη και από τις 12 έως τις 2 τα ξημερώματα με παρατηρήσεις πολιτών, προβλήματα ή θέματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. «Σέβομαι την καλοπροαίρετη κριτική. Υπάρχουν άνθρωποι που επισημαίνουν λάθη με καλή πρόθεση και αυτούς τους ακούω. Πολλές φορές απαντώ και προσωπικά, γιατί μέσα από την κριτική μπορούμε κι εμείς να γίνουμε καλύτεροι».
«Ο χειρότερος φορομπήχτης των παραλιών είναι το κράτος»
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και όσα είπε για το θέμα των ακριβών οργανωμένων παραλιών της περιοχής και ειδικά για το εισιτήριο που μπορεί να φτάσει τα 15 ευρώ. Πολλοί πολίτες θεωρούν ότι αυτά τα χρήματα καταλήγουν στον Δήμο. Ο ίδιος το διαψεύδει κατηγορηματικά.
Οι οργανωμένες παραλίες, εξηγεί, δεν ανήκουν στη διαχείριση του Δήμου αλλά στο ελληνικό Δημόσιο και στην ΕΤΑΔ, η οποία τις μισθώνει σε ιδιώτες. Τα μεγάλα μισθώματα που ζητά το κράτος από τους επιχειρηματίες, σύμφωνα με τον ίδιο, καταλήγουν να μετακυλίονται στο εισιτήριο που πληρώνει ο πολίτης. «Φράγκο από το εισιτήριο δεν πηγαίνει σε εμάς», τονίζει, εξηγώντας ότι ο Δήμος εισπράττει μόνο συγκεκριμένο ποσοστό από τη συνολική διαχείριση και όχι το εισιτήριο της εισόδου. Η δική του φράση είναι ακόμη πιο αιχμηρή: «Ο χειρότερος φορομπήχτης των παραλιών είναι το κράτος».
Την ίδια στιγμή επισημαίνει ότι στην περιοχή υπάρχουν μόνο τέσσερις μικρές κλειστές παραλίες και συνολικά 38 παραλίες ελεύθερης πρόσβασης σε Βούλα και Βουλιαγμένη, όπου ο πολίτης μπορεί να κάνει το μπάνιο του χωρίς εισιτήριο. Σε αρκετές από αυτές υπάρχουν ομπρέλες, υποδομές για άτομα με αναπηρία και χώροι εξυπηρέτησης των λουομένων.
Μια διαφορετική εξομολόγηση στην Political Stories
Η συνέντευξη με τη Μάγδα Τσέγκου φωτίζει μια πλευρά του δημάρχου που δεν συναντά κανείς συχνά στη δημόσια εικόνα του. Όχι μόνο τον πολιτικό και τον πιλότο, αλλά τον σύζυγο, τον πατέρα, τον γιο ενός στρατιωτικού, τον άνθρωπο που κοιτά πίσω και αναγνωρίζει όσα κατάφερε αλλά και όσα θα ήθελε να είχε ζήσει περισσότερο.
Πτήσεις σε εμπόλεμες ζώνες, Boeing με μία μηχανή, προσγειώσεις χωρίς φώτα, αυτοδιοικητικές εκλογές που κρίθηκαν για οκτώ ψήφους, έντεκα μεταπτυχιακά, ατελείωτες ώρες στο Δημαρχείο. Κι όμως, όταν η συζήτηση φτάνει στο τι έχει μεγαλύτερη αξία, η απάντηση είναι απλή: η Κωνσταντίνα, η Αθηνά, η Πελαγία και ο Δημήτρης.Και ίσως τελικά η πιο δυνατή φράση ολόκληρης της συνέντευξης να μην αφορά ούτε την πολιτική ούτε την αεροπορία, αλλά όλα εκείνα που δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε όταν η ζωή τρέχει πιο γρήγορα από εμάς:
«Τα τρία μου παιδιά είναι η μεγαλύτερη περιουσία μου».
