Όταν ο Γιώργος Αλκαίος μεσουρανούσε στα 90s θυμάμαι φαντασμαγορικές sold out συναυλίες σαν αυτές που παρουσιάζονται σήμερα από σούπερ σταρ παγκοσμίου φήμης. Ήταν ethnic πριν ο όρος γίνει μόδα, ήταν pop πριν η pop αποκτήσει κανόνες, και κυρίως ήταν ένας δημιουργικός σίφουνας, ένας «Μήδας» χρυσών και πλατινένιων επιτυχιών με τεράστια απήχηση σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Τραγούδι του έγινε ύμνος της Γαλατασαράι, άλλο μπήκε -σπάνια για ξένο καλλιτέχνη, στη διεθνή συλλογή Budha bar, το «Opa- Opa» έγινε soundtrack στην Χολιγουντιανή ταινία «Children of men» και τώρα ο απόλυτος showman ξαναγίνει τον κύκλο της λαμπερής διαδρομής του. Ετοιμάζεται για δυο μεγάλες συναυλίες στις 27 Ιουνίου και την Πέμπτη 2 Ιουλίου στο Θέατρο Βεάκειο στον Πειραιά και στην Μονή Λαζαριστών στην Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, με το πρότζεκτ «360°» ένα αστεράτο setlist με τα κορυφαία hit από τρεις δεκαετίες της καριέρας του. Με αφορμή αυτές τις σπάνιες εμφανίσεις, αλλά και το ολοκαίνουργιο, καλοκαιρινό single «Πάλι» που κυκλοφορεί σήμερα, ο Γιώργος Αλκαίος μιλάει στην «Political.gr» χωρίς φίλτρα, χωρίς «δήθεν», γεμάτος αλήθεια.
Δύο πόλεις, δύο μεγάλες συναυλίες κι ένα θρυλικό πρότζεκτ«360°»
Το «360°» είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του. Μια μουσική διαδρομή που αγκαλιάζει ολόκληρη την πορεία μου, από τα πρώτα τραγούδια της δεκαετίας του ’90 μέχρι τις πιο πρόσφατες δημιουργίες μου. Δεν είναι μια απλή συναυλία. Είναι μια γιορτή μνήμης, συναισθημάτων και τραγουδιών που μεγάλωσαν μαζί μας. Στο Βεάκειο και στη Μονή Λαζαριστών το κοινό θα δει μια παράσταση με ένταση, εικόνες, εκπλήξεις, σπουδαίους μουσικούς και φίλους επί σκηνής. Ένα ταξίδι 360 μοιρών.
Το setlist μιας τέτοιας βραδιάς είναι σπαζοκεφαλιά. Πώς στριμώχνεις 30 χρόνια επιτυχιών σε λίγες ώρες χωρίς να αδικήσεις τα κομμάτια που οι θαυμαστές σας θέλουν να ακούσουν;
Δεν γίνεται! (γέλια) Πάντα κάποιος θα φύγει και θα πει «γιατί δεν είπε εκείνο;». Το αντιμετωπίζω σαν μια κινηματογραφική ταινία. Πρέπει να υπάρχει ροή, κορυφώσεις, εκπλήξεις και συναίσθημα. Κάποια τραγούδια είναι αδιαπραγμάτευτα, γιατί ανήκουν πλέον στον κόσμο. Άλλα επιστρέφουν αναπάντεχα και δίνουν μια άλλη διάσταση στη βραδιά. Το δύσκολο δεν είναι τι θα βάλεις, αλλά τι θα αφήσεις έξω.
Οι εμφανίσεις σας ήταν θεαματικές γιορτές που έχουν γράψει ιστορία. Πόσο από το «τότε» κρύβεται στο σήμερα των δύο προγραμματισμένων εμφανίσεων;
Κρύβεται η ίδια ψυχή. Ίσως σήμερα να είμαι πιο ήρεμος, πιο συνειδητοποιημένος, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι μια συναυλία πρέπει να είναι εμπειρία. Από μικρός δεν με ενδιέφερε να σταθώ μπροστά σε ένα μικρόφωνο και να πω απλώς τα τραγούδια. Ήθελα να δημιουργώ κόσμους. Αυτό προσπαθώ να κάνω και σήμερα, με τα μέσα και την εμπειρία που έχω αποκτήσει.
Το «360°» κλείνει και ξανανοίγει έναν κύκλο. Υπάρχει κάτι ανεκπλήρωτο που θα θέλατε ακόμη να κατακτήσετε;
Πάντα υπάρχει κάτι. Αν σταματήσει να υπάρχει, μάλλον σταματά και η δημιουργία. Δεν κυνηγάω πλέον κορυφές ή αριθμούς. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ πράγματα που με συγκινούν. Ένα καλό τραγούδι, ένα θεατρικό έργο, μια ιδέα που δεν έχει ξαναγίνει. Αυτά είναι τα βουνά που θέλω ακόμη να ανέβω.
Θυμάμαι έντονα στις συναυλίες σας την δεκαετία του ’90 και μετά, εκείνο το μαύρο μαντήλι στο χέρι σας. Αλλά δεν έμαθα ποτέ πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία!
Ξεκίνησε πολύ απλά. Το φορούσα αρχικά σαν προσωπικό γούρι. Με τα χρόνια έγινε σχεδόν κομμάτι της σκηνικής μου ταυτότητας. Δεν σχεδιάστηκε ποτέ ως σήμα κατατεθέν. Απλώς συνέβη. Και κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι ο κόσμος το είχε συνδέσει με εμένα περισσότερο απ’ όσο το είχα συνδέσει εγώ ο ίδιος.
Στο εξωτερικό σας αντιμετώπισαν ως ethnic artist πολύ πριν γίνει μόδα ο όρος. Πώς καταφέρατε να παραμείνετε τόσο προσγειωμένος;
Ίσως γιατί ποτέ δεν είδα τη μουσική σαν αγώνα επιβεβαίωσης. Χάρηκα πολύ για όσα συνέβησαν. Το τραγούδι της Γαλατασαράι, το Buddha Bar, το “Opa Opa”, το “Children of Men”. Όμως το βράδυ που γυρνάς σπίτι σου, παραμένεις ο ίδιος άνθρωπος. Η επιτυχία είναι επισκέπτης. Δεν πρέπει να της παραχωρείς μόνιμη κατοικία μέσα σου.
Η συμμετοχή σας στη Eurovision το 2010 με το «ΏΠΑ» συνοδεύτηκε από δυσκολίες και σημαντικό προσωπικό οικονομικό κόστος. Πικρία ή γλυκιά ανάμνηση;
Γλυκιά ανάμνηση. Οι δυσκολίες ξεχνιούνται, οι εμπειρίες μένουν. Ήταν μια περίοδος που πίστεψα πολύ σε αυτό που κάναμε και έβαλα όλη μου την ψυχή. Αν το ξαναζούσα, ίσως να άλλαζα κάποιες λεπτομέρειες, αλλά όχι την απόφαση να το κάνω.
Η φετινή εκπροσώπηση της Ελλάδας από τον Akyla πώς σας φάνηκε;
Χαίρομαι πάντα όταν βλέπω νέους καλλιτέχνες να κυνηγούν τα όνειρά τους μέσα από έναν τόσο απαιτητικό θεσμό. Η Eurovision είναι ένα τεράστιο σχολείο. Εύχομαι σε κάθε εκπρόσωπο να βγει από αυτή τη διαδικασία πιο δυνατός και πιο ώριμος καλλιτεχνικά.
Οι νεότεροι σας ανακαλύπτουν μέσα από το διαδίκτυο. Έχετε ψάξει ποτέ να δείτε τι γράφουν για εσάς;
Καμιά φορά, ναι. Με διασκεδάζει περισσότερο απ’ όσο με αγχώνει. Βλέπω παιδιά που δεν είχαν γεννηθεί όταν κυκλοφόρησαν κάποια τραγούδια μου να τα τραγουδούν σαν να είναι δικά τους. Αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη ανταμοιβή για έναν δημιουργό.
Τι σας εκπλήσσει περισσότερο: ότι τα τραγούδια σας αντέχουν στον χρόνο ή ότι αντέχετε εσείς να τα τραγουδάτε τόσα χρόνια;
(γέλια) Νομίζω το δεύτερο! Αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν ένα τραγούδι ανήκει στον κόσμο, παύει να γερνάει. Κάθε φορά που το τραγουδάς μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, ξαναγεννιέται.
Η παράσταση σας «Ημιυπαίθριος» ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Υπάρχουν κι άλλα έργα που περιμένουν στο συρτάρι σας;
Περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε! Υπάρχουν θεατρικά έργα, ιδέες για τηλεοπτικές σειρές, κινηματογραφικά σενάρια και αρκετά πράγματα που περιμένουν τη σωστή στιγμή. Ο «Ημιυπαίθριος» ήταν απλώς η αρχή μιας διαδρομής που θέλω να συνεχίσω πάντα παρέα με τον φίλο μου Στράτο Αγιοστρατίτη.
Και παράλληλα ήρθε το ντουέτο «Δεν με βολεύει» με τον Πάνο Βλάχο. Πως…βολευτήκατε καλλιτεχνικά μεταξύ σας;
Ακριβώς επειδή δεν βολευόμαστε! (γέλια) Ο Πάνος είναι ένας καλλιτέχνης με προσωπικότητα, άποψη και θάρρος. Το «Δεν με βολεύει» γεννήθηκε από αυτή τη συνάντηση διαφορετικών κόσμων που όμως μοιράζονται την ίδια ανάγκη για αλήθεια. Και τελικά οι πιο ενδιαφέρουσες συνεργασίες είναι αυτές που δεν γίνονται από βολή αλλά από δημιουργική ανησυχία.
Σήμερα είναι μεγάλη ημέρα, κυκλοφορεί το νέο σας τραγούδι με τίτλο «Πάλι».
Το «Πάλι» είναι ένα τραγούδι που γεννήθηκε από εκείνες τις στιγμές που όλοι έχουμε ζήσει έστω μία φορά. Τη στιγμή που λες στον εαυτό σου ότι προχώρησες, ότι έκλεισες τους λογαριασμούς σου με το παρελθόν, κι όμως ένα βλέμμα, μια μυρωδιά, ένας δρόμος ή μια ανάμνηση αρκούν για να σε γυρίσουν… πάλι πίσω. Το έγραψα μαζί με τον Κωνσταντίνο Παντζή. Μουσικά κινείται σε ένα σύγχρονο ποπ-ροκ ύφος, με έντονη καλοκαιρινή ενέργεια αλλά και μια γλυκιά μελαγχολία που το διαπερνά από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι από αυτά τα τραγούδια που μπορείς να τα τραγουδήσεις δυνατά οδηγώντας δίπλα στη θάλασσα, αλλά όταν ακούσεις προσεκτικά τους στίχους, θα βρεις μέσα τους κομμάτια του εαυτού σου.
