Έχει περάσει μία εβδομάδα από την καταιγίδα που οδήγησε στον χαμό μιας 56χρονης γυναίκας στην Άνω Γλυφάδα, μέσα στα ορμητικά νερά. Αυτό δεν έπρεπε, επ’ ουδενί, να συμβεί. Η Γλυφάδα έζησε λοιπόν εικόνες που δεν χωράνε σε καμία «κανονικότητα». Τίποτα δεν μπορεί να το «γλυκάνει», τίποτα δεν μπορεί να το ισοφαρίσει. Μόνο σεβασμός, πένθος και η καθαρή απαίτηση να μη συμβεί ποτέ ξανά.
- του Στέλιου Κυμπουρόπουλου, Πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ, ψυχίατρος
Όμως, άλλο πράγμα η ευθύνη για να βρούμε τι έφταιξε και να διορθώσουμε τον μηχανισμό κι άλλο πράγμα το πολιτικό «λιντσάρισμα» ενός δημάρχου. Κανένας άνθρωπος δεν έχει στα χέρια του το κουμπί που σταματά τη βροχή ή ξηλώνει μέσα σε μια νύχτα τον πολεοδομικό χάρτη μιας πόλης. Γιατί λοιπόν να γίνει αυτό με τον Γιώργο Παπανικολάου;
Ο Γιώργος Παπανικολάου είναι δήμαρχος από το 2014. Έντεκα χρόνια. Και σε αυτά τα χρόνια, όποιος κοιτάξει ψύχραιμα, θα δει μια πόλη που άλλαξε επίπεδο με έργα, αναπλάσεις, χώρους για οικογένειες, παιδιά και άθληση, διεκδικήσεις πόρων, καθημερινή λειτουργία που -σε σχέση με αυτό που υπήρχε- δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Μια πόλη «παίρνει μορφή» από δεκαετίες επιλογών και δυστυχώς αυτό το σημείο πολλοί αρνούνται να το δουν σε αυτό το τραγικό περιστατικό. Από ρέματα που μπαζώθηκαν, από δρόμους που χαράχτηκαν χωρίς επαρκείς οδεύσεις απορροής, από πλαγιές που απογυμνώθηκαν, από μπετόν που κάλυψε τη γη, από δίκτυα ομβρίων που σχεδιάστηκαν για άλλες εποχές. Ένας δήμαρχος μπορεί να κάνει έργα -και πρέπει να κάνει-, αλλά δεν μπορεί να ξηλώσει ολόκληρο τον αστικό ιστό για να ξαναχτίσει από την αρχή τις υδρολογικές ισορροπίες.
Η Γλυφάδα είναι, στην πράξη, ένας δήμος χωρισμένος σε «κάτω» και «πάνω», παραλία και Υμηττός, διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά ρίσκα. Κι όμως, μέσα σε έναν δήμο που είναι ουσιαστικά «δύο πόλεις» με διαφορετικές ανάγκες και κινδύνους, η επιλογή του δημάρχου είναι σταθερά μια… να μην κυβερνά για τη βιτρίνα, αλλά για το σύνολο! Η διοίκηση φαίνεται όταν κρατάς τον δήμο ενιαίο, μοιράζεις πόρους και έργα δίκαια και στέκεσαι παρών ακόμα και τότε που τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Και σε εκείνη τη νύχτα ήταν όλα πολύ δύσκολα.
Από την πρώτη στιγμή ο δήμαρχος ενεργοποίησε την Πολιτική Προστασία, έβγαλε συνεργεία στους δρόμους, άνοιξε περάσματα όπου μπορούσε, έστησε αντλήσεις, συντόνισε παρεμβάσεις και ενημέρωνε διαρκώς, σε συνθήκες χάους, με το νερό να αλλάζει τη γεωγραφία της πόλης μέσα σε λεπτά. Και την επομένη, ζήτησε να κηρυχθεί ο δήμος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και μίλησε δημόσια για τις αιτίες που επιβάρυναν το φαινόμενο… μπαζωμένα ρέματα που «ξανανοίγουν» όταν η φύση αποφασίσει να θυμηθεί τη γεωγραφία της, ανεξέλεγκτη απόρριψη μπαζών στον Υμηττό και έργα υπογειοποίησης καλωδίων που αφήνουν σαθρό έδαφος να κατεβαίνει στην πόλη.
Φαίνεται λοιπόν ότι για ακόμα μία φορά υπάρχουν μια συνολική απουσία σχεδιασμού και μια ασυνεννοησία αρμόδιων φορέων που περιλαμβάνει περιφέρεια, όμορους δήμους, κρατικές υπηρεσίες, παρεμβάσεις σε βουνό και ρέματα, έργα δικτύων. Άρα, το ζητούμενο είναι έλεγχος, τεχνική διερεύνηση και καθαρές απαντήσεις. Ναι, να ελεγχθούν όλα. Ναι, να μετρηθούν παραλείψεις. Ναι, να γίνουν έργα που δεν «χωράνε» πια άλλη αναβολή. Αλλά ας σταματήσουμε το εύκολο αφήγημα ότι «φταίει ένας».
