Στον Έλληνα γιατρό, βιολόγο και ερευνητή Γεώργιο Παπανικολάου, πρωτοπόρο στην κυτταροπαθολογία, αφιερώνει η Google το σημερινό της doodle, με αφορμή τη συμπλήρωση 136 χρόνων από τη γέννησή του.
Σε μια εποχή που η ιατρική επιστήμη στεκόταν ανίσχυρη μπροστά στον «σιωπηλό δολοφόνο» των γυναικών, ο σημαντικός επιστήμονας, ύψωσε το ανάστημά του για να αλλάξει τον ρου της ιστορίας.
Με το «Τεστ Παπ», χάρισε στις γυναίκες όλης της γης το πολυτιμότερο δώρο: τον χρόνο και την ελπίδα, βγάζοντας τη διάγνωση από το σκοτάδι των χειρουργικών τομών, στο φως της πρόληψης.
Γεννημένος στην Κύμη, αλλά προορισμένος για την «αθανασία» στην Παγκόσμια ιστορία της ιατρικής, ο Παπανικολάου δεν υπήρξε απλώς ένας ερευνητής, αλλά ένας αληθινός οραματιστής που μετέτρεψε την υπομονή και την οξυδέρκεια σε μια διεθνή ασπίδα προστασίας.
Ο πατέρας του Νικόλαος Παπανικολάου ήταν ιατρός και διετέλεσε και δήμαρχος της πόλης ενώ είχε εκλεγεί και βουλευτής Ευβοίας και Καρυστίας.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Κύμη, όπου και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Κατόπιν οι γονείς του, τον έστειλαν στην Αθήνα για να τελειώσει τις εγκύκλιες σπουδές.
Με το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών εισήλθε το 1898 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ηλικία 15 ετών. Έλαβε το πτυχίο του το 1904, σε ηλικία, δηλαδή, μόλις 21 ετών.
Ο πατέρας του θυσίασε τις οικονομίες τους, αφού γνώριζε το χαρακτήρα και τις ικανότητες του Γεωργίου, έτσι το 1907 τον στέλνει στη Γερμανία, για ανώτερες σπουδές.
Μετά από μακρές έρευνες επί της εκφυλιστικής κληρονομικής επίδρασης του οινοπνεύματος σε ινδικά χοιρίδια ο Παπανικολάου στράφηκε σε προβλήματα αναπαραγωγής σχετιζόμενα με τη λειτουργία των γεννητικών οργάνων, τον καθορισμό του φύλου, τη λειτουργία των ενδοκρινών αδένων, καθώς και των φυλετικών ορμονών.
Ο φωτισμένος ερευνητής και η μάχη ενάντια στο κατεστημένο
Η διαδρομή του δεν ήταν εύκολη, χρειάστηκε να παλέψει με τον σκεπτικισμό μιας ολόκληρης ιατρικής κοινότητας που θεωρούσε τη μέθοδό του αδύνατη. Εκείνος όμως, οπλισμένος με την κλασική ελληνική επιμονή, συνέχισε να μελετά τα κύτταρα με θρησκευτική ευλάβεια.
Το 1954, η έκδοση του μνημειώδους έργου «Άτλαντας της Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας» αποτέλεσε βιβλίο-σταθμό για την ιατρική του 20ού αιώνα, προσφέροντας ένα εργαλείο που παραμένει μέχρι σήμερα το απόλυτο σημείο αναφοράς, για την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.
Η Μάχη Παπανικολάου: η αφανής ηρωίδα πίσω από το έργο
Στο πλευρό του στάθηκε ακλόνητη η σύζυγός του Μάχη Παπανικολάου, η οποία δεν ήταν απλώς η σύντροφος της ζωής του, αλλά ο πρώτος άνθρωπος που προσέφερε τον εαυτό της ως εθελόντρια για τις έρευνές του.
Χωρίς τη δική της καθημερινή στήριξη και αυτοθυσία, ειδικά στα δύσκολα πρώτα χρόνια της μετανάστευσης όπου εργάστηκαν ακόμα και σε βιοτεχνίες για να επιβιώσουν, το επιστημονικό του έργο μπορεί να μην είχε ολοκληρωθεί ποτέ.
Ηταν η «ψυχή» πίσω από το μικροσκόπιο.
Μια ζωή δοσμένη στο καθήκον μέχρι την τελευταία πνοή
Ακόμα και στο τέλος της διαδρομής του, η φλόγα της προσφοράς δεν έσβησε ποτέ. Τον Νοέμβριο του 1961, παρά την κούραση των χρόνων του, εγκαταστάθηκε στο Μαϊάμι για να οργανώσει ένα νέο καρκινολογικό ινστιτούτο.
Η ένταση της εργασίας του και η διαρκής προσπάθεια, υπήρξαν καθοριστικές, μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου 1962, όταν έφυγε από τη ζωή από καρδιακή προσβολή.
Ο θάνατός του ήταν μια τεράστια απώλεια, όμως το συγγραφικό του έργο, που περιλαμβάνει 158 επιστημονικά άρθρα και πέντε συγγράμματα, συνεχίζει να αποτελεί φάρο για τους γιατρούς σε όλο τον κόσμο. 
Η αιώνια ευγνωμοσύνη αντί για το Νόμπελ Ιατρικής
Μπορεί το Βραβείο Νόμπελ να μην ακούμπησε ποτέ τα χέρια του, αν και προτάθηκε δύο φορές, όμως ο Γεώργιος Παπανικολάου κέρδισε κάτι πολύ πιο σπάνιο και πολύτιμο: τη βαθιά υπόκλιση της ιστορίας.
Έξι δεκαετίες μετά τον θάνατό του, το «Τεστ Παπ» εξακολουθεί να σώζει ζωές καθημερινά, αποτελώντας την πιο ζωντανή απόδειξη της μεγαλοφυΐας του.
Τιμήθηκε με την αιώνια ευγνωμοσύνη εκατομμυρίων γυναικών, αποδεικνύοντας πως ένας έλληνας με όραμα μπορεί να νικήσει τον χρόνο και να γίνει αθάνατος μέσα από τη σωτηρία των συνανθρώπων του.
