Η πρώτη δημόσια τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού για το δυστύχημα στη Χίο αποτυπώνει περισσότερο μια αμήχανη επικοινωνιακή διαχείριση, παρά μια ουσιαστική παρέμβαση.
Μετά από απόπειρα σιωπής, η επιλογή των γενικών και προσεκτικά ζυγισμένων διατυπώσεων δείχνει ότι το επικοινωνιακό επιτελείο της δεν κατάφερε να διαμορφώσει ένα καθαρό και πειστικό μήνυμα. Αντί για σαφείς ευθύνες και θέσεις, επιλέχθηκε η ασφαλής οδός των γενικοτήτων.
Αναφορές σε «κράτος», «νόμους» και «ανθρώπινη ζωή» συνθέτουν ένα κείμενο χωρίς πολιτικό βάρος, χωρίς κατεύθυνση και χωρίς πραγματικό περιεχόμενο. Μια τοποθέτηση που δεν συγκρούεται με κανέναν, αλλά ούτε και πείθει κανέναν.
Η τακτική της σιωπής που διαφαινόταν ότι θα ακολουθήσει και η γενικόλογη παρέμβαση που ακολούθησε δείχνουν ότι η επικοινωνιακή στρατηγική δεν αποδίδει. Το κοινό ζητά καθαρές θέσεις και ευθύ λόγο – όχι ευχολόγια και αόριστες διαπιστώσεις.
