Έχουμε όλοι βρεθεί εκεί: σε μια σοβαρή συνάντηση, σε μια επίσημη παρουσίαση ή ακόμα και σε μια κηδεία, και ξαφνικά… το γέλιο σκαρφαλώνει μέσα σου σαν ανεπιθύμητος επισκέπτης. Και όσο κι αν προσπαθείς να το κρατήσεις μέσα, αυτό μοιάζει να έχει δικό του μυαλό!
Επιστήμονες από το University of Göttingen αποφάσισαν να ερευνήσουν αυτό το… κοινωνικό δράμα. Σε τρία πειράματα με 121 συμμετέχοντες, χρησιμοποίησαν ηλεκτρομυογραφία για να καταγράψουν τις ανεπαίσθητες κινήσεις των μυών του προσώπου όταν οι άνθρωποι ακούν αστεία. Ναι, ακόμα και το πιο μικρό χαμόγελο καταγράφεται!
Οι συμμετέχοντες δοκιμάστηκαν με τρεις τεχνικές:
- Να αποσπάσουν την προσοχή τους κοιτάζοντας… πολύχρωμη ταπετσαρία.
- Να καταστείλουν συνειδητά τις εκφράσεις του προσώπου τους.
- Να επαναξιολογήσουν το αστείο, βλέποντάς το λιγότερο διασκεδαστικό (ή πιο… μαθηματικά).
Τι έδειξαν τα πειράματα
Η καταστολή και η απόσπαση προσοχής δούλεψαν καλά… μέχρι το αστείο να γίνει πάρα πολύ αστείο. Όταν η διασκέδαση ανεβαίνει, η στρατηγική «κρατάω σοβαρό ύφος» χάνει τη μάχη. Αντίθετα, η τεχνική της επαναξιολόγησης – δηλαδή να προσπαθήσεις να δεις το αστείο σαν «πρόβλημα προς επίλυση» – μείωνε σταθερά την ανάγκη να ξεσπάσεις σε γέλιο.
Αλλά μην νομίζετε ότι η ζωή είναι εύκολη. Το γέλιο είναι μεταδοτικό! Ακούς κάποιον να γελάει και ξαφνικά νιώθεις ότι δεν ελέγχεις τίποτα. Οι επιστήμονες μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε βαθιά κοινωνικά όντα – και αυτός είναι ένας λόγος που το γέλιο έχει τη δύναμη να… κατακτά τις πιο σοβαρές στιγμές.
Δεν υπάρχει μαγική συνταγή, αλλά αν θέλετε να κρατήσετε σοβαρό ύφος, η νοητική επαναξιολόγηση είναι το πιο σταθερό «όπλο». Κοιτάξτε το αστείο σαν πρόβλημα προς επίλυση, πάρτε βαθιά αναπνοή και… ελπίζετε να μην σας προδώσει το μυαλό σας όταν ακούσετε τον συνάδελφο να γελάσει δυνατά!
Με λίγα λόγια: το γέλιο μπορεί να είναι ανεπιθύμητος επισκέπτης, αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρετε πώς να τον προσπεράσετε… μέχρι το επόμενο αστείο.
