Σε μια σπάνια και ιδιαίτερα προσωπική συνέντευξη στην εκπομπή Political Stories και τη δημοσιογράφο Μάγδα Τσέγκου, η πρώην Υπουργός Φάνη Πάλλη-Πετραλιά ανοίγει για πρώτη φορά το σπίτι της στα Βόρεια προάστια, αλλά κυρίως ανοίγει την καρδιά της και μιλάει εφ’ όλης της ύλης. Στα 83 της χρόνια συνεχίζει να αποτελεί μία γυναίκα με έντονη παρουσία, ισχυρές αρχές και βαθιά πίστη στην προσφορά, στην οικογένεια και στον άνθρωπο. Στη συνέντευξη, μίλησε με ειλικρίνεια για όσα έζησε, ως Υπουργός, όσα την πλήγωσαν, όσα τη διαμόρφωσα και όσα εξακολουθούν της δίνουν δύναμη, αποδεικνύοντας πως πίσω από την πολιτικό, υπήρχε πάντα μία γυναίκα που δε σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται, να προσφέρει και να εξελίσσεται. Κάνει έναν μεγάλο απολογισμό ζωής, θυμάται τις πιο σημαντικές στιγμές της προσωπικής και πολιτικής της διαδρομής, μιλά για την απώλεια του συζύγου της, Νίκου Πάλλη, τα τέσσερα παιδιά και τα έντεκα εγγόνια της, αποκαλύπτει άγνωστες ιστορίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και εξομολογείται τη μεγαλύτερη δοκιμασία που βίωσε όταν μια ομπρέλα παραλίας καρφώθηκε στο μάτι της και μιλάει για την αγάπη της ως νοικοκυρά στις δουλειές του σπιτιού .

«Έζησα από την αρχή το χτίσιμο της Νέας Δημοκρατίας»

 

Η πρώτη της ουσιαστική επαφή με τη Νέα Δημοκρατία ξεκίνησε το 1977, με την επάνοδο του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

«Έζησα το χτίσιμο της Νέας Δημοκρατίας από την πρώτη στιγμή», λέει χαρακτηριστικά, θυμούμενη μια εποχή όπου η πολιτική είχε έντονο ιδεολογικό και κοινωνικό αποτύπωμα. Η πρώτη εκλογική μάχη και οι 100.000 ψήφοι

Το 1989 κατέβηκε για πρώτη φορά στις βουλευτικές εκλογές. Το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία. «Με ψήφισαν περίπου 100.000 άνθρωποι. Δεν το περίμενα. Ήμουν άπειρη». Θυμάται ακόμη τον τρόπο που έκανε προεκλογική εκστρατεία. «Χτυπούσαμε πόρτες, μπαίναμε στα σπίτια, γνωριζόμασταν με τον κόσμο. Πολλούς από εκείνους τους ανθρώπους τούς συναντώ ακόμη και σήμερα». Από τα τέσσερα υπουργεία στα οποία υπηρέτησε, ξεχωρίζει το Υπουργείο Πρόνοιας. «Εκεί ένιωσα πραγματικά ότι άλλαζε η ζωή ανθρώπων που είχαν ανάγκη. Όταν μια υπογραφή σου μπορεί να δώσει λύση σε κάποιον, τότε αξίζει να ασχολείσαι με την πολιτική.»

«Μεγάλωσα μέσα στην προσφορά και το οφείλω στους γονείς μου»

 

Η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά, μεγάλωσε σε μια βαθιά πολιτική οικογένεια, όπου η έννοια της κοινωνικής προσφοράς αποτελούσε τρόπο ζωής.

«Οι αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία είναι γεμάτες χαρά. Αυτή η χαρά μου έδωσε εσωτερική ισορροπία και με βοήθησε να ξεπερνώ όλες τις δυσκολίες της ζωής. Αυτό προσπάθησα να μεταφέρω και στα παιδιά μου.»

Με συγκίνηση θυμάται τη μητέρα της, η οποία, όπως λέει, έτρεχε ακόμη και με τη ρόμπα της για να βοηθήσει τραυματίες του πολέμου, αλλά και τον πατέρα της, που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στην κοινωνική προσφορά και συνέβαλε σημαντικά στη δημιουργία του ΠΙΚΠΑ.«Οι γονείς μου ήταν άνθρωποι της προσφοράς και εγώ ακολούθησα τον ίδιο δρόμο. Αγαπώ τον άνθρωπο.» Η παιδική και νεανική της ηλικία ήταν γεμάτη δημιουργικές εμπειρίες.

Από μικρή συμμετείχε στο Λύκειο Ελληνίδων, χόρευε παραδοσιακούς χορούς και ήρθε σε επαφή με την ελληνική λαογραφία, την οποία αγάπησε βαθιά.

«Αυτό ήθελα να σπουδάσω: Ιστορία και Λαογραφία.» Μάλιστα, μέχρι και σήμερα διατηρεί στο σπίτι της μια πολύτιμη προσωπική συλλογή λαογραφικών αντικειμένων, που βρίσκεται στον επάνω όροφο της κατοικίας της.

 

«Γνώρισα τον σύζυγό μου Νίκο Πάλλη όταν σπούδαζα και στα 29 μου είχαμε ήδη 4 παιδιά»

Η γνωριμία με τον σύζυγό της Νίκο Πάλλη, έγινε στα φοιτητικά χρόνια, όταν και οι δύο σπούδαζαν στη Νομική. Στο τέταρτο έτος της σχολής απέκτησε το πρώτο της παιδί και έτσι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τότε τις σπουδές της.

«Σκεφτόμουν πως, όταν μεγαλώσει λίγο το παιδί θα επιστρέψω στο πανεπιστήμιο. Ήρθε όμως το δεύτερο παιδί, μετά το τρίτο και το τέταρτο. Στα 29 μου χρόνια είχα ήδη τέσσερα παιδιά και πίστευα ότι δεν θα καταφέρω ποτέ να πάρω το πτυχίο μου». Σήμερα, μιλά με συγκίνηση για εκείνη την περίοδο της ζωής της, αλλά και για το τεράστιο δυσαναπλήρωτο κενό μετά την απώλεια του συζύγου της πριν από τέσσερα χρόνια . «Δεν μου λείπει μόνο ως άνθρωπος. Μου λείπει η παρουσία του μέσα στο σπίτι. Υπάρχει ένα τεράστιο κενό.»

 

«Διάβαζα τα βράδια μόνη μου σε μια αποθήκη για να περάσω στο πανεπιστήμιο»

Παρά τις δυσκολίες, αποφάσισε να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο . Για να μπορέσει να συγκεντρωθεί, διάβαζε σε μια μικρή αποθήκη έξω από το σπίτι.

«Τα βράδια πήγαινα μόνη μου στην αποθηκούλα με τα βιβλία μου και διάβαζα όλη τη νύχτα. Το πρωί ήμουν μαμά και το βράδυ μαθήτρια.»

Ο σύζυγός της στάθηκε στο πλευρό της σε κάθε βήμα όπως λέει ίδια και ήταν πολύ υποστηρικτικός. «Εκείνος κρατούσε τα παιδιά, ερχόταν νωρίς από τη δουλειά και δεν έβγαινε ποτέ τα βράδια. Αν δεν ήταν εκείνος, δεν θα τα είχα καταφέρει.»Με χιούμορ παραδέχεται πως το «σύνδρομο της καλής μαθήτριας» δεν την εγκατέλειψε ποτέ. «Ήμουν μητέρα τεσσάρων παιδιών και διάβαζα σαν… σπασικλάκι.»

«Τις Κυριακές το σπίτι θυμίζει… ταβέρνα με τα τέσσερα παιδιά και έντεκα εγγόνια»

Με χιούμορ περιγράφει την οικογενειακή ζωή. «Τα παιδιά και τα εγγόνια είναι η μεγαλύτερη ευλογία» Η οικογένεια εξακολουθεί να αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ζωής της. «Τα παιδιά και τα εγγόνια είναι τεράστια χαρά. Ευχαριστώ τον Θεό που τα βλέπω να προχωρούν στη ζωή τους.»

Δεν κοιτάζει ποτέ το παρελθόν με νοσταλγία.

«Γυρίζω πίσω μόνο με χαρά και ευγνωμοσύνη για όσα έζησα.»

«Όταν ζούσε ο σύζυγός μου λέγαμε πως η Κυριακή ήταν… η ημέρα των γονέων. Στο σπίτι γινόταν χαμός. Ο καθένας ζητούσε το δικό του φαγητό.»

Παραδέχεται ότι ακόμη και σήμερα μαγειρεύει αρκετές φορές, ενώ ως γιαγιά δηλώνει ιδιαίτερα τρυφερή. «Δεν είμαι αυστηρή, αλλά υπάρχουν όρια. Ο αλληλοσεβασμός και οι κανόνες είναι απαραίτητοι στη ζωή.»

Όπως λέει η πρώην υπουργός , «Ανησυχώ για την κοινωνία και τα παιδιά»

και εμφανίζεται βαθιά προβληματισμένη για όσα συμβαίνουν σήμερα. «Με ανησυχεί η ενδοοικογενειακή βία, τα δεκαπεντάχρονα παιδιά, ακόμη και τα τετράχρονα που αυτοτραυματίζονται. Οι κοινωνίες εξελίσσονται, όμως υπάρχουν αξίες που δεν πρέπει ποτέ να χαθούν. Δεν είναι παλιομοδίτικο να σέβεσαι τον διπλανό σου.»

«Όταν ήμουν Υπουργός ανέβαινα στο πατάρι για να κάνω δουλειές, μάλιστα έκανα και το καλύτερο σίδερο»

 

Η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά, μιλάει για τις πολλές ιδιότητες που κλήθηκε να υπηρετήσει λέγοντας πως η πολλαπλοί ρόλοι μίας γυναίκας είναι και θα είναι πάντα σταθεροί και με αγάπη πρέπει να τους υπηρετούμε όλους. Μητέρα, σύζυγος, πολιτικός, υπουργός και σήμερα γιαγιά .«Η γυναίκα πάντα θα κουβαλά πολλούς ρόλους. Σήμερα κάνει καριέρα, όμως το σημαντικό είναι να μπορεί η Πολιτεία να της δίνει τις προϋποθέσεις για να τα συνδυάζει όλα». Με χαμόγελο, αποκαλύπτει πως ποτέ δεν απομακρύνθηκε από τις δουλειές του σπιτιού. «Πάντα τακτοποιούσα τις αποθήκες, πάντα ανέβαινα εγώ στο πατάρι». Μάλιστα θυμάται μια χαρακτηριστική ατάκα της γυναίκας που τη βοηθούσε στο σπίτι.

«Η κυρία Κατίνα μου έλεγε: “Κυρία Φανούλα μου, ποιος θα πιστέψει ότι η κυρία υπουργός είναι πάνω στο πατάρι;”».

«Σιδέρωνα τα καλύτερα πουκάμισα» λέει αποκαλεί πως δε δίστασε ποτέ να κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού και μάλιστα στην εντέλεια. «Έκανα το καλύτερο σίδερο. Ό,τι κάνω, θέλω να το κάνω τέλεια.» Όπως λέει, θεωρούσε απόλυτα φυσιολογικό να επιστρέφει από το υπουργείο και να συνεχίζει τις δουλειές του σπιτιού. «Έδινα τα πάντα και στο υπουργείο και στην οικογένεια. Αυτό με γέμιζε.»

«Ο πατέρας μου δακρυσμένος μου ευχήθηκε να ζήσω την ημέρα που η Ελλάδα θα πάρει την ολυμπιακή σημαία. Και έτσι έγινε !»

Η σχέση της με τον αθλητισμό ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία.
Ο πατέρας της, Επαμεινώνδας Πετραλιάς, υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ελληνικού αθλητισμού, συμμετέχοντας σε πλήθος ελληνικών ομοσπονδιών, ως μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας. «Μεγάλωσα με τον σεβασμό στις αρχές του αθλητισμού. Ο πατέρας μου με δίδαξε ότι σημασία δεν έχει μόνο η νίκη, αλλά κυρίως η ευθύνη, η συνέπεια και η αξιοπρέπεια.»

Αναμφίβολα, το μεγαλύτερο κεφάλαιο της πολιτικής της πορείας ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004. Η Μάγδα Τσέγκου τη ρωτά για εκείνη τη δύσκολη περίοδο και η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά αποκαλύπτει όσα, όπως λέει, δεν γνώριζε σχεδόν κανείς. «Ήταν μια περίοδος που άλλαξε τη ζωή μου. Ήταν τιμή, αλλά και τεράστια ευθύνη.» Θυμάται τον πατέρα της να συγκινείται κάθε φορά που έβλεπε την ελληνική σημαία να κυματίζει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Μου έλεγε πάντα: “Φάνη μου, δεν ξέρω αν θα ζω όταν η Ελλάδα πάρει τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά εύχομαι να το ζήσεις εσύ.” Εκείνη η ευχή του έγινε πραγματικότητα.»

«Έχασα τον ύπνο μου όταν ανέλαβα Υπουργός Αθλητισμού »

Η συγκίνησή της γίνεται εμφανής όταν περιγράφει τις πρώτες ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της. «Ενημερωνόμουν και ως αντιπολίτευση για την πορεία των έργων. Όμως άλλο είναι να ακούς και άλλο να αναλαμβάνεις την ευθύνη.» Όπως αποκαλύπτει, η πραγματική εικόνα που αντίκρισε ήταν σοκαριστική.«Κατάλαβα το μέγεθος του προβλήματος όταν ανέλαβα το υπουργείο. Εκείνες τις ημέρες έχασα πραγματικά τον ύπνο μου.»

Το σοκ με το στέγαστρο του κολυμβητηρίου που υπήρχε μόνο στα χαρτιά.

 

Ανάμεσα στα περιστατικά που δεν θα ξεχάσει ποτέ, ξεχωρίζει ένα συγκεκριμένο γεγονός. Έφτασε στο υπουργείο επιστολή από τη Διεθνή Ομοσπονδία Υδατοσφαίρισης, η οποία ζητούσε ενημέρωση για την πορεία του στεγάστρου του κολυμβητηρίου. «Όταν άρχισα να ψάχνω, διαπίστωσα ότι το στέγαστρο δεν είχε καν ξεκινήσει.» Το πιο σοκαριστικό, όμως, ήταν κάτι άλλο. «Υπήρχε επίσημο έγγραφο που περιέγραφε αναλυτικά την πρόοδο των εργασιών, ακόμη και την τοποθέτηση των πυλώνων. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε απολύτως τίποτα». Τότε όπως αναφέρει το έγγραφο έγραφε πως μπήκαν οι πυλώνες, ανέφερε λεπτομέρειες για το στέγαστρο και μάλιστα ήταν υπογεγραμμένο από αρμόδιο, ενώ δεν είχε γίνει τίποτα στην πραγματικότητα.

 

Πάθαμε σοκ όταν μάθαμε πώς το ΟΑΚΑ λειτουργούσε με εργοταξιακό ρεύμα

 

Η κατάσταση που παρέλαβε, όπως εξηγεί η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά, ήταν πολύ πιο δύσκολη από όσο φανταζόταν. «Μέχρι και οι εγκαταστάσεις του ΟΑΚΑ λειτουργούσαν με εργοταξιακό ρεύμα. Δεν υπήρχε μόνιμος σταθμός της ΔΕΗ και αυτό το πληροφορήθηκα ενάμιση μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων μου.»Για πρώτη φορά, όπως λέει, συνειδητοποίησε το πραγματικό βάρος της ευθύνης.

 

Το ιστορικό ραντεβού με τον Κώστα Καραμανλή μια νύχτα στο Μέγαρο Μαξίμου

 

Μία από τις πιο έντονες αναμνήσεις της, είναι η συνάντηση με τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. «Ζήτησα να τον δω αμέσως. Μπήκα στο γραφείο του και του περιέγραψα την πραγματική κατάσταση, όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζαμε.» Η απάντηση του πρωθυπουργού ήταν μία μόνο ερώτηση. «Με κοίταξε και μου είπε: “Μπορούμε να κάνουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Ναι ή όχι;”» Η ίδια δίστασε! «Του είπα ότι ήταν πολύ βαρύ για μένα να απαντήσω τόσο εύκολα. Εκείνος όμως επέμενε: “Ένα ναι ή ένα όχι θέλω.”» Τότε, όπως εξομολογείται, άφησε στην άκρη τη λογική.

«Εκείνη τη στιγμή λειτούργησε περισσότερο η καρδιά μου παρά το μυαλό μου. Και του απάντησα: “Ναι, μπορούμε.”»

 

Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ στη Φάνη Πάλλη-Πετραλιά “Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι συναντάμε  πολλούς αρμόδιους, αλλά κανέναν υπεύθυνο.”»

 

Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας των Αγώνων είχε πολλές επαφές με τον τότε πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Χουάν Αντόνιο Σάμαρανγκ.

Μια κουβέντα του έμεινε χαραγμένη στη μνήμη της. «Μου είπε: “Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι συναντάμε πολλούς αρμόδιους, αλλά κανέναν υπεύθυνο.”» Όπως παραδέχεται, αυτή η φράση συνοψίζει πολλά από τα προβλήματα που αντιμετώπισε εκείνη την περίοδο. «Κάναμε τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες» λέει και παρά τις δυσκολίες, σήμερα αισθάνεται περήφανη. «Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας ήταν μοναδικοί. Ήταν οι πρώτοι μετά την 11η Σεπτεμβρίου, σε μια εποχή που ολόκληρος ο κόσμος ζούσε με τον φόβο της τρομοκρατίας. Ήρθαν άνθρωποι από όλο τον κόσμο, μας πρότειναν συστήματα ασφαλείας, υπήρχε τεράστια πίεση.» Κοιτώντας πίσω, όμως, πιστεύει ότι άξιζε κάθε δυσκολία. «Κάναμε τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν ήταν μόνο οι εγκαταστάσεις. Ήταν το πνεύμα, η συγκίνηση, η ψυχή εκείνης της διοργάνωσης. Αυτό δεν επαναλαμβάνεται εύκολα.»

«Μια ομπρέλα παραλίας καρφώθηκε στο μάτι μου και κινδύνεψα να τυφλωθώ»

Από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της ήταν το σοβαρό ατύχημα που είχε σε μια παραλία στη Σκόπελο. Μια ομπρέλα παρασύρθηκε από τον δυνατό αέρα και καρφώθηκε το σίδερο στο μάτι της. Μεταφέρθηκε αρχικά με ελικόπτερο στην Αθήνα και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε εξειδικευμένο κέντρο που αντιμετώπιζε βαριά τραύματα στα μάτια και χειρουργούσαν τραυματίες από το Βιετνάμ. Μπορεί να σώθηκε η ζωή της όμως η κατάσταση του για εκείνη ήταν πραγματικά πολύ δύσκολη και όπως χαρακτηριστικά λέει «Κινδύνεψα να χάσω και τα δύο μάτια. Ήταν ένα τεράστιο σοκ.»