Η απόφαση της Τουρκίας να προχωρήσει στην απόκτηση των Eurofighter Typhoon περνά πλέον από τη φάση του σχεδιασμού στην πράξη. Οι πρώτες παραδόσεις μαχητικών από το Κατάρ τοποθετούνται χρονικά προς τα τέλη Φεβρουαρίου, σηματοδοτώντας τη σταδιακή αλλαγή στον αεροπορικό συσχετισμό δυνάμεων της περιοχής.
Οι σχετικές συνεννοήσεις, όπως γράφει ο Βασίλης Σκουλαράκος στην εφημερίδα «Political», «κλείδωσαν» σε τριμερή επαφή στην Ντόχα, με τη συμμετοχή ανώτατων στρατιωτικών αξιωματούχων από Κατάρ, Ηνωμένο Βασίλειο και Τουρκία. Η Άγκυρα θα εντάξει αρχικά 24 μεταχειρισμένα Eurofighter, 12 προερχόμενα από το Κατάρ και ισάριθμα από το Ομάν, όλα στην έκδοση Tranche 3A. Με τα αεροσκάφη αυτά, η παραπαίουσα TuAF ευελπιστεί να λάβει σημαντική ανάσα, μιας και αυτή τη στιγμή αδυνατεί να στείλει μαχητικά ακόμα και για μικρές συμμαχικές ασκήσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Θυμίζουμε πως παράλληλα έχει ήδη δρομολογηθεί η μακροπρόθεσμη ενίσχυση με 20 νέα Eurofighter, μετά τη σύμφωνη γνώμη Βρετανίας, Γερμανίας, Ισπανίας, Ιταλίας και Γαλλίας, τα οποία αναμένεται να παραληφθούν μετά το 2030 από τη βρετανική γραμμή παραγωγής.
Στο «μικροσκόπιο» του ΓΕΕΘΑ
Η Πολεμική μας Αεροπορία βρίσκεται αυτή τη στιγμή τουλάχιστον δύο βήματα μπροστά από τους Τούρκους στον συσχετισμό αεροπορικών δυνάμεων, με το μεγάλο της όπλο φυσικά να είναι οι πιλότοι της που θεωρούνται από τους καλύτερους στον κόσμο.
Με τα Rafale πλήρως επιχειρησιακά, τα Viper να έχουν φτάσει τα 48 και με τα F-35 να βάζουν σε δύο χρόνια το εθνόσημο στα φτερά, η χώρα μας δεν έχει λόγο να ανησυχεί για την ενίσχυση της γείτονος. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει πως παύει να παρακολουθεί τις κινήσεις της. Κάθε ενέργεια της Τουρκίας μπαίνει στο «μικροσκόπιο» του ΓΕΕΘΑ και του αεροπορικού Επιτελείου, πόσω μάλλον αν πρόκειται για ενέργεια που θα βρουν μπροστά τους οι Έλληνες πιλότοι στο μέλλον.
Το Eurofighter δεν είναι αεροσκάφος πέμπτης γενιάς, αλλά παραμένει μία από τις ισχυρότερες ευρωπαϊκές πλατφόρμες αεροπορικής υπεροχής. Υψηλή επιτάχυνση, εξαιρετικός ρυθμός ανόδου, μεγάλο φορτίο όπλων και -στην κατάλληλη διαμόρφωση- ραντάρ AESA και όπλα μεγάλης εμβέλειας, αν δώσουν προφανώς το «πράσινο φως» οι «φίλοι» μας οι Ευρωπαίοι.
Η ένταξη δύο Μοιρών Typhoon αυξάνει τις δυνατότητες της τουρκικής αεροπορίας σε αποστολές αναχαίτισης, συνοδείας και διατήρησης αεροπορικής παρουσίας σε περιβάλλον υψηλής έντασης, ειδικά αν συνδυαστούν με εκτεταμένη χρήση UAV, αλλά και αναβαθμισμένα F-16 -για τα οποία οι Τούρκοι είναι ακόμα σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. Το πραγματικό μέγεθος της απειλής δεν θα κριθεί μόνο από τον αριθμό των Typhoon, αλλά από τη διαμόρφωσή τους. Η πιθανή απόκτηση πυραύλων Meteor, όπλων stand-off και προηγμένων δυνατοτήτων ηλεκτρονικού πολέμου θα καθορίσει το επιχειρησιακό αποτύπωμα.
Ποιοτική υπεροχή
Η Πολεμική Αεροπορία δεν ξεκινά από μηδενική βάση. Διαθέτει ήδη 24 Rafale με αποδεδειγμένη επιχειρησιακή αξία και όπλα που προσφέρουν πλεονέκτημα εμβέλειας και πρώτου πλήγματος. Παράλληλα, το πρόγραμμα αναβάθμισης των F-16 σε Viper προχωρά, με στόχο έναν ομοιογενή στόλο 120 αεροσκαφών πριν το 2030, αν φυσικά προχωρήσει και η αναβάθμιση των Block 50, που θεωρείται «κλειδί» για την HAF. Εξαιρετικά σημαντικό επίσης θεωρείται το αν η Πολεμική μας Αεροπορία καταφέρει να ενισχύσει τη φαρέτρα της με μια σειρά από όπλα, είτε stand off είτε αναχαίτισης.
Οι 3 ελληνικές προτεραιότητες για αεροπορική υπεροχή
Τα Rafale με όπλα μακράς εμβέλειας, ο εκσυγχρονισμός των F-16 σε Viper και η προοπτική ένταξης του F-35 στην Πολεμική μας Αεροπορία λειτουργούν ως πολλαπλασιαστής ισχύος.
Το ζητούμενο για τη χώρα μας δεν είναι να απαντήσει συμμετρικά στο Eurofighter Typhoon, αλλά να διατηρήσει την ποιοτική υπεροχή. Αυτό σημαίνει τρεις καθαρές προτεραιότητες:
* υψηλές διαθεσιμότητες,
* επαρκή αποθέματα σύγχρονων όπλων και
* πλήρη δικτύωση αισθητήρων και πλατφορμών.
Η προοπτική ένταξης του F-35 αποκτά κεντρική σημασία, όχι ως «ακόμη ένα μαχητικό», αλλά ως κόμβος πληροφορίας που πολλαπλασιάζει την ισχύ όλων των υπόλοιπων μέσων. Το ερώτημα ωστόσο είναι τι θα γίνει αν οι Αμερικανοί ανοίξουν ξανά στην Τουρκία την πόρτα του προγράμματος των F-35. Η χώρα μας -ορθώς- διαμορφώνει τη στρατηγική της αντιμετωπίζοντας αυτό το ενδεχόμενο ως σοβαρή πιθανότητα. Ακόμη κι αν γίνει κάτι τέτοιο όμως, η Πολεμική μας Αεροπορία θα έχει και πάλι πλεονέκτημα, μιας και θα έχει αποκτήσει τα «αόρατα» μαχητικά πολλά χρόνια νωρίτερα από τους γείτονες.
Το «αγκάθι»
Θυμίζουμε πως το εθνόσημο θα μπει στα F-35 το 2028, σε δύο χρόνια από τώρα, με την άφιξη στην Ελλάδα των πρώτων να εκτιμάται στις αρχές του 2029. Όσο για το πότε θα τα πάρουν οι Τούρκοι… άγνωστο, καθώς το ζήτημα με την απομάκρυνση των S-400 παραμένει σοβαρότατο «αγκάθι». Η είσοδος λοιπόν των Eurofighter Typhoon στο τουρκικό οπλοστάσιο προσθέτει σαφώς έναν νέο παράγοντα στον αεροπορικό συσχετισμό, δεν αναιρεί όμως το θεμελιώδες πλεονέκτημα της Πολεμικής Αεροπορίας. Η Ελλάδα έχει ήδη επενδύσει σε πλατφόρμες, όπλα και δόγμα. Τα Rafale με όπλα μακράς εμβέλειας, ο εκσυγχρονισμός των F-16 σε Viper και η προοπτική ένταξης του F-35 συνθέτουν ένα οικοσύστημα που δίνει βάθος, εικόνα και πρωτοβουλία κινήσεων. Τα τουρκικά Eurofighter αυξάνουν τον βαθμό δυσκολίας, δεν αλλάζουν όμως τον κανόνα. Όσο η Ελλάδα επενδύει με συνέπεια στη συνοχή του συστήματος, το ισοζύγιο στον αέρα παραμένει σταθερά υπέρ της.
