Είμαστε ακόμα στις αρχές του Σεπτέμβρη και το πολιτικό σκηνικό της χώρας φροντίζει ήδη να μας προετοιμάσει για όσα «εφιαλτικά» θα ακολουθήσουν. Οι περασμένες μέρες λειτούργησαν σαν μια μηχανή του χρόνου, αποδεικνύοντας ότι η ελληνική αντιπολίτευση αδυνατεί να ξεκολλήσει από το παρελθόν. Από τη μια πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου και από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ στο Λασίθι της Κρήτης στις 2 και 3 Σεπτεμβρίου, προσέφεραν ένα θέαμα που κυμαίνεται μεταξύ του τρόμου και του πολιτικού αναχρονισμού.
- του Στρατή Κοκκινέλλη , Φιλόλογος – δημοσιογράφος
Στη συμπρωτεύουσα, ο Αλέξης Τσίπρας πέταξε μεμιάς το «θεσμικό» και δήθεν ανανεωμένο κοστούμι του πρόσφατου rebranding, επιστρέφοντας με χαρακτηριστική άνεση στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Η ομιλία του αποτέλεσε μια πιστή αναβίωση του διαβόητου «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης» του 2014. Μέσα σε λίγη ώρα, επιδόθηκε σε ένα μπαράζ ανεξέλεγκτων παροχολογιών, υποσχόμενος διαγραφές χρεών, κρατικοποιήσεις και αυξήσεις δαπανών χωρίς κανένα κοστολογημένο αντίκρισμα. Πρόκειται για μια ρητορική που ξυπνά μνήμες οικονομικού ολέθρου και φέρνει δικαιολογημένο τρόμο σε μια κοινωνία που πλήρωσε ακριβά τις αυταπάτες του παρελθόντος. Ο κ. Τσίπρας απέδειξε ότι, όσα χρόνια και αν περάσουν, η μοναδική του συνταγή παραμένει ο ανέξοδος λαϊκισμός.
Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ επέλεξε την Κρήτη για να γιορτάσει την επέτειο της ίδρυσής του, όμως το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Οι διήμεροι εορτασμοί στο Λασίθι θύμισαν ένα κόμμα φολκλόρ, εκτός εποχής και στην καλύτερη περίπτωση vintage, που αδυνατεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και τις ανάγκες του σήμερα. Είναι κρίμα, διότι το ΠΑΣΟΚ είναι μια παράταξη που, παρά τα όποια μεγάλα λάθη της και την κακή διαχείριση προσώπων, πραγματοποίησε σπουδαία εκσυγχρονιστικά έργα στη χώρα. Ήταν, μάλιστα, το κόμμα που έβαλε πλάτη στα δύσκολα χρόνια της συγκυβέρνησης των μνημονίων για να κρατηθεί η Ελλάδα στην Ευρώπη. Παρ’ όλα αυτά, εδώ και χρόνια, έχει καταντήσει η «ουρά» των επιλογών των εκάστοτε αρχηγών του και των στελεχών που προέρχονται από τον πάλαι ποτέ κραταιό ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτή η οργανωτική και ιδεολογική ένδεια αφήνει τη χώρα χωρίς αξιόλογη και σοβαρή αντιπολίτευση. Παραχωρώντας τη δεύτερη θέση στην ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ χαρίζει απλόχερα την πολιτική σκηνή του τόπου στο χάος. Αντί για έναν σύγχρονο, σοσιαλδημοκρατικό αντίλογο, ο Αλέξης Τσίπρας καθίσταται ξανά, με τη συνδρομή της ίδιας της αφασίας του ΠΑΣΟΚ, ο μοναδικός αντίθετος πόλος του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το συμπέρασμα του διημέρου είναι αποκαρδιωτικό για τον προοδευτικό κόσμο. Αν η εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης εξαντλείται μεταξύ των τρομακτικών υποσχέσεων του 2014 και των φολκλορικών αναμνήσεων περασμένων δεκαετιών, τότε ο δρόμος για τη σταθερότητα θα είναι γεμάτος ναρκοπέδια. Ο πολιτικός χειμώνας προβλέπεται μακρύς και οι πολίτες καλά θα κάνουν να οπλιστούν με περίσσια υπομονή. Ακόμα δεν έχουμε ακούσει τίποτα.
