Επιβεβλημένη η απόφαση να κλείσει αυτό το «αμαρτωλό μαγαζί» του ΟΠΕΚΕΠΕ και να αναλάβει τις επιδοτήσεις η ΑΑΔΕ. Αρκετά «γελάσαμε» με αυτό το «αστείο». Αλλά κυρίως, αρκετά κλάψαμε.
Γελούσαμε κάποτε με τις επιθεωρήσεις του Χάρρυ Κλυνν της δεκαετίας του 1980 και του Λάκη Λαζόπουλου το ’90, γι’ αυτούς που έπαιρναν τις επιδοτήσεις της ΕΕ σε βάρος των πολλών και έντιμων αγροτών, τις μειοψηφίες δηλαδή που πλούτισαν χάρη στα αγροτικά κονδύλια για βοσκοτόπια που δεν κατείχαν ή για αγροτικές εργασίες που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Γι’ αυτούς που -κατά πως έγραφαν τότε ευρωπαϊκά ΜΜΕ- κυκλοφορούσαν με Mercedes και Porsche Cayenne χάρη στα αγροτικά κονδύλια της ΕΕ. Χαρακτηριστικά τα δημοσιεύματα τότε της εφημερίδας «Bild» και του περιοδικού «Focus» για τις «Porsche αγροτών της Λάρισας» (για να πούμε και του «στραβού το δίκαιο» όμως, τα δημοσιεύματα αυτά είχαν στηριχτεί σε άρθρο, πρώην επικεφαλής του οικονομικού γραφείου του τότε πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, που περιείχε αναλήθειες και υπερβολές).
Υπήρχε σε κάποιους τότε κι ένα στοιχείο θαυμασμού για το στερεότυπο του καταφερτζή που πέτυχε να ξεγελάσει τη γραφειοκρατία των Ευρωπαίων. Ένα ανομολόγητο «μπράβο, άμα μπορούσα το ίδιο θα έκανα». Τι τα θέλετε όμως. Το ίδιο το κράτος, για να απορροφήσει ευρωπαϊκά κονδύλια, είχε δώσει πιο πριν (τη δεκαετία του ’80) το «καλό παράδειγμα» βαφτίζοντας γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι, ελληνικό. Όλο αυτό το «πανηγύρι» όμως κόπηκε με τη χρεοκοπία του 2009-10. Μια χρεοκοπία που συνοδεύτηκε όμως και με άθλιες, ανυπόστατες κατηγορίες εκ μέρους ευρωπαϊκών χωρών για «μια χώρα τεμπέληδων που τρώει τα λεφτά των Βορειοευρωπαίων».
Με την επιστροφή της «κανονικότητας» κάποιοι, εκμεταλλευόμενοι «παράθυρα» του ΟΠΕΚΕΠΕ, επανάφεραν τελευταία το σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων – ένα σκάνδαλο που σε κάποιον βαθμό υπάρχει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μην… ξεχνιόμαστε.
Σήμερα όμως, που η αναζωογόνηση-αναδιοργάνωση του πρωτογενούς τομέα επείγει όσο λίγα πράγματα στη χώρα αυτή, που πρέπει να φέρει καλύτερες αμοιβές στους αγρότες, καλύτερα προϊόντα στο πιάτο μας (και όχι σκόρδα από την Κίνα ή λεμόνια από την Αργεντινή), η αναζωπύρωση των στερεοτύπων είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε. Αρκετά με τους λίγους, που έπαιρναν τις επιδοτήσεις σε βάρος των πολλών και έντιμων αγροτών, τροφοδοτώντας επί δεκαετίες ένα αρνητικό και επιζήμιο στερεότυπο. Έπρεπε να τελειώνουμε με την αμαρτωλή αυτή υπόθεση προ καιρού. Το κεφάλαιο αυτό έπρεπε να κλείσει. Και ορθώς κλείνει.
Ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει και δεν αντιλαμβάνεται ίσως το μέγεθος του προβλήματος. Η κοινή γνώμη γνωρίζει ότι κάτι σάπιο υπάρχει διαχρονικά και κανένας δεν ασχολείται επαρκώς για να το αλλάξει. Και κάπως έτσι τσουβαλιάζει τους αγρότες που πασχίζουν για να τα βγάλουν πέρα με εκείνους που θησαυρίζουν βρίσκοντας παραθυράκια σε ένα σάπιο σύστημα. Καιρός όμως είναι όλες οι αναγκαίες ενισχύσεις-επιδοτήσεις για τον αγροτικό πληθυσμό που πέτυχε η Ελλάδα ως μέλος της ΕΟΚ να πηγαίνουν στον πρωτογενή τομέα, του οποίου η αναζωογόνηση-αναδιοργάνωση επείγει, και όχι στις τσέπες επιτηδείων.
του Φώτη Σιούμπουρα
