Η ηθοποιός Δήμητρα Κολλά είναι ένα ζωντανό αριστούργημα, ένα ταλέντο-διαμάντι που φωτίζει τη σκηνή και προσφέρει απλόχερα τη μαγεία της στο κοινό. Μετατρέπει κάθε ρόλο σε βιωματική εμπειρία και κάθε σκηνή σε πεδίο αλήθειας. Με μαεστρία και εσωτερική πειθαρχία, ξεδιπλώνει το υποκριτικό της φάσμα με ένταση και γλυκύτητα, πικρία και χιούμορ, αγάπη και συγκίνηση, σαν να κρατά στα χέρια της όλες τις αποχρώσεις της ανθρώπινης ψυχής. Από τη Γιώτα στο «Λίτσα.com» μέχρι την Τσαντούλα στη «Μάγισσα» (σειρές του Αντ1) η Δήμητρα «κεντάει» μόνο επιτυχίες και μιλάει σήμερα στο ePolitical.gr για τη διαδρομή της. Φέτος, με διπλή θεατρική παρουσία στις σκηνές του «Εν Αθήναις» επιβεβαιώνει το μέγεθος του ταλέντου της. Στο αριστουργηματικό «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» των Δημήτρη Καρατζιά και Μάνου Αντωνιάδη, καθώς και στην ποιημένη «Μπουμπού», σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Πασσά, η ερμηνευτική της δύναμη αποκτά σχεδόν υπερβατική διάσταση.
Φέτος πρωταγωνιστείτε σε δύο δυνατές, βαθιά συγκινητικές παραστάσεις που σημειώνουν διαδοχικά sold out. Το συναίσθημα είναι το πιο ισχυρό αντίδοτο στην εποχή της αποξένωσης;
Όταν μια παράσταση δεν στηρίζεται σε όμορφα περιτυλίγματα αλλά σε ουσία, ειλικρίνεια και φροντίδα, φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Κάθε συναίσθημα που γεννιέται στον θεατή είναι κέρδος, οι ηθοποιοί πιστεύω πως είμαστε αρωγοί του. Δεν ανεβαίνω στη σκηνή για μένα, αλλά για να σε συγκινήσω, να σε κάνω να ξεχαστείς, να σκεφτείς ή να γελάσεις — αυτό αναζητώ κι εγώ ως θεατής.
Η θεατρική «Μπουμπού» -συνεχίζεται για 2η σεζόν- ξεκίνησε τη ζωή της… πληθωρικά! Πόσο βάρος ψυχικό χρειάστηκε να σηκώσετε, για να ενσαρκώσετε μια γυναίκα που ο κόσμος επέμενε να κοιτάζει μόνο τα κιλά της, δηλαδή την «επιφάνειά» της;
Έπρεπε να ανατρέξω σε δικές μου στιγμές που ήταν σχεδόν ίδιες ως εμπειρίες με αυτά που βίωνε η Μπουμπού. Να έρθω αντιμέτωπη με εφιάλτες του παρελθόντος και να ανακαλύψω το πόσο δυνατή έγινα μέσα στα χρόνια απέναντι σε μια επιφανειακή κοινωνία. Θέλει δύναμη ψυχής να κατανοήσεις τις συμπεριφορές των ανθρώπων που ζουν κατ’ επιλογή μόνο στην επιφάνεια.
Ωστόσο η ηρωίδα, κοιτάζει πάντα τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Εσείς, στις δικές σας «γκρίζες» μέρες, τι επιστρατεύετε για να μην χάσετε το χαμόγελό σας;
Την επαφή μου με το Χριστό, με το Θείο! Ζητάω ηρεμία, γαλήνη, κατανόηση, διαύγεια και δύναμη. Επικαλούμαι το φως του να διώξει τα σκοτάδια και να μου φανερώσει τον λόγο που δημιουργήθηκαν. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια που έζησα στο σκοτάδι, κατάλαβα ότι το φως δεν σου επιβάλετε αλλά περιμένει να του ζητήσεις να σε βοηθήσει. Και το κάνει γιατί είναι πάντα δίπλα σου.
Το όνειρό της, όπως αναφέρεται στη παράσταση, ήταν γίνει ηθοποιός αλλά κατέληξε μοδίστρα. Εσείς, αν δεν είχατε μπει στο Θέατρο, σε ποια “οικοκυρική” τέχνη θα είχατε κάνει καριέρα; Θα βλέπαμε σεμέν από τα χεράκια σας; (!)
Δεν είμαι χρυσοχέρα όπως η «Μπουμπού» κι ας έχω δημιουργίες και εγώ από βελονάκι, πλεκτά και κεντήματα. Όχι δεν θα ήμουν ποτέ εκπρόσωπος κάποιας οικοκυρική τέχνης. Εγώ στον καλλιτεχνικό χώρο θα ήμουνα πάλι, αν σκεφτείς ότι το όνειρο μου ήταν να είμαι μέλος ενός μπαλέτου, το θέατρο είναι εκεί που κατέληξα.
Στη ζωή μας συχνά «κεντάμε» σχέσεις και αναμνήσεις. Ποιος είναι ο πιο δύσκολος «κόμπος» που χρειάστηκε να λύσετε μέχρι σήμερα;
Της κατάθλιψης, της ενοχής και της ανάγκης για αποδοχή. Αγαπώ όλους τους ανθρώπους με τα ελαττώματα τους και προσπαθώ όσο μπορώ να τους κατανοήσω. Αυτό είναι κάτι που δεν έκανα πολλά χρόνια για τον εαυτό μου. Η αγάπη προς τον εαυτό μου νομίζω ότι ήταν ο πιο δύσκολος «κόμπος».
Λένε ότι ο μεγάλος έρωτας γιατρεύει τα πάντα. Ισχύει αυτό ή μερικές φορές ένα μαμαδίστικο νόστιμο πιάτο είναι καλύτερο, από έναν άστατο εραστή;
Αν η επιλογή είναι ανάμεσα σε έναν άπιστο «μονοφαγά» και ένα ζεστό, αξέχαστο πιάτο, προτιμώ το καλό φαγητό! Δεν φέρνει ούτε δυσπεψία ούτε απογοήτευση! Καλύτερα μόνη παρά με κάποιον αχόρταγο που θέλει τα «πάντα». Ο μεγάλος έρωτας έχει εκλεκτική παλέτα, αγαπά μόνο τις δικές σου νοστιμιές, γι’ αυτό και είναι μεγάλος. Όσοι ζουν με fast food δεν θα εκτιμήσουν ποτέ όσα προσφέρεις. Μέχρι να έρθει, επιλέγω ποιότητα, στο τραπέζι και στην καρδιά.
Εαν η τηλεοπτική «Γιώτα» της σειράς «Λίτσα.com» συναντούσε την θεατρική «Μπουμπού» σε ένα καφενείο στην Κρήτη, θα γίνονταν κολλητές φίλες;
Θα είχαν αμέτρητα να πουν και να γελάσουν. Και οι δυο βλέπουν τη φωτεινή πλευρά της ζωής, οπότε θα αντάλλασσαν ιστορίες κι εμπειρίες. Η «Μπουμπού» θα κερνούσε φαγητό και ρακές, η «Γιώτα» τραγούδια και… προβλέψεις. Κάθε τους συνάντηση θα ήταν γλέντι με χορό και γέλια, αλλά και βαθιά κατανόηση — άνθρωποι που πόνεσαν, νίκησαν φόβους και ξέρουν να αγκαλιάζουν. Όχι κολλητές· καρδιακές φίλες, οικογένεια.
Το κόκκινο μαλλί είναι σήμα κατατεθέν σας. Είναι θέμα DNA ή είναι ένας τρόπος να προειδοποιείτε οτι «προσοχή, εδώ υπάρχει εκρηκτικό ταλέντο»(!)
Γεννήθηκα κοκκινομάλλα — θέμα DNA. Μεγαλώνοντας το φυσικό κόκκινο σκούρυνε σε καστανοκόκκινο και από τα 15 μου, άρχισα να πειραματίζομαι με βαφές και χρώματα. Όταν μπήκε στη ζωή μου το «Λίτσα. com» του ΑΝΤ1, για το δοκιμαστικό της σειράς, τα μαλλιά μου βάφτηκαν σε μια απόχρωση που δεν άρεσε καθόλου στην Όλγα Μαλέα. Τότε ο αγαπημένος μου φίλος και πολυτάλαντος κομμωτής Μιχάλης Χρυσικός επέλεξε ως διορθωτική λύση το χάλκινο κι από τότε έγινε ταυτότητα.
Επειδή έχετε αυτό το μοναδικό μπρίο, φοβηθήκατε ποτέ μήπως η θεατρική Τέχνη ακόμα και η τηλεόραση, σας «κλειδώσει» μόνο στο γέλιο;
Δεν ήταν φόβος, αλλά ανησυχία — ειδικά στα πρώτα μου βήματα στο θέατρο, όταν μου ανέθεταν διαρκώς κωμικούς ρόλους. Με την ομάδα μου πρότεινα να ανεβάσουμε ένα βαθιά δραματικό έργο, με δομή αρχαίας τραγωδίας και βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Το βρήκαμε, το ετοιμάσαμε· όμως στη διανομή, η σκηνοθέτις μου έδωσε ξανά τον εύθυμο, κωμικό χαρακτήρα.
Και πότε «έσπασε» αυτή συνθήκη;
Τη μονοδιάστατη αυτή εικόνα ανέτρεψε ο Δημήτρης Καρατζιάς, χαρίζοντάς μου τον πρώτο μεγάλο κωμικό ρόλο στο «Elizadeth» και τον πρώτο δραματικό στο «Χορεύοντας στο σκοτάδι». Άρχισαν λοιπόν σιγά-σιγά να εχω προτάσεις που δεν αφορούσαν μόνο την κωμική μου πλευρά. Έτσι φτάσαμε από την Γιώτα του litsa, στην Τσαντούλα της Μάγισσας.
Με αποκορύφωμα φέτος να έχω 2 θεατρικά την ίδια μέρα, να παίζω το απόγευμα την ευαίσθητη Μπουμπού που η ενσυναίσθηση της αγγίζει το κόκκινο και μετά από μια ώρα που έχει τελειώσει η γλυκόπικρη “Μπουμπού”, να μεταμορφώνομαι στην σκληρή, απαθή και απότομη Elen του σοκαριστικού “Σκοτώνουν τα Άλογα όταν γεράσουν”.
Φέτος η διαδρομή κορυφώνεται με δύο παραστάσεις την ίδια μέρα: το απόγευμα η ευαίσθητη, βαθιά ενσυναισθητική «Μπουμπού» και, μόλις μια ώρα μετά, η σκληρή, απαθής Έλεν στο «Σκοτώνουν τα Άλογα όταν γεράσουν».
