Καλησπέρα σε όλες και όλους. Άλλον ένα ραντεβού εδώ στο Deep State είναι γεγονός. Και θέλω σήμερα να μπούμε κατευθείαν στο ψητό, χωρίς πολλά πολλά, γιατί τα θέματά μας, μιλούν από μόνα τους.
Το μεγάλο comeback
Στη Χαριλάου Τρικούπη δεν έχουν όλοι την ίδια άνεση να το πουν δυνατά, αλλά το σενάριο της επιστροφής της Θεοδώρας Τζάκρη μόνο εξωτικό δεν θεωρείται πια. Όταν ένα κόμμα αλλάζει όνομα για να κρύψει την αποσύνθεσή του, συνήθως το επόμενο βήμα είναι οι έξοδοι κινδύνου. Και στο κόμμα Κασσελάκη οι έξοδοι έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί από αρκετούς. Η Τζάκρη, με πλούσιο βιογραφικό μετακινήσεων, βλέπει ξανά προς το ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης μοιάζει να μετρά πρόσωπα αντί για ποσοστά. Το πρόβλημα είναι άλλο: όταν ψάχνεις «διεύρυνση» από τα απομεινάρια της απέναντι όχθης, κινδυνεύεις να θυμίσεις περισσότερο σταθμό μετεπιβίβασης παρά κόμμα εξουσίας.
Ο απτόητος Χαρδαλιάς
Οι πρώτες τηλεφωνικές μετρήσεις για την Περιφέρεια Αττικής έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν από γραφείο σε γραφείο και οι πιο ψύχραιμοι ήδη κρατούν σημειώσεις. Ο Νίκος Χαρδαλιάς, λένε, κινείται σε τροχιά καθαρής πρωτιάς, με διψήφια διαφορά και αξιοσημείωτη απήχηση εκεί όπου συνήθως κρίνονται οι εκλογές: στους νεότερους και στις λαϊκές περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά. Ο Γιάννης Σγουρός κρατά δεύτερη θέση, αλλά όχι απειλητική. Ο δε Γιάννης Χατζηθεοδοσίου, προς ώρας τουλάχιστον, δεν δείχνει να αλλάζει το τοπίο. Το πιο ενδιαφέρον δεν είναι το 46%. Είναι ότι οι αναποφάσιστοι προέρχονται κυρίως από τον μεσαίο χώρο. Εκεί δηλαδή όπου η εικόνα διαχειριστικής επάρκειας συνήθως πληρώνει.
Τρία μέτωπα και μία παγίδα
Στο πολιτικό παρασκήνιο ακούγεται συχνά η ίδια φράση: «η κυβέρνηση έχει μπροστά της τρία δύσκολα θέματα». Σωστό. Αλλά μισό. Γιατί στην πραγματικότητα τα θέματα δεν γράφουν πάντα το ίδιο πολιτικό αποτέλεσμα που ονειρεύεται η αντιπολίτευση. Η δίκη για τα Τέμπη έχει βαρύ φορτίο, όμως η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί με hashtags. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ θέλει προσοχή, αλλά και τεκμηρίωση, όχι προαναγγελίες ενόχων. Και οι υποκλοπές παραμένουν ένα πεδίο όπου πολλοί ποντάρουν σε αναβίωση του κλίματος, χωρίς να είναι βέβαιο ότι η κοινωνία θέλει να ξαναζήσει το ίδιο έργο. Το Μαξίμου ξέρει ότι υπάρχουν νάρκες. Η αντιπολίτευση, όμως, φαίνεται να ελπίζει ότι οι νάρκες θα κάνουν από μόνες τους τη δουλειά.
Οι εύκολες λύσεις του δύσκολου ακροατηρίου
Ο Νίκος Ανδρουλάκης άνοιξε ξανά το συρτάρι με τις «έκτακτες εισφορές» και έβγαλε το γνωστό χαρτί: τράπεζες, υπερκέρδη, κοινωνική δικαιοσύνη. Ακούγεται ευχάριστα. Σχεδόν πάντα ακούγεται ευχάριστα. Το ζήτημα είναι τι ακολουθεί μετά το σύνθημα. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν είδαν απλώς μια ακόμα αντιπολιτευτική πρωτοβουλία, αλλά μια προσπάθεια επιστροφής σε συνταγές που χαϊδεύουν αυτιά χωρίς να εξηγούν κόστος, χρόνο και συνέπειες. Ο Παύλος Μαρινάκης μπορεί να έδειξε μια παραπάνω προσοχή στις διατυπώσεις του, αλλά το μήνυμα ήταν καθαρό: άλλο η πολιτική πίεση και άλλο η κυβερνητική ευθύνη. Και κάπου εκεί αρχίζει η μεγάλη δυσκολία του ΠΑΣΟΚ· να φωνάζει «ρεαλισμός» και να προτείνει πράγματα που μυρίζουν ευχάριστο παρελθόν.
Η σιωπή της Ρένας
Η Ρένα Δούρου είναι από εκείνα τα πρόσωπα που καταλαβαίνουν γρήγορα πότε ο χάρτης ξανασχεδιάζεται χωρίς τους ίδιους στο κέντρο. Και στο νέο τοπίο γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα, οι θέσεις δίπλα στο παράθυρο δεν περισσεύουν. Στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής οι δίαυλοι είναι γνωστοί, οι άνθρωποι επίσης, και η Δούρου δεν δείχνει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των πραγματικών συζητήσεων. Αν προστεθεί σε αυτό και η προνομιακή ματιά προς άλλα πρόσωπα στη Δυτική Αθήνα, το παζλ γίνεται σαφέστερο. Στον ΣΥΡΙΖΑ και στα πέριξ της «Ιθάκης» αρκετοί μιλούν για επανεκκίνηση. Μόνο που σε κάθε επανεκκίνηση κάποιοι πατούν το κουμπί και κάποιοι απλώς κοιτούν την οθόνη να ανάβει.
Πατριωτισμός με δελτίο τύπου
Η επίθεση της Νίκης στη Σοφία Ζαχαράκη για το μήνυμα της 25ης Μαρτίου ήταν απολύτως προβλέψιμη. Σχεδόν τελετουργική. Όταν ένα κόμμα ζει πολιτικά από την υπερθερμασμένη ένταση, ψάχνει διαρκώς αφορμές για να πιστοποιεί ότι μόνο εκείνο φυλά το ιερό και το εθνικό. Μόνο που η κοινωνία δεν λειτουργεί πια τόσο εύκολα με πιστοποιητικά ευσέβειας. Το μήνυμα της υπουργού Παιδείας ήταν θεσμικό, καθαρό και προσανατολισμένο στη νέα γενιά. Δεν χρειαζόταν κραυγή για να είναι πατριωτικό. Ούτε υποχρεωτική σκηνοθεσία για να είναι ελληνικό. Η Νίκη, αντιθέτως, δείχνει να πιστεύει ότι κάθε εθνική επέτειος είναι ευκαιρία για ιδεολογικό τεστ. Και συνήθως όποιος στήνει τέτοια τεστ, καταλήγει να εξετάζει μόνο τον εαυτό του.
Από την κρίση στην κανονικότητα
Στις αγορές δεν χαρίζουν εύκολα εύσημα. Και κυρίως δεν τα χαρίζουν σε χώρες που πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν παράδειγμα προς αποφυγή. Γι’ αυτό η συζήτηση για πιθανή αναβάθμιση της Ελλάδας από τον MSCI έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όση φαίνεται με την πρώτη ματιά. Δεν είναι μόνο χρηματιστηριακό θέμα. Είναι και πολιτικό αποτύπωμα μιας δεκαετίας μετάβασης από τα capital controls στην επενδυτική κανονικότητα. Η αντιπολίτευση μπορεί να επιμένει ότι «τίποτα δεν αλλάζει για τον πολίτη», αλλά η εικόνα μιας χώρας που επιστρέφει στο ραντάρ των διεθνών κεφαλαίων δεν είναι αμελητέα λεπτομέρεια. Είναι ένδειξη σταθερότητας. Και η σταθερότητα, όσο κι αν δεν φωνάζει, εξακολουθεί να είναι ισχυρό πολιτικό νόμισμα.
Η άλλη βόμβα είναι συνταξιοδοτική
Πίσω από τις καθημερινές πολιτικές φασαρίες υπάρχει μια βραδυφλεγής πραγματικότητα που δεν προσφέρεται για εύκολα συνθήματα: χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες βαδίζουν προς συντάξεις που δύσκολα θα αρκούν. Εκεί αρχίζει να αποκτά σημασία η συζήτηση για τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης. Όχι ως θαύμα, ούτε ως μαγικό ραβδί, αλλά ως συμπληρωματικό εργαλείο σε ένα σύστημα που πιέζεται όλο και περισσότερο από τη δημογραφία. Στο υπουργείο Εργασίας καταλαβαίνουν ότι η μάχη αυτή δεν κερδίζεται με ωραίες λέξεις. Θέλει κίνητρα, πιο λειτουργικό πλαίσιο και φορολογική λογική. Γιατί αν αφεθεί το θέμα να σέρνεται, η επόμενη μεγάλη κοινωνική δυσαρέσκεια δεν θα έρθει από κάποιο πάνελ. Θα έρθει από το εκκαθαριστικό της σύνταξης.
Αυτά για σήμερα. Τα ξαναλέμε σύντομα. Και για να μην ξεχνιόμαστε.
Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων, χρόνια πολλά σε όλους!
