Καλησπέρα σε όλες και όλους! Αγιαστήκαμε από το Ευχέλαιο και τώρα έχουμε την Ακολουθία του Νιπτήρος σήμερα Μεγάλη Τετάρτη, οπότε είναι η κατάλληλη στιγμή να τα πούμε και στο σημερινό Deep State.
Προσδεθείτε λοιπόν, απογειωνόμαστε.
Το τελευταίο κουδούνι πριν τη σιωπή
Από τη Μεγάλη Πέμπτη και μετά, το Μαξίμου χαμηλώνει τους τόνους, όχι όμως και το στίγμα. Ο Πρωθυπουργός φεύγει για Χανιά, το πρόγραμμα μένει «λευκό» επισήμως, αλλά όσοι ξέρουν να διαβάζουν τα κενά καταλαβαίνουν ότι καμία σιωπή δεν είναι ουδέτερη. Οι πασχαλινές εικόνες, ο Επιτάφιος, το μήνυμα, η Ανάσταση, όλα θα λειτουργήσουν ως πολιτική σκηνογραφία χαμηλής έντασης. Χωρίς κραυγές, χωρίς κορώνες, χωρίς ανάγκη για πολλά λόγια. Κάπως έτσι χτίζεται το προφίλ του ανθρώπου που δεν χρειάζεται κάθε μέρα τυμπανοκρουσίες για να παραμένει στο κάδρο. Και την ώρα που άλλοι ψάχνουν μικρόφωνο ακόμη και μέσα στη σιωπή, εδώ φαίνεται πως επενδύουν στο παλιό καλό δόγμα: άσε την εικόνα να μιλήσει.
Το μεγάλο «όχι» στην οθόνη
Η υπόθεση με το age ban δεν είναι μια ακόμη κυβερνητική εξαγγελία για να γεμίσει το timeline. Είναι από εκείνες τις κινήσεις που ξέρεις ότι θα ενοχλήσουν και ακριβώς γι’ αυτό γίνονται. Γιατί όταν βάζεις χέρι στο πεδίο των πλατφορμών, στον εθιστικό σχεδιασμό, στον χρόνο οθόνης, στο πιο ύπουλο κομμάτι της ψηφιακής καθημερινότητας, δεν κάνεις δημόσιες σχέσεις. Μπαίνεις σε ναρκοπέδιο. Και όμως, το Μέγαρο επέλεξε να το κάνει τώρα, με ορίζοντα εφαρμογής, ευρωπαϊκή επιστολή και σαφές μήνυμα προς τους γονείς ότι το κράτος βάζει πλαίσιο, δεν κουνά απλώς το δάχτυλο. Κάποιοι ήδη γκρινιάζουν για «απαγορεύσεις». Οι ίδιοι συνήθως είναι εκείνοι που χθες έλεγαν ότι η πολιτική δεν ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα των οικογενειών.
Οι γονείς, οι πλατφόρμες και η αλήθεια που πονά
Υπάρχει μια λεπτομέρεια που πέρασε κάπως στα ψιλά, αλλά μάλλον εκεί κρύβεται όλο το ζουμί. Η κυβέρνηση δεν παρουσίασε το μέτρο ως έναν ψηφιακό χωροφύλακα που θα κυνηγάει τα παιδιά με το κινητό στο χέρι. Το παρουσίασε ως μεταφορά ευθύνης στις ίδιες τις πλατφόρμες. Εκεί αλλάζει το παιχνίδι. Γιατί μέχρι τώρα η τεχνολογία πουλούσε εθισμό και μετά μοίραζε συμβουλές «γονικής μέριμνας». Τώρα ακούει για επανεπαλήθευση ηλικίας, κυρώσεις, ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και όριο στα 15. Δεν είναι μικρό πράγμα. Και ας μην κοροϊδευόμαστε: αν ένα κράτος επιχειρεί να βάλει κανόνες εκεί όπου οι πλατφόρμες έκαναν πάρτι πάνω στις ανασφάλειες των παιδιών, δεν πρόκειται για συντηρητικό αντανακλαστικό. Πρόκειται για πολιτική σύγκρουση με πολύ βαθύτερο υπόβαθρο.
Οι δικογραφίες και οι ανοιχτές θύρες
Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, το παρασκήνιο έχει αρχίσει να ξεχωρίζει ποιος πανικοβάλλεται πραγματικά και ποιος παριστάνει τον εξαγριωμένο. Η γραμμή ότι η άρση ασυλίας δεν είναι καταδίκη αλλά προϋπόθεση για εξηγήσεις έχει λογική, κυρίως γιατί δύσκολα μπορεί να σταθεί αλλιώς μια σοβαρή δημοκρατία. Και το ακόμα πιο ενδιαφέρον; Οι ίδιοι οι βουλευτές ζήτησαν να ανοίξει ο δρόμος. Αυτό αφαιρεί πολύ οξυγόνο από όσους ήθελαν να χτίσουν νέο αφήγημα περί δήθεν φυγής ή συγκάλυψης. Στο παρασκήνιο, μάλιστα, λέγεται πως αρκετοί που ανέμεναν ένα σπασμωδικό κυβερνητικό χειρισμό έμειναν με το υλικό στο χέρι. Γιατί αλλιώς το είχαν φανταστεί: με φωνές, νεύρα και φόβο. Αντ’ αυτού, βρήκαν ψυχραιμία. Και αυτό συνήθως χαλάει την παράσταση των απέναντι.
Το ασυμβίβαστο που αναστάτωσε γραφεία
Η κουβέντα για λειτουργικό ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή είναι από αυτές που ακούγονται τεχνικές, αλλά ανοίγουν μεγάλα εσωτερικά ρήγματα. Διότι πίσω από τον θεσμικό μανδύα κρύβεται μια πολύ καθαρή παραδοχή: ότι ο βουλευτής, όταν γίνεται υπουργός, συχνά χάνει στην πράξη τη δυνατότητα να είναι και τα δύο. Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Άλλοι το ακούνε ως αναβάθμιση του Κοινοβουλίου, άλλοι ως ανατροπή ισορροπιών, άλλοι ως μήνυμα για την επόμενη μέρα. Το ενδιαφέρον είναι ότι από το κυβερνητικό στρατόπεδο δεν το πούλησαν ως ειλημμένη απόφαση, αλλά ως πρόταση προς συζήτηση. Έξυπνο. Γιατί έτσι το θέμα μπαίνει στη δημόσια ατζέντα, αναγκάζει τους πάντες να τοποθετηθούν και ταυτόχρονα εκθέτει όσους θέλουν περισσότερη «ποιότητα πολιτικής», αρκεί να μην ακουμπήσει τα δικά τους κεκτημένα.
Η υπερευαισθησία και η Σώτη
Η επίθεση Ανδρουλάκη στη Σώτη Τριανταφύλλου άφησε πίσω της μια γνώριμη οσμή: εκείνη της επιλεκτικής ευαισθησίας. Γιατί είναι εύκολο να επικαλείσαι τον δημόσιο διάλογο, την ανεκτικότητα και τον πλουραλισμό όταν οι φωνές είναι φιλικές. Όταν όμως ακούγεται μια άποψη ενοχλητική, τότε ξαφνικά αρχίζει η νευρικότητα, οι αναδημοσιεύσεις, τα σήματα προς το κομματικό ακροατήριο. Το ζήτημα δεν είναι αν διαφωνεί κανείς μαζί της. Προφανώς και μπορεί. Το ζήτημα είναι τι δείχνει μια τέτοια αντίδραση για την ποιότητα της πολιτικής αυτοπεποίθησης. Και στο παρασκήνιο αρκετοί σχολίαζαν ότι όταν ένα κόμμα σηκώνει τόσο πολύ τους τόνους απέναντι σε μια συγγραφέα, ίσως κατά βάθος να φοβάται ότι κάτι από όσα ειπώθηκαν βρήκε στόχο. Συνήθως εκεί είναι το πρόβλημα, όχι στις λέξεις.
Οι έλεγχοι, τα αρνιά και τα ήσυχα μηνύματα
Ενόψει Πάσχα, η αγορά δεν σηκώνει ούτε αφέλεια ούτε νωχέλεια. Και οι περισσότεροι από 1.800 έλεγχοι, οι παραβάσεις, οι κυρώσεις και η πίεση για αποτροπή ελληνοποιήσεων δείχνουν ότι φέτος επιχειρείται κάτι περισσότερο από ένα καθιερωμένο επικοινωνιακό πέρασμα. Εδώ υπάρχει πραγματικό στοίχημα: να μη νιώσει ο πολίτης ότι πληρώνει πανάκριβα και ταυτόχρονα κοροϊδεύεται. Οι ιχνηλατήσεις, τα κλιμάκια, οι καθημερινοί υγειονομικοί έλεγχοι, όλα αυτά μπορεί να ακούγονται ξηρά, αλλά πολιτικά γράφουν. Γιατί την ώρα που η αντιπολίτευση ψάχνει συχνά το μεγάλο σύνθημα, η κυβέρνηση δείχνει να επενδύει στην πιο πεζή, αλλά χρήσιμη λέξη: έλεγχος. Καθόλου τυχαίο. Οι νοικοκυρές και οι οικογένειες δεν ψηφίζουν με αφηρημένες θεωρίες. Ψηφίζουν και με το τι βρίσκουν στο τραπέζι.
Το Πάσχα ως διάλειμμα και ως μέτρηση
Το φετινό Πάσχα δεν είναι απλώς μια μικρή πολιτική ανάπαυλα. Είναι και μια κρυφή μέτρηση θερμοκρασίας. Ποιο αφήγημα περνά, ποιο θέμα μένει, ποιος ενοχλείται, ποιος αντέχει τη χαμηλή ένταση και ποιος χρειάζεται κάθε μέρα τεχνητό οξυγόνο. Το κυβερνητικό στρατόπεδο μοιάζει να πηγαίνει στις γιορτές με μια επιλογή καθαρή: λιγότερος θόρυβος, περισσότερο πλαίσιο, θεσμικά ανοίγματα και καθημερινότητα. Οι απέναντι, πάλι, δείχνουν να μπερδεύουν ακόμη την πολιτική πίεση με τη διαρκή υπεραντίδραση. Και στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος ξεχωρίζει πιο εύκολα απ’ όσο πιστεύουν πολλοί ποιος κυβερνά, ποιος σχολιάζει και ποιος απλώς ψάχνει αφορμή να φωνάξει. Στη σούμα των ημερών, αυτό ίσως μετρήσει περισσότερο απ’ όλα.
Αυτά για σήμερα λοιπόν. Έτσι θα πάμε στο Πάσχα φίλες και φίλοι μου πρώτα ο Θεός. Θα επανέλθουμε λοιπόν με το καλό την Τρίτη του Πάσχα. Καλή Ανάσταση εύχομαι σε όλους. Υγεία, φώτιση και αγάπη για τον συνάνθρωπο. Και να θυμάστε πάντα. Κάθε μας κίνηση, έχει αντίκτυπο σε κάποιον ή σε κάποιους. Ας φροντίσουμε λοιπόν οι κινήσεις μας να είναι πάντα προς το κοινό καλό.
Χρόνια πολλά!
