Καλή Μεγαλοβδομάδα με κατάνυξη, αγάπη και τη σκέψη στον συνάνθρωπό μας ακόμα μεγαλύτερη να έχουμε φίλες και φίλοι μου. Το Deep State είναι εδώ, «ενωμένο, δυνατό» κι έτοιμο να σας δώσει όλες τις απαντήσεις που ζητάτε από Μέγαρο Μαξίμου για σήμερα Μεγάλη Δευτέρα.

Η αλήθεια είναι πως η κίνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να μιλήσει για ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, είναι ο ορισμός της κίνησης που αλλάζει την πολιτική ατζέντα. Με μια ανακοίνωση, έφερε τα πάνω κάτω κι αυτό σίγουρα πολιτικά θα του πιστωθεί. Πάμε όμως στα επιμέρους, με ευθύτητα, όπως και κάθε μέρα.

Το χαρτί της ρήξης

Κάπου ανάμεσα στη γνωστή ελληνική μιζέρια, στα «όλοι ίδιοι είναι» και στο μόνιμο σπορ της πολιτικής ισοπέδωσης, το Μαξίμου αποφάσισε να σηκώσει το γάντι. Όχι με μισόλογα, αλλά με μια φράση που χρόνια ψιθυριζόταν και σπάνια λεγόταν τόσο καθαρά: βαθύ κράτος. Και όταν ένας πρωθυπουργός επιλέγει τέτοια φρασεολογία, δεν το κάνει για να γεμίσει δελτία. Το κάνει για να στήσει νέο πεδίο μάχης.

Η γραμμή είναι σαφής: δεν θα απολογείται η κυβέρνηση επειδή άνοιξαν υποθέσεις· θα λέει ότι αυτή άνοιξε το σύστημα, αυτή έφερε τους ελέγχους, αυτή τραβά το σχοινί με τις παλιές συνήθειες. Το αν θα της βγει τόσο επικοινωνιακά όσο και πρακτικά, είναι άλλο ζήτημα. Το ότι επέλεξε να το παίξει στο όριο, είναι το νέο δεδομένο.

Η αυτοκριτική με στόχο

Στην πολιτική, η αυτοκριτική είναι σαν το καλό άρωμα: μπαίνει λίγο, για να μείνει πολύ. Στη σημερινή εξίσωση, το ενδιαφέρον δεν ήταν μόνο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε για ένα πρόβλημα διαχρονικό. Ήταν ότι το έκανε χωρίς να παριστάνει τον εξωγήινο που προσγειώθηκε σε μια χώρα με ρουσφέτια που ανακαλύφθηκαν χθες.

Το μήνυμα προς τα μέσα της ΚΟ ήταν πιο χρήσιμο από όσο φάνηκε: μην πανικοβάλλεστε, αλλά μη νομίζετε κιόλας ότι όλα θα συνεχίσουν όπως πριν. Γιατί όταν λες πως όποιος πολιτεύεται ξέρει πώς λειτουργεί το σύστημα, στην πραγματικότητα λες και κάτι ακόμα: τώρα αλλάζουν οι όροι, με ή χωρίς γκρίνια στα βουλευτικά γραφεία.

Το ασυμβίβαστο που άναψε λαμπάκια

Εδώ είναι το καλό παρασκήνιο. Διότι ωραία ακούγεται η «αναβάθμιση του ρόλου του βουλευτή», όμως σε αρκετά πολιτικά γραφεία η μετάφραση έγινε αλλιώς: λιγότερη άμεση πρόσβαση στην εξουσία, περισσότερη θεσμική πειθαρχία. Το σχήμα «υπουργός έξω από τη Βουλή όσο μετέχει στην κυβέρνηση, επιλαχών μέσα» έχει ευρωπαϊκό άρωμα, αλλά στην Ελλάδα κάθε τέτοια κουβέντα ακουμπά κατευθείαν νεύρα, φιλοδοξίες και μικρές προσωπικές στρατηγικές.

Και εκεί που οι πολλοί είδαν μια θεσμική εξαγγελία για μετά το 2027, ο πιο υποψιασμένος άκουσε κάτι άλλο: ο Πρωθυπουργός ανοίγει εγκαίρως συζήτηση για νέο μοντέλο κομματικής πειθαρχίας. Μην το λέμε φωναχτά, αλλά κάποιοι το άκουσαν σαν προειδοποίηση ντυμένη σε μεταρρύθμιση.

Οι δικογραφίες και η μεγάλη αμηχανία

Στο μέτωπο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση δεν θέλει να παίξει ούτε τον δικαστή ούτε τον αφελή. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά. Από τη μία, κρατά τη γραμμή του τεκμηρίου αθωότητας και σπρώχνει την κουβέντα στο «να τελειώνουμε γρήγορα με τις εξηγήσεις και τις αξιολογήσεις». Από την άλλη, δεν κρύβει τον εκνευρισμό για τις διαρροές, τη σαλαμοποίηση και τη διαφορά ανάμεσα στον θόρυβο που προηγήθηκε και στο υλικό που τελικά φτάνει κάθε φορά.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι αλλού: η αντιπολίτευση επένδυσε τόσο πολύ στη φράση «κυβέρνηση υποδίκων», που τώρα δυσκολεύεται να μαζέψει την υπερβολή χωρίς να χάσει το ύφος καταγγελίας. Κοινώς, το έργο έχει πολλά επεισόδια ακόμη, αλλά ήδη κάποιοι μοιάζουν να βιάστηκαν να παίξουν τον τελικό πριν το ημίχρονο.

Το ΠΑΣΟΚ και η παλιά του σκιά

Υπάρχουν μέρες που η αντιπολίτευση μοιάζει να δουλεύει για το Μαξίμου χωρίς τιμολόγιο. Γιατί όταν ανεβάζεις τόσο ψηλά τους τόνους, δίνεις στην απέναντι πλευρά την τέλεια αφορμή να σου θυμίσει το δικό σου παρελθόν. Κι έτσι, ενώ η κυβέρνηση θα μπορούσε να είναι στριμωγμένη απολογούμενη, καταφέρνει να περάσει στην αντεπίθεση με τον παλιό, δοκιμασμένο τρόπο: «εσείς μιλάτε;».

Δεν είναι καινούργιο κόλπο. Είναι όμως αποτελεσματικό όταν ο αντίπαλος επιμένει σε εκφράσεις που μυρίζουν περισσότερο δικαστικό σόου παρά σοβαρή θεσμική τοποθέτηση. Σε απλά ελληνικά; Μερικοί στην αντιπολίτευση μπήκαν τόσο με φόρα στο αφήγημα της ενοχής, ώστε ξέχασαν ότι στην Ελλάδα το κοινό έχει πολύ καλή μνήμη όταν του θυμίζεις ποιος μοίραζε άλλοτε το κράτος με κομματική μεζούρα.

Τα γκάζια της Μ. Εβδομάδας

Το Fuel Pass δεν είναι απλώς ένα μέτρο. Είναι και ένα πολιτικό timing σχεδόν μαθηματικά σχεδιασμένο. Ανοίγει η πλατφόρμα στις 6 Απριλίου, ο κόσμος βλέπει ότι η αίτηση γίνεται, ακούει ότι τα χρήματα μπαίνουν σε 48 ώρες, και το μήνυμα περνάει ακριβώς εκεί που πρέπει: πριν από τις γιορτές, η κυβέρνηση δείχνει ότι κινείται γρήγορα.

Το ωραίο είναι πως τέτοιες κινήσεις δεν χρειάζονται μεγάλες θεωρίες. Χρειάζονται απλώς να λειτουργήσουν. Γιατί ο πολίτης δεν θα θυμάται σε ποιο πάνελ έγινε η αντιπαράθεση· θα θυμάται αν μπήκε το ποσό μέχρι τη Μ. Τετάρτη ή αν πήγε μετά το Πάσχα. Και στην πολιτική, πολλές φορές η κάρτα στο κινητό κερδίζει πιο εύκολα από το πύρινο δεκάρικο στη Βουλή.

Η αγορά, τα ράφια και το νευρικό βλέμμα

Η εβδομαδιαία σύσκεψη για την αγορά δεν γίνεται απλώς για τα πρακτικά. Γίνεται γιατί στο Μαξίμου ξέρουν πως η Μέση Ανατολή μπορεί να τινάξει στον αέρα σε λίγες μέρες ολόκληρη την ψυχολογία της αγοράς. Και η ψυχολογία, ειδικά Πάσχα, είναι σχεδόν η μισή οικονομία. Τιμές, καύσιμα, πασχαλινό τραπέζι, είδη πρώτης ανάγκης: όλα αυτά δεν είναι απλώς νούμερα. Είναι πολιτικό κλίμα.

Γι’ αυτό και η γραμμή είναι μία: έλεγχοι, επιτήρηση, επανάληψη παρουσίας, κανένα κενό που να αφήσει την αίσθηση ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανα τις αυξήσεις. Το κρυφό άγχος; Ότι σε περιόδους διεθνούς κρίσης, μια στραβή στο ράφι ή στην αντλία γράφει πιο βαριά από δέκα σωστές υπουργικές δηλώσεις.

Το βιομηχανικό μήνυμα προς τα μέσα και προς τα έξω

Και ενώ ο πολύς κόσμος κοιτά την αντλία και το καλάθι, ένα άλλο σήμα έφυγε προς πιο ειδικό κοινό: τη βιομηχανία. Τα 100 εκατ. ευρώ τον χρόνο για πέντε χρόνια και τα 200 εκατ. ευρώ από το Modernisation Fund δεν είναι απλώς τεχνική παρέμβαση. Είναι μήνυμα ότι η κυβέρνηση δεν θέλει να μείνει μόνο στα επιδόματα κατανάλωσης, αλλά να δείξει και παραγωγικό πρόσωπο.

Με απλά λόγια: όχι μόνο «να σε βοηθήσω να πληρώσεις», αλλά και «να σε βοηθήσω να παράγεις φθηνότερα». Αυτή η ισορροπία έχει σημασία, γιατί χτίζει ένα προφίλ που απευθύνεται και στην κοινωνία και στην επιχειρηματική βάση ταυτόχρονα. Και κάπως έτσι, μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας, περνά σιωπηλά ένα ακόμα μήνυμα: το κυβερνητικό στρατόπεδο θέλει να φτάσει στο 2027 μιλώντας όχι μόνο για σκάνδαλα που διαχειρίστηκε, αλλά και για παραγωγικό μοντέλο που έστησε.

Αυτά για σήμερα φίλες και φίλοι μου. Και μην ξεχνάτε αυτήν την εβδομάδα, τα απογεύματα, μια βόλτα από τις εκκλησίες μας. Η κατάνυξη, η περισυλλογή, οι ύμνοι της Μεγάλης Εβδομάδος, δεν συγκρίνονται, με τίποτα απολύτως.

Εμείς, τα ξαναλέμε πρώτα ο Θεός, αύριο!