Ο Χάρης Τσιόκας πρώην βουλευτής και από τα πλέον έμπειρα πολιτικά στελέχη στον χώρο της Κεντροαριστεράς μιλά για τα ελλείμματα του προοδευτικού χώρου σήμερα και την ανάγκη επανασύνδεσης της πολιτικής με την κοινωνία. Εκτιμά ότι στην πράξη ακυρώνεται μια μεγάλη παρακαταθήκη της μεταπολίτευσης, ότι κόμματα αποκτούν ρόλο μόνο όταν μετασχηματίζουν τις κοινωνικές ανάγκες σε εφαρμόσιμες εναλλακτικές πολιτικές. Ταυτόχρονα όμως καταθέτει τις σκέψεις αλλά και τις προτάσεις του για μια πραγματική πολιτική αλλαγή επιμένοντας στην ανάγκη συγκρότηση μιας ευρείας κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας που θα διεκδικήσει και θα εφαρμόσει πολιτικές προοδευτικής διακυβέρνησης.
Η Μέση Ανατολή έχει πιάσει και πάλι φωτιά. Ποιες είναι οι προβλέψεις σας για τις εξελίξεις στο μέτωπο του Ιράν και ποιες οι σκοπιμότητες αυτής της σύρραξης;
Η επίθεση του κ Τραμπ στο Ιράν είναι πολλαπλώς παράνομη! Παραβιάζει την εδαφική ακεραιότητα μέλους του ΟΗΕ! Και όλα αυτά χωρίς να προηγηθεί αντίστοιχη απόφαση του οργανισμού. Το χειρότερο δε, συντελείται μεσούντος του διαλόγου που ήταν υποτίθεται σε εξέλιξη! Και αυτό νομιμοποιεί το Ιράν στο να αμυνθεί με κάθε τρόπο. Το αυταρχικό καθεστώς του Ιράν θα μπορούσε με λαϊκή συμπόρευση να αντιμετωπισθεί μέσα από κανόνες δικαίου. Χωρίς όμως να παραβιάζεται η ανεξαρτησία και η κυριαρχία ενός κράτους!
Το χειρότερο είναι ότι η χρήση των αμερικανικών βάσεων που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή, εμπλέκουν στους αναθεωρητισμούς και τις χώρες που επιτρέπουν να χρησιμοποιούνται για παράνομους σκοπούς! Η Ευρώπη, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν πολλούς λόγους να υπερασπισθούν τους κανόνες του Διεθνούς δικαίου! Ιδιαίτερα η Ελλάδα να διαδραματίσει ρόλο γέφυρας διαλόγου! Γίνεται πλέον προφανές ότι ο αυτοαποκαλούμενος Τραμπισμός αποσκοπεί μεταξύ των άλλων στην άνευ όρων διαμόρφωση μονοπολωλιακών καταστάσεων έναντι της Κίνας και του διαμορφούμενου πολυπολικού κόσμου στο εμπορικό ανταγωνισμό, στη μάχη των πρώτων υλών και την ενέργεια γενικότερα! Πρέπει τώρα η Ευρώπη να φωτίσει τον άλλο δρόμο πριν είναι καταστροφικές οι επιπτώσεις.
Συχνὰ αναφέρεστε για ανάγκη επανασύνδεσης της πολιτικής με την κοινωνία. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;
Τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει ένα επικίνδυνο χάσμα ανάμεσα στα κόμματα και τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών. Η πολιτική συχνά περιορίζεται σε επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις και όχι σε ουσιαστικές λύσεις. Επανασύνδεση σημαίνει να αφουγκραστούμε τις αγωνίες της κοινωνίας – την εργασία, την παραγωγή, τη νεολαία, την περιφέρεια κτλ – και να τις μετατρέψουμε σε συγκεκριμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης. Για να πεισθεί ο πολίτης ότι υπάρχει και άλλο πρόγραμμα διακυβέρνησης που θα τον αφορά.
Γιατί θεωρείτε ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν βρίσκει σήμερα πολιτική έκφραση;
Υπάρχει και καταγράφεται πλέον πλειοψηφούσα κοινωνική αντιπολίτευση, αλλά δεν συναντάται με την πολιτική σε μια συνεκτική και ρεαλιστική προοδευτική πρόταση.
Ο πολιτικός λόγος των παραδοσιακών κομμάτων εξαντλείται συχνά σε γενική αντικυβερνητική κριτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, χωρίς σαφές εναλλακτικό σχέδιο. Στην πράξη ακυρώνεται μια μεγάλη παρακαταθήκη της μεταπολίτευσης ότι κόμματα αποκτούν ρόλο μόνο όταν μετασχηματίζουν τις κοινωνικές ανάγκες σε εφαρμόσιμες εναλλακτικές πολιτικές.
Ποιες είναι οι μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα;
Ζούμε σε μια εποχή γεωπολιτικών ανακατατάξεων, τεχνολογικής έκρηξης και πράσινης μετάβασης. Στην Ελλάδα, όμως, η εγχώρια παραγωγική βάση συρρικνώνεται, τα μεσαία στρώματα και οι καινοτόμες δυνάμεις αποκλείονται από χρηματοδοτικά εργαλεία, η περιφέρεια ερημώνει και η νεολαία μεταναστεύει. Παράλληλα, η επισφαλής εργασία διογκώνεται και η χώρα χάνει τη δυνατότητα να λειτουργεί ως γέφυρα ειρήνης και συνεργασίας στην περιοχή. Τα προηγούμενα επιδεινώνονται και από την παράδοση στην εμπορευματοποίηση, κερδοσκοπία των αγαθών της υγείας ,της παιδείας ,της ασφάλισης ,των δικτύων κτλ
Ποιο είναι το βασικό έλλειμμα του προοδευτικού χώρου σήμερα;
Ορισμένες κομματικές ομάδες αντί να διδάσκονται από λάθη του χθες χάνονται σε παρελθοντικές αλληλοκατηγορίες ή σε αιτήματα για εκλογικές συγκολλήσεις διασφάλισης ρόλων χωρίς κοινωνικό βάθος. Ο λεγόμενος «κεντρώος χώρος» προβάλλεται ως σύνθημα, αλλά χωρίς συγκεκριμένο περιεχόμενο που να απαντά στις ανάγκες των μεσαίων στρωμάτων και της παραγωγικής Ελλάδας. Το έλλειμα γίνεται φανερά έντονο και αφορά την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου σε μια σύγχρονη συνάντηση σε θεσμούς και δομές τόσο των κοινωνικών δυνάμεων όσο και των προοδευτικών ρευμάτων.
Τι προϋποθέτει μια πραγματική πολιτική αλλαγή;
Προϋποθέτει τη συγκρότηση μιας ευρείας κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας που θα διεκδικήσει και θα εφαρμόσει πολιτικές προοδευτικής διακυβέρνησης:
-για ένα νέο παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο.
-Χρειαζόμαστε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, ενίσχυση της δημοκρατίας , κράτος προσβάσιμο για όλους και ουσιαστικό ρόλο της αυτοδιοίκησης.
Αλλαγή δεν σημαίνει καλύτερη διαχείριση των ίδιων πολιτικών· σημαίνει διαφορετική πολιτική κατεύθυνση με την ΝΔ στην αντιπολίτευση.
Ποιες είναι οι άμεσες προτεραιότητες μιας τέτοιας προοδευτικής διακυβέρνησης;
Πρώτον, πρόσβαση της εγχώριας παραγωγής βάσης στα προγράμματα ,τις τεχνολογίες και τα χρηματοδοτικά εργαλεία για να αξιοποιήσει συγκριτικά πλεονεκτήματα, καθετοποίηση, ανταγωνιστικότητα κτλ με δίκαιη συμμετοχή των συντελεστών. Ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα. Δεύτερον, αλλαγή του ρόλου του κράτους: από κατασταλτικό μηχανισμό σε εγγυητή δίκαιης πρόσβασης στα εργαλεία ανάπτυξης. Είναι τώρα η ώρα πρωτοβουλιών ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου και στα περιεχόμενα και τις δομές. Για ξεπερασθεί στην πράξη η μομφή «όλοι ίδιοι είναι». Για να ξαναγίνει η πολιτική εργαλείο της κοινωνίας και όχι της ολιγαρχίας .
Ποια είναι η πρότασή σας για το επόμενο βήμα;
Με στελέχη του προοδευτικού χώρου το έχουμε τονίσει πολλές φορές. Είναι από χθες η ώρα της ανασύνθεσης που θα εκφράσει σε σύγχρονες δομές την κοινωνική συμμαχία της αλλαγής! Τη συνάντηση δηλαδή των προοδευτικών ρευμάτων για σύγχρονες επεξεργασίες και όχι για συγκολλήσεις ρόλων. Ζούμε στο περιβάλλον μιας νέας μεταπολίτευσης. Και αυτό προτρέπει στην ανάγκη δημιουργίας ομάδων πρωτοβουλίας σε όλη τη χώρα που θα στηρίξουν κοινωνικοπολιτικές συναντήσεις και θα διαμορφώσουν μια νέα προγραμματική πλειοψηφία.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι ποιος θα διαδεχθεί τον σημερινό πρωθυπουργό, αλλά πώς θα υπάρξει εναλλακτική διακυβέρνηση . Η κοινωνία ζητά αλλαγή πολιτικής – όχι απλώς εναλλαγή προσώπων.
