Είναι απολύτως θεμιτό, ένα μέρος του σχεδόν διπλασιασμένου πρωτογενούς πλεονάσματος, το οποίο -είναι αλήθεια- δεν στηρίχθηκε στην αύξηση των φόρων και στην κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, αλλά σε αλλαγές δομικού και διαρθρωτικού χαρακτήρα,στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής και σε νοικοκύρεμα των δημοσίων δαπανών, να προσφέρει ανάσες σε κάποιες μεγάλες κοινωνικές ομάδες που πλήττονται.
Σίγουρα όμως, η απάντηση στη φτώχεια δεν είναι τα επιδόματα. Η καταπολέμηση της φτώχειας και η αύξηση των εισοδημάτων έρχονται μέσα από το μεγάλωμα της οικονομικής «πίτας». Από την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και τις μεταρρυθμίσεις. Και όχι από τη διανομή χρημάτων που σήμερα μπορεί να υπάρχουν, αλλά δεν γνωρίζουμε το αν θα είναι διαθέσιμα και αύριο. Σήμερα, η κυβέρνηση «δίνει από το περίσσευμα» και ορθώς πράττει, στην προσπάθειά της να στηρίξει τα ευάλωτα νοικοκυριά. Τα εισοδήματα όμως δεν αυξάνονται με κάποιον μαγικό τρόπο, ούτε με κυβερνητικές αποφάσεις. Αν ήταν έτσι, η πασοκική συνταγή του «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και του «Λεφτά υπάρχουν» δεν θα είχε οδηγήσει την Ελλάδα σε αδιέξοδα.
Τα εισοδήματα αυξάνονται μέσα από τη δημιουργία νέων και καλοπληρωμένων θέσεων απασχόλησης. Θέσεις απασχόλησης που θα ολοκληρωθούν μέσα από νέες καινοτόμες επενδύσεις. Οι οποίες με τη σειρά τους θα δημιουργήσουν ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες, που θα κερδίσουν επάξια τη θέση τους, κυρίως στις ξένες αγορές. Αυτός πρέπει να είναι ο βασικός στόχος της κάθε κυβέρνησης.
Η επωδός των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ότι αυτά, όπως και τα επιδόματα, είναι «λόγια του αέρα», είναι ακραία λαϊκίστικη. Τα επιδόματα, χωρίς να λύνουν ριζικά το πρόβλημα των ατομικών εισοδημάτων, αλλά και το στεγαστικό, έχουν απτά και άμεσα αποτελέσματα, ενώ για τις μεταρρυθμίσεις, σε μερικές από τις οποίες έχει προχωρήσει η κυβέρνηση, απαιτείται χρόνος για να κινηθεί η οικονομία και να αποδώσουν η ανταγωνιστικότητα και η καινοτομία. Όμως, υπό τις παρούσες δημοσιονομικές συνθήκες, αυτός ίσως είναι μονόδρομος.
του Φώτη Σιούμπουρα
