Από τα “free groceries” στο “cheaper groceries” και από την αντιπαλότητα στη συνεργασία με τον Τραμπ – ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης ανακαλύπτει τη δύναμη της προσαρμογής
του Χρήστου Μυτιλινιού
Ο Zohran Mamdani, ο 34χρονος γιος μεταναστών από την Ουγκάντα που εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης, υπήρξε μέχρι χθες το πρόσωπο του αριστερού ακτιβισμού. Υποσχέσεις για δωρεάν τρόφιμα, δημόσια στέγαση χωρίς όρους και αντισυστημική ρητορική απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ ήταν ο πυρήνας της εκστρατείας του. Μόνο που, λίγες μέρες μετά τη νίκη του, ο ίδιος δείχνει να αντιλαμβάνεται πως η πραγματική εξουσία δεν ασκείται με συνθήματα, αλλά με συμβιβασμούς.
Στον νικητήριο λόγο του, ο Mamdani εγκατέλειψε τη φράση «free groceries for all» και μίλησε για “cheaper groceries”, αντικαθιστώντας τη λογική της παροχής με εκείνη της ανακούφισης μέσω πολιτικών μείωσης κόστους. Η μετάβαση από το “δωρεάν” στο “φθηνότερο” δεν είναι απλώς γλωσσική – είναι πολιτική μετατόπιση: από τον ακτιβισμό της υποσχέσεως στον ρεαλισμό της διακυβέρνησης.
Κι αν αυτό ήταν το πρώτο σημάδι αλλαγής, το δεύτερο ήρθε λίγες μέρες αργότερα. Ο νέος δήμαρχος ανακοίνωσε ότι θα επικοινωνήσει προσωπικά με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ πριν αναλάβει επίσημα καθήκοντα, δηλώνοντας πως «η σχέση μας θα είναι κρίσιμη για την επιτυχία της πόλης». Μια δήλωση που προκάλεσε αίσθηση, αφού προεκλογικά ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει τον Τραμπ «απειλή για τη δημοκρατία» και «τοξικό σύμβολο του φόβου και του διχασμού».
Η «κολοτούμπα» του Mamdani δεν είναι ιδεολογική· είναι αναγκαστική. Η Νέα Υόρκη εξαρτάται από τη χρηματοδότηση και τη συνεργασία με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Χωρίς πρόσβαση σε ομοσπονδιακούς πόρους, καμία προεκλογική υπόσχεση δεν μπορεί να υλοποιηθεί. Ο Mamdani το αντιλαμβάνεται και αλλάζει στρατηγική, επιδιώκοντας θεσμική σχέση με έναν πρόεδρο που πολιτικά τον απεχθάνεται, αλλά διοικητικά τον χρειάζεται.
Οι Αμερικανοί αναλυτές μιλούν ήδη για την «πολιτική ενηλικίωση» του νέου δημάρχου. Από τη ρητορική του “Democratic Socialist” περνά στη λογική του πραγματιστή διαχειριστή. Στο τέλος, η ιστορία του Zohran Mamdani ίσως αποδειχθεί υπόδειγμα για κάθε νέο πολιτικό που μαθαίνει –καμιά φορά με επώδυνο τρόπο– πως η εξουσία δεν αλλάζει τον κόσμο· πρώτα αλλάζει εσένα.
