Αρχές του 2003. Πρωτεργάτης του σχεδίου εισβολής και «κατάκτησης» του Ιράκ ο τότε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Dick Cheney, επικουρούμενος από τα Γεράκια του Πενταγώνου και το αμερικανικό πετρελαϊκό λόμπι.
- του Ανδρέα Ψυχάρη – Σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας, πρώην βουλευτής, διπλωμάτης
Η μόνη φωνή αντίστασης σε αυτή την πολιτική εκφραζόταν από το State Department, όπου προσπαθούσαν να αποτρέψουν την καταστροφή του Ιράκ. «Ναι, είναι μια δικτατορία, αλλά είναι το μόνο κράτος στην περιοχή όπου οι υποδομές λειτουργούν και, εάν εξαιρέσεις τα πολιτικά δικαιώματα, είναι μια χώρα που πλησιάζει την εικόνα μιας δυτικής χώρας, καλύτερης μάλιστα και από το Ισραήλ» – καταγεγραμμένες απόψεις που βρίσκονται στα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών.
Ως γνωστόν, τα Γεράκια επικρατήσαν και το Ιράκ, για πέρα της εικοσαετίας, είναι ένα κράτος με τεράστια οικονομικά προβλήματα, κάκιστες δημόσιες υπηρεσίες και ταλανίζεται από τη διαφθορά και την κοινωνική δυσαρέσκεια. Σίγουρα δεν αποτελεί μια πυρηνική απειλή σήμερα, αλλά, όπως αποδείχτηκε, ούτε και τότε αποτελούσε πυρηνική απειλή. Ο ΟΗΕ όμως έχει και τις ευθύνες του, ας μην ξεχάσουμε τις ακροάσεις όπου αποδέχτηκε τις αμερικανικές «αποδείξεις». Επιπλέον, και να μη λησμονούν ορισμένοι, η διάλυση του Ιράκ ενίσχυσε ιδιαίτερα το Ιράν, απελευθερώνοντάς το από έναν από τους κύριους αντιπάλους του.
Ο πόλεμος όμως στο Ιράν ξεκίνησε χωρίς καν τον μανδύα του ΟΗΕ και μένει να αποδειχτεί σε πόσο προχωρημένο στάδιο βρισκόταν η πολεμική δυνατότητά του -όμως σίγουρα οι ισραηλινές και αμερικανικές δυνατότητες άντλησης τέτοιου είδους πληροφοριών ξεπερνούν κάθε είδους αναλυτή. Επίσης, δεν χωράει καμιά αμφιβολία πως το καθεστώς στο Ιράν είναι μια βάναυση και καταπιεστική δικτατορία – αλλά δεν είναι η μονή, Αφγανιστάν και Βόρεια Κορέα το ανταγωνίζονται επάξια.
Η πολιτική και κυρίως η εξωτερική πολιτική (υπαγορεύεται σχεδόν αποκλειστικά από οικονομικούς παράγοντες) είναι κυνική, και σωστά. Ο κόσμος θα είναι σίγουρα καλύτερος αν οι μουλάδες του Ιράν περιοριστούν στα θρησκευτικά τους κηρύγματα και αφήσουν τη διακυβέρνηση μιας πολιτισμένης χώρας σε κάποιους με πιο ανοικτό μυαλό. Αυτό όμως προϋποθέτει έναν σχεδιασμό όχι μόνο πολεμικών επιχειρήσεων αλλά κυρίως πολιτικού αύριο, το οποίο δυστυχώς δεν διαφαίνεται στον τουλάχιστον ορατό ορίζοντα.
Η Δύση λόγω του καθεστώτος του σάχη (εξίσου δικτατορικό που οδήγησε στην επανάσταση του 1979) φέρει ευθύνες και σίγουρα δημιουργούνται αμφιβολίες σε ορισμένους στον Ιράν όταν ακούν τις δηλώσεις του γιου του σάχη.
Στη Βενεζουέλα η «αλλαγή» πρόεδρου δεν μετέβαλε τη λειτουργία του κράτους, οπότε εκεί η επιχείρηση λειτούργησε και το σήμερα δεν είναι χειρότερο από το χθες. Στην περίπτωση όμως του Ιράν κινδυνεύουμε το αύριο να είναι πολύ χειρότερο του χθες. ΗΠΑ και Ισραήλ αποτελούν φυσικούς συμμάχους μας (και μάλιστα το έχουν αποδείξει ορισμένες φορές), αλλά οι δείκτες των χρηματιστήριων επιβάλλουν μια πετρελαϊκή σταθερότητα. Και σίγουρα όχι μια νέα Λιβύη.
