Η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Η καταγωγή της είναι από το Νέο Αργύρι της Ευρυτανίας, με το οποίο μέχρι και σήμερα διατηρεί έναν πολύ δυνατό δεσμό, όπως και με το Καρπενήσι, από όπου κατάγεται η μητέρα της. Ο πατέρας της ήταν εκπαιδευτικός και η μητέρα της εργαζόταν σε ασφαλιστική εταιρεία.
του Μίλτου Σακελλάρη
Από μικρή είχε έφεση στην καλή χρήση της ελληνικής γλώσσας. Άλλωστε, το έβλεπε στην τηλεόραση και της φαινόταν ιδιαίτερο και εξαιρετικό: δυναμικές και εύγλωττες γυναίκες. Αργότερα, επηρεάστηκε από τον πατέρα της που ήταν εκπαιδευτικός, όπως και αρκετά μέλη της οικογένειάς της, και έτσι σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΕΚΠΑ.
Στη συνέχεια έκανε το μεταπτυχιακό της στη Συγκριτική Παιδαγωγική και στη Διοίκηση Ευρωπαϊκών Εκπαιδευτικών Οργανισμών. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά. Έχει εξειδικευτεί στη διδακτική της αγγλικής γλώσσας στο Ινστιτούτο Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Είναι άνθρωπος της σκληρής δουλειάς. Στο παρελθόν εργάστηκε σε δημόσια και ιδιωτικά ΙΕΚ, καθώς και σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία. Επίσης, εργάστηκε στο υπουργείο Παιδείας στο Τμήμα Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη Γραμματεία Διά Βίου Μάθησης και Νέας Γενιάς. Το 2015 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο πρόγραμμα IVLP (International Visitor Leadership Program), ως υπότροφος του υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, με θέμα «Ο ρόλος των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα στην Ανασυγκρότηση Οικονομικών».
Από τα πρώτα της φοιτητικά χρόνια θέλησε να ασχοληθεί με τα κοινά, με ιδιαίτερη προτίμηση σε ζητήματα ευρωπαϊκών και διεθνών σχέσεων. Για αυτόν τον λόγο όταν επέλεξε να ενταχθεί στην ΟΝΝΕΔ, την πολιτική νεολαία της Νέας Δημοκρατίας, εκπροσώπησε την οργάνωση στο εξωτερικό -σε εθελοντική, βέβαια, βάση.
Σε επαγγελματικό επίπεδο ασχολήθηκε με την πολιτική πολύ αργότερα, το 2012, από τη θέση της συμβούλου για διεθνείς και ευρωπαϊκές σχέσεις του τότε υπουργού Ανάπτυξης. Ήταν μια πολύτιμη εμπειρία που, όπως λέει η ίδια, μέχρι και σήμερα τη συνοδεύει. Έως τότε εργαζόταν ως καθηγήτρια σε πολλά δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της χώρας.
Με αυτό το οικογενειακό και επαγγελματικό υπόβαθρο, χωρίς να κατάγεται από πολιτική οικογένεια, αποτέλεσε μεγάλη τιμή για την ίδια η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να την ορίσει αναπληρώτρια εκπρόσωπο Τύπου της ΝΔ το 2016 και, το 2019, εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος.
Ακόμη πιο σπουδαία και συγκινητική, όπως λέει η ίδια, ήταν η εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού να αναλάβει το 2019 τη θέση της υφυπουργού Παιδείας και στη συνέχεια, το 2021, τη θέση της υφυπουργού Τουρισμού. Η πορεία της συνεχίστηκε με δυναμισμό όταν το 2023 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Α΄ Ανατολικής Αττικής (πρώτη σε σταυρούς) ενώ για ακόμη μία φορά ο πρωθυπουργός την τίμησε με την εμπιστοσύνη του, αναθέτοντάς της το νεοσύστατο τότε υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας.
«Κάπως έτσι, μετά από χρόνια μεγάλων προκλήσεων, σημαντικών βημάτων προς τα μπροστά αλλά και πολλών μαθημάτων, τα οποία προσωπικά κρατώ ως οδοδείκτες για το μέλλον, φτάσαμε στο σήμερα», δηλώνει σκεπτόμενη από πού πέρασε και ποια είναι η παρακαταθήκη που άφησε.
Γιατί όμως αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική; Όπως μου είπε, ήταν καθαρά προσωπική επιλογή, αφού κανένας από την οικογένειά της δεν υπήρξε πολιτικός ή τόσο ενεργά αναμεμειγμένος στα κοινά. Πολιτικό της πρότυπο ήταν ο Παύλος Μπακογιάννης, που ξεκίνησε από ένα μικρό χωριό της Ευρυτανίας και ενέπνευσε πολίτες σε όλη τη χώρα. Αυτός ενέπνευσε και την ίδια.
Στα δικά της μάτια, ο καθένας σε μια δημοκρατία έχει τη θέση του και αυτήν οφείλει πρωτίστως ο ίδιος να τη διεκδικήσει. Εφόσον έχεις κάτι να πεις, εφόσον κάτι θα ήθελες να αλλάξεις, οφείλεις να βγεις μπροστά. Να μιλήσεις για όλα όσα πιστεύεις, να είσαι παρών κάθε ημέρα, να ακουστείς: συμμετέχοντας σε φορείς, οργανώσεις, θεσμούς που σε εκφράζουν, μεριμνώντας για τη σωστή ενημέρωσή σου, συζητώντας με ανθρώπους που μοιράζεστε τις ίδιες απόψεις, αλλά, κυρίως, επιδιώκοντας τη συζήτηση με όσους διαφωνείς. Η πολιτική άλλωστε είναι η τέχνη του εφικτού.
Η Σοφία δεν πιστεύει σε σενάρια και ιστορίες συνωμοσίας, αλλά μόνο στον ίδιο τον πολίτη και στην απεριόριστη δύναμη αλλαγής που έχει όταν γκρεμίσει τη «βολική» απόσταση ανάμεσα στον σύγχρονο άνθρωπο και την πολιτική. Η συγκεκριμένη πεποίθησή της μετέτρεψε σε μονόδρομο την ενασχόλησή της με την πολιτική ήδη από τα φοιτητικά της χρόνια -πάντα σε εθελοντική βάση.
«Εκείνα τα χρόνια, ήταν τα θέματα που απασχολούν, ή καλύτερα πρέπει να απασχολούν, κάθε φοιτήτρια και φοιτητή -όπως το πώς μπορούμε να κάνουμε τις σπουδές μας και την πανεπιστημιακή ζωή καλύτερη. Αργότερα, ήταν όσα πίστευα πως έχει ανάγκη η εκπαίδευση, ώστε να εκσυγχρονιστεί και να προετοιμάζει καλύτερα τα παιδιά μας για τη ζωή και τη σταδιοδρομία τους. Όσα, δηλαδή, πιστεύω πως αξίζει να πετύχει η πατρίδα μας, ώστε να εγγυηθεί την ευημερία των πολιτών της και να εμπνεύσει τα παιδιά της. Σε μια τέτοια προσπάθεια δεν πιστεύω πως οι λύσεις μπορούν ή πρέπει να δίνονται χωρίς εμάς τους ίδιους -και είναι στο χέρι μας αυτό να αλλάξει», λέει η υπουργός σήμερα.
Το όραμα μιας νέας πολιτικής γενιάς
Όποιος την ξέρει, καταλαβαίνει ότι είναι πολυάσχολη -από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Στο τηλέφωνο τη βρίσκεις δύσκολα. Ίσως πρέπει πρώτα να της στείλεις μήνυμα. Αν τη ρωτήσεις για τον ελεύθερο χρόνο της, η Σοφία παραδέχεται πως δεν υπάρχει. Στην παρούσα φάση δεν χαλαρώνει σχεδόν ποτέ. Άλλωστε, ο ρόλος της είναι κρίσιμος στο υπουργείο Παιδείας, ειδικά πριν την έναρξη της σχολικής και ακαδημαϊκής χρονιάς.
Προσπαθεί να δημιουργεί έστω και την παραμικρή ευκαιρία για να περάσει λίγο ποιοτικό χρόνο με τους δικούς της ανθρώπους και την οικογένειά της· είτε τρώγοντας, είτε συζητώντας, είτε βλέποντας κάποια ταινία με τα ανίψια της, τα οποία λατρεύει. Αγαπά το σκι στα χιόνια, αν και έχει αρκετό καιρό να ασχοληθεί με αυτό.
Ο ελεύθερος χρόνος που μπορεί να προκύψει αφιερώνεται εκτός από την οικογένειά της και σε κοντινούς φίλους. Ένα από τα αγαπημένα της αποφθέγματα -που την ενέπνευσε στις επιλογές και την πορεία της- ανήκει στον Τζον Κένεντι: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου». Σε αυτά τα λόγια συμπυκνώνεται, κατά την άποψή της, η ουσία του ενεργού, υπεύθυνου πολίτη σε μια αποτελεσματική δημοκρατία.
Όσο για το όραμά της; Όταν ακούει τη συγκεκριμένη λέξη, της έρχονται αυτόματα τρεις άλλες στο μυαλό: ενότητα – βιωσιμότητα – καινοτομία. Το πρώτο το ξεχωρίζει ως βασικό προαπαιτούμενο των υπολοίπων. Εύχεται η πατρίδα που θα παραδώσουν η ίδια και οι συνάδελφοί της στις επόμενες γενιές να έχει πολίτες περισσότερο και πιο ουσιαστικά ενωμένους σε θεμελιώδη ζητήματα. «Γνωρίζουμε από την πλούσια ιστορία μας τα σπουδαία που πετύχαμε όταν η ενότητα εμπεδώνεται, έναντι της διχόνοιας και του αλληλοσπαραγμού».
Έπειτα, θα ήθελε η χώρα μας να έχει δώσει λύση στη μεγαλύτερη ίσως πρόκληση της εποχής: το Δημογραφικό. Με πολιτικές αλλά και με μια νοοτροπία λιγότερο κοντόφθαλμη και συγκυριακή, στοχεύοντας περισσότερο στην πρόληψη παρά στη θεραπεία των προβλημάτων, πάντοτε σε απόλυτη αρμονία με το περιβάλλον. «Ξεκινώντας από την παραδοχή πως υπεύθυνοι για όλα τα παραπάνω είμαστε οι ίδιοι», είναι το μήνυμά της.
